Γιατί επέλεξες να σκηνοθετήσεις το "John" Μιχάλη Πανάδη;

"Το σύμπαν του "John" είναι σαν την σκουληκότρυπα της Αλίκης. Ο χωροχρόνος τις τελευταίες εβδομάδες έχει αλλοιωθεί και η κανονική μας ζωή μοιάζει να είναι μέσα στο πανδοχείο της Μέρτις, όχι στις γειτονιές της Αθήνας. Η ζωή μας έξω από αυτό μοιάζει με παρένθεση. Κι όχι ακριβώς από επιλογή.  Εχθές παρακολουθούσαμε με τους συντελεστές ένα πέρασμα του έργου. Ένιωσα μεγάλη λύπη που τελειώνουν οι πρόβες σε 10 μέρες. Που θα σταματήσω να βλέπω αυτούς τους ανθρώπους κάθε μέρα για τόσες ώρες. Που θα σταματήσουμε να εξερευνούμε κάθε ίντσα του σύμπαντος της Annie Baker μαζί. Είναι μεγάλη τύχη να ανυπομονείς να πας στη δουλειά σου. Είναι μεγάλη τύχη να φτιαχτεί μια ομάδα ανθρώπων που τα μέλη της να επικοινωνούν μεταξύ τους σαν να είναι φίλοι 20 χρόνια. Είναι τεράστια τύχη αυτοί οι άνθρωποι να έχουν μια τόσο κοινή αίσθηση και αντίληψη του χιούμορ. Και είναι ευλογία να έχουν έναν κοινό στόχο. Να θυμηθούν και να νιώσουν ξανά τι είναι αυτό που ερωτεύτηκαν στο θέατρο.

Η δική μας ανάγκη ήταν ακριβώς αυτή. Να επιστρέψουμε στη μαγεία, στο παραμύθιασμα. Να μπούμε στα "κουκλόσπιτα” των παιδικών μας χρόνων. Να φτιάξουμε μια παράσταση που θα μαλακώσει την ψυχή μας και να την προσφέρουμε στους θεατές σαν ένα χάδι, σαν μια αγκαλιά. Ταυτόχρονα, βλέποντας το χθεσινό πέρασμα, ένιωθα και μια μεγάλη απελευθέρωση καθώς έβλεπα ότι δεν είμαι πια μέρος της παράστασης. Κοιτούσα τους ηθοποιούς και πώς χειρίζονται το έργο, πώς αφηγούνται κάθε στιγμή τους, πόσα πράγματα συνεχίζουν να ανακαλύπτουν, πόσο καλαίσθητες είναι οι επιλογές τους, πώς κεντάνε τους χαρακτήρες τους, πόσο παντελής είναι η έλλειψη εγωισμού που έχουν επί σκηνής. Και, κυρίως, πόση αγάπη έχουν μέσα τους σαν άνθρωποι. Έβλεπα ένα παιδί που το υιοθέτησα, το φρόντισα με όλες μου τις δυνάμεις, το μεγάλωσα και τώρα το παρακολουθώ να με αποχαιρετά και να με ξεπερνά. Κι εγώ το θαύμαζα όχι για αυτά στα οποία το επηρέασα και το διαμόρφωσα, αλλά για την ξεχωριστή οντότητα που από μόνο του διαμόρφωσε, η οποία ξεπερνά κατά πολύ τη φαντασία μου. 

Η παράστασή μας δεν έχει κανένα μήνυμα. Δεν ασκεί κριτική σε τίποτα. Δεν προτείνει τίποτα και δεν σχολιάζει τίποτα. Η παράστασή μας είναι η στιγμή που ο γονιός αφήνει μόνο του το παιδί να κάνει ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες. Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος ωθεί έναν άλλο άνθρωπο στην Ελευθερία. Κι αυτός είναι και ο στόχος μας. Να λάβουν μέρος οι θεατές σε μια τελετή απελευθέρωσης από όλα αυτά που ο δυτικός πολιτισμός τους κάνει να τους στοιχειώνουν. Ευχόμαστε να λειτουργήσει ακριβώς έτσι για εκείνους. Νιώθω τεράστια αγάπη και ευγνωμοσύνη σε καθεμία και καθέναν από τους ανθρώπους που έφτιαξαν αυτή την παράσταση. Και όλοι τους έχουν ακριβώς το ίδιο μερίδιο επίδρασης στην κατασκευή αυτού του κόσμου. Όπως συμβαίνει και σε κάθε άλλη κατηγορία ζώου του πλανήτη, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει και στους ανθρώπους. Παναγιώτη, Κόρα, Γιούλη, Καλλιόπη, Χρήστο, Χρύσα, Παύλο, Βασίλη, Ζωή, Αλέγια, Μυρτώ, Θοδωρή, Άγγελε, Νέλη, Αλέξανδρε, Θωμά, Θωμά, Νικολέττα, Δομνίκη, Μαρία, Σταυρούλα, Λιάνα, Βασίλη, Έφη, Αναστασία, Μαίρη, Κατερίνα, Βάσω, Φάνη, Θάνο, σας ευχαριστώ από τα βάθη της  καρδιάς μου. Όχι για το αποτέλεσμα. Για την ανθρωπίλα. Καλό μας ταξίδι, η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά λυμένα”.

Στο "John” της βραβευμένης με Πούλιτζερ Annie Baker, μια αιρετική κωμωδία για τον στοιχειωμένο εαυτό μας, τη μετάφραση έκανε η Χρύσα Κοτταράκου, τη δραματουργία ο Παύλος Παυλίδης και παίζουν οι Κόρα Καρβούνη, Χρήστος Κοντογεώργης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Γιούλη Τσαγκαράκη.

Προπώληση: more.com