Το Red Carpet είναι μια νέα γκαλερί που άνοιξε στα Εξάρχεια από την Κιμώνα Βενιέρη τον Μάρτιο του 2025. Η δεύτερη ομαδική της έκθεση, στο πλαίσιο του Collective of Collectives Festival, παρουσιάζει έξι καλλιτέχνες σε ένα project με τίτλο "Sweet Movie", εμπνευσμένο από το "Sweet Movie" (1974) του Dušan Makavejev. Η έκθεση παρουσιάζεται στο χώρο έως τις 30 Νοεμβρίου.
"Sweet Movie": Εμπνευσμένη από το ομότιτλο έργο του Dušan Makavejev, η έκθεση ξετυλίγεται αποσπασματικά σαν ένα σώμα θεατρικό όπου η ταυτότητα καταναλώνεται, επιτελείται, διαλύεται και ανασυντίθεται ασταμάτητα. Κάθε έργο γίνεται μια σκηνή σε μια τελετουργική αποσύνθεση: το σώμα ως σύμβολο, επιφάνεια, τόπος προβολής του εγώ ως κάτι ασταθές, πολυεπίπεδο, μολυσμένο από την ιστορία, την επιθυμία και την ιδεολογία.
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου εξοπλίζει το ψηφιακό αρχείο, επανεμψυχώνοντας πολιτισμικά είδωλα με το δικό του πρόσωπο και τη δική του φωνή. Μέσα από το αλχημικό μέσο του deepfake, δεν αναπαριστά. Καταλαμβάνει. Κάθε βίντεο γίνεται μια σεάνς. Η μάσκα δεν αφαιρείται αλλά πολλαπλασιάζεται, ώσπου κάθε έννοια αυθεντικότητας καταρρέει στο παράλογο. Το αποτέλεσμα είναι ποιητικό και γκροτέσκο μαζί, οι θρυλικές σκηνές του ελληνικού κινηματογράφου παραμορφώνονται με ευλαβική νεκροφιλία ενσαρκώνοντας τα πνεύματα των μεγάλων αστέρων σε μια προσωπική meta cult drag μετάβαση.
Διαβάστε Επίσης
Ο Antoine Chaudet παρουσιάζει μια σκληρή, πλασματική εικόνα: Νεογνό σε Πίσσα. Ένα μέλλον πνιγμένο πριν καν αρχίσει, αθωότητα ταριχευμένη σε μαύρο χρόνο. Το νεκρό βρέφος γίνεται σύμβολο θαμμένων ιστοριών, υποσχέσεων που σκεπάστηκαν με πίσσα. Το γυναικείο αναπαραγωγικό σώμα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης—η φύση βουτηγμένη στο πετρέλαιο, η δυνατότητα σιωπηλή. Τι σημαίνει να γεννιέσαι σε έναν κόσμο που έχει ήδη αποφασίσει ότι δεν θα ζήσεις;
Η Φαίδρα Καραντζού μας παρουσιάζει ένα χλωμό, αγέλαστο, μελαχρινό κεφάλι. Όχι απλώς ένα θραύσμα σώματος, αλλά σύμβολο ταυτότητας που έχει απογυμνωθεί και τεθεί σε κοινή θέα. Μια αποκεφάλιση. Όπως στο Sweet Movie, όπου η θηλυκότητα σπάει σε διαχειρίσιμα κομμάτια, το γλυπτικό έργο της Καραντζού εμπλέκει το βλέμμα. Το κεφάλι γίνεται η αλληγορία ενός μαρτυρίου όπου εκκρεμεί μια ιστορία.
Η Karoline Schneider χρησιμοποιεί φωτογραφία υγρής πλάκας για να δημιουργήσει εικόνες που μοιάζουν αρχέτυπες και ταυτόχρονα οικείες. Τα ασπρόμαυρα πορτρέτα της εστιάζουν στο γυναικείο σώμα σε στιγμές έκθεσης, δυσφορίας και παραλόγου. Φρούτα αντικαθιστούν σάρκες. Σημάδια απο κομμένα μαλλιά λειτουργούν σαν διαπιστευτήρια. Το σώμα τεμαχίζεται σε σύμβολα, σε χειρονομίες. Απογυμνωμένες από αφήγηση αλλά φορτισμένες με νόημα, οι εικόνες της αιωρούνται κάπου ανάμεσα στην τρυφερότητα και την υποβάθμιση.
Η Mandy Starrr (Μαγδαληνή Στεργιώτη) δουλεύει με πλαστελίνη, χτίζοντας μινιατούρες οικιακών ονειρότοπων. Κουκλόσπιτα που στρεβλώνονται σε σκηνές ελέγχου και εκτροχιασμένης αθωότητας. Το έργο της κινείται στον παράξενο χώρο ανάμεσα στην παιδικότητα, την εξουσία και την παράσταση. Με πλαστελίνη, παιχνίδια και μικροσκοπικές οικιακές σκηνές—άλλοτε μέσα σε ενυδρεία, άλλοτε στημένα σαν παγωμένες θεατρικές σκηνές —δημιουργεί σουρεαλιστικά περιβάλλοντα όπου η αθωότητα γίνεται ανησυχητική. Τα σκηνικά μοιάζουν παιχνιδιάρικα με την πρώτη ματιά, αλλά πάντα κάτι πάει στραβά: παιχνίδια εξουσίας, έμφυλοι ρόλοι, εθνικισμός, όλα διαδραματίζονται σε μικρούς, παραμορφωμένους χώρους επιτήρησης.
Η Shawty Papi (Σοφία Παπαδόπουλου )παρουσιάζει ένα απαλό, επαναλαμβανόμενο απόσπασμα ενός κέικ που σκάβεται και καταστρέφεται: στρώμα μετά το στρώμα καταρρέει σε κρέμα και μηδέν. Η φράση "αιώνιο σαν όνειρο" αντηχεί δίπλα του. Η σεξουαλικότητα εδώ δεν είναι κορύφωση αλλά κύκλος, ένα τελετουργικό γλύκας και εξάλειψης. Το σώμα, όπως και το κέικ, καταβροχθίζεται. Η επιθυμία είναι επανάληψη. Η κατανάλωση γίνεται μεταφορά για την ίδια την ταυτότητα: πολυεπίπεδη, παράλογη και ασταμάτητα αποδομημένη.
Αυτή η έκθεση δεν αποτελεί διήγημα. Είναι η διάλυση της αφήγησης, της δομής, της εικόνας που έχουμε για τον εαυτό μας. Το σώμα: θρυμματισμένο, συμβολικό, εκτελείται καταπιεσμένο από τα μοτίβα της διαμόρφωσής μας. Ο εαυτός διαθλάται στον κοινωνικό καθρέφτη συντρίβοντας την επιφάνεια. Δεν αντανακλάται, απογυμνώνεται.
Δείτε όλες τις εκθέσεις της πόλης στον οδηγό τεχνών του athinorama.gr
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Sweet Movie
Εμπνευσμένη από το ομότιτλο έργο του Dušan Makavejev, η έκθεση ξετυλίγεται αποσπασματικά σαν ένα σώμα θεατρικό όπου η ταυτότητα καταναλώνεται, επιτελείται, διαλύεται και ανασυντίθεται ασταμάτητα. Κάθε έργο γίνεται μια σκηνή σε μια τελετουργική αποσύνθεση: το σώμα ως σύμβολο, επιφάνεια, τόπος προβολής του εγώ ως κάτι ασταθές, πολυεπίπεδο, μολυσμένο από την ιστορία, την επιθυμία και την ιδεολογία.
