Πάνω από 27.000 θεατές άπλωσαν ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο κάτω από τον βροχερό ουρανό της Αθήνας, στο φετινό Colour Day Festival.
Από τον Άγγελο Κλάδη.
Βρεγμένοι και πολύχρωμοι γίνεται; Κι όμως… Το Colour Day Festival αψήφησε τα βροχερά καπρίτσια του Ιουνίου και άπλωσε ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο στον προαύλιο χώρο του ΟΑΚΑ, με περισσότερους από 27.000 θεατές να μοιράζονται χρώματα και χαμόγελα, το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου (17/6). Για 3η συνεχόμενη χρονιά, το πολύχρωμο open air φεστιβάλ του καλοκαιριού έδωσε το «παρών» στην Αθήνα, κόντρα στα δεινά του καιρού και στις προσδοκίες των περισσότερων…
Απρόσμενο και τρομερά δυσάρεστο, το να ξεκινά ένα υπαίθριο καλοκαιρινό event με την συνοδεία βροχής και γκρίζου ουρανού είναι ικανό από μόνο του να ακρωτηριάσει την γιορτινή ατμόσφαιρα. Όμως, για το μεγαλύτερο φεστιβάλ χρωμάτων της χώρας τα πράγματα κύλησαν διαφορετικά… Θες η πληθωρική τρέλα του παρουσιαστή Πάνου Μουζουράκη; Θες το μπιτάτο lineup και το ζεστό feeling συναυλίας που κυριάρχησε; Θες η νεανική ορμή; Όλα μαζί έδεσαν και έφεραν κοντά ανθρώπους που θέλησαν να βάλουν μία παύση στην προσωπική τους μαρμότα και να γεμίσουν άναρχα τον ουρανό με χρώματα.
Λίγο μετά από τις τέσσερεις το μεσημέρι, έφηβοι -στην πλειοψηφία τους- στεκόντουσαν ακροβολισμένοι γύρω από το υπαίθριο συναυλιακό stage με τα χρωματιστά σακουλάκια στα χέρια τους, έτοιμοι για την πρώτη μαζική ρίψη του φετινού φεστιβάλ. Ο Πάνος Μουζουράκης ξεκινά μαζί με το κοινό την αντίστροφη μέτρηση και μόλις φτάνει στο μηδέν απασφαλίζεται ένα πυκνό σύννεφο χρωμάτων που έκρυψε το γκρίζο τοπίο… Κόκκινο, μπλε, κίτρινο, πράσινο, πορτοκαλί και μωβ εκτοξεύονται ταυτόχρονα στον αέρα, ξεκινώντας ένα γαϊτανάκι χρωματοπόλεμου που κράτησε μέχρι και μετά από την δύση του ηλίου και έκανε την ατμόσφαιρα να μοιάζει άκρως… καλοκαιρινή!
Το εορταστικό πανδαιμόνιο χρωμάτων μπορεί να είναι ένα ψυχαγωγικό event για τις χώρες της Ευρώπης, όμως η ρίζα του κρατά πολύ μακριά και πιο συγκεκριμένα από την αρχαία ινδική μυθολογία. Όπως λέει ο θρύλος, ο Πραχάλντα, ο γιός ενός βασιλιά των δαιμόνων, διαφωνούσε με τον πατέρα του και υποστήριζε τον θεό Βυσνού. Εξοργισμένος ο βασιλιάς προσπάθησε να σκοτώσει τον ισχυρογνώμονα νεαρό με την βοήθεια της αδερφής του Χολίκα, στήνοντάς του μία παγίδα που θα τον έριχνε στην φωτιά. Τελικά όμως, η Χολίκα είναι αυτή που καταλήγει στην θέση του και εκείνος επιβιώνει.
Από το όνομα της τελευταίας προκύπτει και η επίσημη ονομασία της θρησκευτικής γιορτής «Χόλι», που συνεχίζεται μέχρι σήμερα στις χώρες της Νότιας Ασίας και όχι μόνο. Μια φορά τον χρόνο στην αρχή της Άνοιξης, οι πιστοί ρίχνουν αμέτρητες χούφτες χρώματος μεταξύ τους, γιορτάζοντας πέρα από διαφορές κάστας και εθνικότητας. Στο όνομα της γονιμότητας, της νεότητας και της ζωντάνιας όλοι βάφονται πολύχρωμοι και τιμούν την νίκη του καλού έναντι του κακού, σε μία μυθολογική αφήγηση που πλαισιώνει την έναρξη της εαρινής περιόδου, όπως ακριβώς έκανε η Περσεφόνη για τις αρχαιοελληνικές μυθοπλασίες.
Πέρα όμως από τις ασιατικές δοξασίες και τις δυτικοευρωπαϊκές προσαρμογές, η γιορτή των χρωμάτων παραμένει πάνω από όλα μία κοινωνική «τελετή», που αποζητά εθιμοτυπικά την επικοινωνία, με όπλο το χαμόγελο.
