«Τα έμφυλα στερεότυπα ήταν η πρώτη και η κατεξοχήν κακοποιητική συνθήκη στη ζωή μου απ’ τη νεαρή μου ηλικία στην επαρχεία, από τότε που άρχισαν να αντιλαμβάνομαι ότι δεν ανήκω στο φύλο στο οποίο μου αποδόθηκε κατά τη γέννηση», λέει η Ήβη.
«Ο κόσμος που ζούμε μας θέλει ως γυναίκες αρκετά όμορφες αλλά όχι τόσο ώστε να προκαλούμε, παράλληλα να είμαστε αρκετά καπάτσες για να βρούμε μια καλή δουλειά αλλά όχι και τόσο δυναμικές ώστε να ευνουχίσουμε τους άνδρες, επίσης σίγουρα όχι τόσο φιλόδοξες ώστε να ξεχάσουμε να γίνουμε μητέρες», λέει η Βάλια.
«Μεγαλώνουμε εξαρχής με το βάρος ότι πρέπει να προσέχουμε: Το βάρος της ευθύνης του να είμαστε ασφαλείς δεν ανήκει στην κοινωνία, στην Πολιτεία ή στους ανθρώπους που ενδεχομένως μας κακοποιήσουν, εμείς πρέπει να φροντίσουμε να είμαστε ασφαλείς», λέει η Μαρία.
Στο πλαίσιο της σειράς ψηφιακών συζητήσεων για την ελληνική κοινωνία («Society Uncensored») απ’ τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της έμφυλης Βίας, την Τετάρτη 25 Νοεμβρίου οκτώ ετερόκλιτες ομιλήτριες έκατσαν στο ίδιο τραπέζι για να μιλήσουν για τις ζωές τους, ως γυναίκες και ως θηλυκότητες, μεταφέροντας τις εμπειρίες, τα βάρη, τις διακρίσεις ή και τα τραύματα που έχουν βιώσει λόγω της ταυτότητάς τους.
Είναι η Ήβη Καϊσερλή (τρανς γυναίκα και σεξεργάτρια), η Νατάσα Κεφαλληνού (υπεύθυνη Επικοινωνίας στο Κέντρο Διοτίμα), η Γιάννα Κουκά (δημόσιος υπάλληλος), η Ευτυχία Λεοντίδου (μαιευτήρ-γυναικολόγος και διδάκτωρ Πανεπιστημίου Αθηνών), η Μαρία Λούκα (δημοσιογράφος-σεναριογράφος), η Κλειώ Παπαπαντολέων (δικηγόρος) και η Βάλια Τσιριγώτη (κοινωνιολόγος-ψυχοθεραπεύτρια), αλλά δεν έχουν σημασία τόσο τα βιογραφικά τους όσο αυτά που μεταφέρουν.
Μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα μιλούν για το συλλογικό τραύμα της έμφυλης βίας, όπως γίνεται αισθητό μέσα από μια εμπεδωμένη κουλτούρα κοινωνικής ανοχής. Ο καθημερινός σεξισμός, στερεότυπα με τα οποία μεγάλωσαν, οι διακρίσεις, το αποτύπωμα της κακοποίησης kαι τα εμπόδια του θεσμικού συστήματος.
Έμφυλη βία είναι «κάθε επιβλαβή πράξη αλλά και απειλή τέτοιας πράξης που στρέφεται ενάντιας στην ακεραιότητα και την αξιοπρέπεια ενός ατόμου, η οποία πηγάζει από την ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα μεταξύ των φύλων». Μορφές τέτοιας βίας υπάρχουν δεκάδες, πολλές από τις οποίες διώκονται σύμφωνα με το ισχύον νομικό σύστημα και «ιδιαίτερο χαρακτηριστικό όλων αυτών των εγκλημάτων είναι πως δεν αισθάνεται φόβο ο δράστης που τα τελεί αλλά το θύμα που τα παθαίνει».
Παρακολουθήστε τη συζήτηση εδώ.
