Στο ακτινωτό βουλεβάρτο της πλατείας Ομονοίας που συνδέει το κατεξοχήν ψυχογεωγραφικό κέντρο των Αθηνών με την πλατεία Μεταξουργείου, στο δρόμο του Αγίου Κωνσταντίνου, λίγο μετά από το Εθνικό Θέατρο και τον πρόσφατα ανακαινισμένο –ομώνυμο με την οδό– ναό με το πλακόστρωτο πλατειάκι που τον περιβάλλει, συναντάς μια γωνιακή πολυκατοικία βγαλμένη από την εποχή του μεσοπολέμου. Αφημένο στο πέρασμα των κοντά ογδόντα χρόνων, το αυστηρό αρχιτεκτονικό έργο του Κωνσταντίνου Κυριακίδη κουβαλά γερασμένο τα σημάδια της εποχής του ’30, όταν η γειτονιά ύψωνε κομψές, πρωτοποριακές πολυκατοικίες για να στεγάσει την αστική τάξη.
«Όπως και το συγκεκριμένο, έτσι και πολλά από τα κτίρια της περιοχής σχεδιάστηκαν από αρχιτέκτονες που είχαν σπουδάσει στη Γερμανία ή γενικότερα την Βόρεια Ευρώπη, και έφεραν εδώ πρώτοι τις ιδέες του Bauhaus», εξηγούν η Έλενα Ζαμπέλη και η Κατερίνα Χρυσανθοπούλου, τα δύο μέλη του αρχιτεκτονικού γραφείου ΜοΥ studio, που πριν από ενάμιση χρόνο μπήκαν στο παραμελημένο διαμέρισμα του πρώτου ορόφου για να παρέμβουν αναζωογονώντας την παλιά του αίγλη. «Πρόκειται περισσότερο για ένα δείγμα του critical regionalism, ενός μπολιάσματος δηλαδή της διεθνούς αρχιτεκτονικής τάσης με τα ελληνικά δεδομένα, τα τοπικά υλικά, τις κλίμακες και την αντίληψη στη διαχείριση του χώρου».
Όταν έσπρωξαν για πρώτη φορά τη βαριά ξύλινη πόρτα με το οβάλ τελείωμα, οι δύο αρχιτεκτόνισσες βρέθηκαν μέσα σε έναν μυστηριακό μπαχτσέ, που έδινε τόσες απαντήσεις όσα και ερωτήματα. «Ήταν όλα σε παντελή διάλυση και ανακατεμένα… σπασμένα έπιπλα και πατώματα, γύψινα κομμάτια, προσωπικά αντικείμενα, υπογεγραμμένα σημειώματα πολιτικών, μεγάλα πορτρέτα παρατημένα εδώ και εκεί, καρτέλες ονομάτων και περίεργα φυλαχτά με ανθρώπινα μαλλιά που μαρτυρούσαν πως κάτι περίεργο συνέβαινε εδώ».
Οι αρχιτεκτόνισσες θέλησαν να εντάξουν το οίκημα στον αστικό ιστό του σήμερα αλλά χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του χτες.
Το κουδούνι έγραφε Τασία Λούτα –πράγμα που ισχύει μέχρι και σήμερα. Όπως διαπιστώθηκε, από την περίοδο του ’60 το εν λόγω οίκημα όπως και το διπλανό του ανήκε στη γνωστή αστρολόγο των Αθηνών και αποτελούσε το χώρο υποδοχής των (εκατοντάδων) πελατών της. Από αυτό το μέρος είχαν περάσει πολιτικές περσόνες, γνωστά τότε πρόσωπα των μίντια, απλοί πολίτες που την είχαν γνωρίσει από τα τηλεοπτικά σόου της Ρούλας Κορομηλά, ενώ οι φήμες θέλουν ακόμα και τον Τζον Λένον να την έχει επισκεφθεί.
Εμμένοντας δημιουργικά στη Bauhaus λειτουργικότητα του χώρου και στις συμβολικές-τελετουργικές διαστάσεις του «τόπου», οι αρχιτεκτόνισσες θέλησαν να εντάξουν το οίκημα στον αστικό ιστό του σήμερα αλλά χωρίς να χάσει το χαρακτήρα του χτες. Η ίδια πόρτα με το μεταλλικό κιγκλίδωμα στο παραθυράκι, ξύλινο δάπεδο, λουστραρισμένα ντουλάπια περιμετρικά στο χώρο να κρύβουν από μίνι μπαρ και σκάκι μέχρι αυτούσια αρχεία της παλιάς ενοίκου-αστρολόγου, εντοιχισμένα μαρμάρινα μέρη στην κουζίνα και αντίστοιχη μπροσούρα στο πάτωμα, βαριά έπιπλα εποχής, ζεστά χρώματα να δένουν άψογα με τις φυσικές σκιές του χώρου, βίντατζ μπιζουτιέρες και πικάπ, και η Αναστασία Λούτα ποζάρει καθισμένη αγκαλιά με ένα σκύλο σε ένα επιβλητικό κάδρο στη μέση ενός δωματίου –που μέσα σε όλα είναι και μία φύσει inception φωτογραφία, αφού πιθανότατα τραβήχτηκε μέσα στο συγκεκριμένο διαμέρισμα.
Χωρίς να το επιδιώκει, αυτή η αισθητική βγάζει από τη μία κάτι αυθεντικό και από την άλλη κάτι μυστηριακό. Μαζί με τον ήπιο φως που περνάει στο διαμέρισμα και την γεωγραφική τοποθεσία του μέσα σε ένα τόσο κομβικό σημείο-πέρασμα της Αθήνας, το διαμέρισμα δεν σε αφήνει απλά στο να το θαυμάσεις αλλά σε καλεί να το βιώσεις. Τώρα, ο τρόπος που θα γίνει αυτό είναι θέμα δικό σου… ή μήπως όχι; «Εμείς έχουμε μία θεωρία πως η κυρία Λούτα έχει ξεκινήσει μία συνωμοσία για να επανέλθει στη δημοσιότητα μετά θάνατον και έχει κινήσει δυνάμεις στο σπίτι» μου λένε στο τέλος οι κοπέλες. Πλάκα πλάκα, τα κατάφερε.
Περισσότερες πληροφορίες για το αρχιτεκτονικό γραφείο MoY studio μπορείτε να βρείτε εδώ. Όλες οι φωτογραφίες είναι μία ευγενική παραχώρηση του Νίκου Αλεξόπουλου.
