Grace Schwindt, «The Boxer» (έκθεση «Defiant Bodies», Kunstmuseum St. Gallen, Ελβετία 2022) © Daniel-Ammann
Τι θα συνέβαινε αν η διακυβέρνηση του κόσμου είχε θηλυκά χαρακτηριστικά; Σε αυτό το συχνά επαναλαμβανόμενο υποθετικό ερώτημα βασίστηκε ο μεγάλος κύκλος εκθέσεων "Κι’ αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;" (εμπνευσμένος από το ομώνυμο έργο σε νέον της Yael Bartana "What if Women Ruled the World?") που εδώ και έναν χρόνο έχει "καταλάβει" το ΕΜΣΤ και έχει προσελκύσει χιλιάδες επισκέπτες.
Μέσα από 20 ξεχωριστές εκθέσεις αποκλειστικά αφιερωμένες στο καλλιτεχνικό έργο 43 γυναικών ή καλλιτεχνών που αυτοπροσδιορίζονται ως θηλυκότητες, το ΕΜΣΤ θέτει καίρια ερωτήματα, στρέφεται στην αποκατάσταση ανισοτήτων μέσα στην ίδια την κυρίαρχη ιστορία της τέχνης, που για χρόνια περιθωριοποίησε ή κατέστησε αόρατες τόσες γυναίκες δημιουργούς και παίρνει θέση σε ένα κεφαλαιώδες ζήτημα που αντιμετωπίζουν όλα τα μουσεία στις μέρες μας: την υποεκπροσώπηση των γυναικών και την επιτακτική ανάγκη ανάληψης δράσης για την έμφυλη ισότητα.
Καθώς αυτός ο σημαντικός κύκλος εκθέσεων βαίνει προς το τέλος του, το ΕΜΣΤ διοργανώνει ένα εορταστικό διήμερο (Σάββατο 14 και Κυριακή 15 Δεκεμβρίου) με μια νέα έκθεση, περφόρμανς, συναυλία, μουσική και προβολές. Όλες οι εκδηλώσεις είναι δωρεάν.
Το πρόγραμμα του διημέρου
Περισσότερες πληροφορίες
Μαρία Cyber. Πορτρέτα
Η έκθεση συγκεντρώνει μια επιλογή εικόνων από το φωτογραφικό της αρχείο, που καταγράφει τη λεσβιακή ζωή στις δεκαετίες του 1990, 2000 και 2010. Τα πορτρέτα της Maria Cyber απαθανατίζουν προσωπικές στιγμές ανάμεσα σε φίλες και ερωτικές συντρόφους, εικόνες που διαφορετικά θα παρέμεναν φευγαλέες. Πολλές είναι παιγνιώδεις, υπονομεύοντας τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί φύλου και εξουσίας, ενώ άλλες απεικονίζoυν χαλαρές, ανεπιτήδευτες στιγμές ή διαπεραστικά, ευθύβολα βλέμματα στην κάμερα, πάντα με μια αίσθηση σεβασμού προς τις γυναίκες που φωτογραφίζει. Υιοθετώντας στενά καρέ και κοντινά πλάνα, η Maria Cyber εστιάζει κυρίως στα άτομα παρά στον περιβάλλοντα χώρο, δημιουργώντας μια αίσθηση εγγύτητας, σύνδεσης και οικειότητας. Στα έργα της, η φωτογραφία εμπλέκεται σε έναν δυναμικό διάλογο με την queer οπτική κουλτούρα, φέρνοντας στο προσκήνιο τη λεσβιακή ορατότητα. Απαθανατίζει γυναίκες εντός μιας συλλογικής queer μνήμης και συμβάλλει σε μια πολιτική του βλέμματος, (προ)καλώντας μας να επανεξετάσουμε τις έννοιες της αντίληψης, της εξουσίας, της μνήμης και της αναπαράστασης. Οι φωτογραφίες της λειτουργούν ως πράξεις αντίστασης απέναντι στην αποσιώπηση, αποτυπώνοντας στιγμές που διαφορετικά θα χάνονταν στη λήθη.
