Μια φορά κι έναν καιρό (όχι πολύ παλιά πάντως) ήταν ένας Κινέζος που δούλευε σκληρά σε ένα εργοστάσιο τροφίμων. Ένα βράδυ που γύρισε στο σπίτι του διαπίστωσε ότι το δαχτυλίδι που φορούσε, και το οποίο ήταν ένα από τα ελάχιστα αντικείμενα αξίας που είχε στην κατοχή του, χώρια η συναισθηματική αξία ως οικογενειακό κειμήλιο, δεν ήταν πλέον στο δάχτυλό του.
Η στενοχώρια του ήταν μεγάλη, αλλά φυσικά κάποτε την ξεπέρασε. Όπως ξεπέρασε και τη φτώχεια και κατάφερε να ανέλθει επαγγελματικά, να γίνει στέλεχος σε μια εταιρεία και να μπορεί να ταξιδεύει στον κόσμο. Κάποια στιγμή λοιπόν επισκέφτηκε ως τουρίστας και την Ελλάδα και εντυπωσιάστηκε τόσο από τις φυσικές ομορφιές όσο και από τις γεύσεις. Ένα μεσημέρι λοιπόν, εκεί που καθόταν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου και ετοιμαζόταν να τρυπήσει με το πιρούνι του τη χρυσαφένια μπεσαμέλ μιας λαχταριστής μερίδας μουσακά, παρατήρησε πως κάτι γυάλιζε στη μια πλευρά του κομματιού που υπήρχε στο πιάτο του. Έκπληκτος διαπίστωσε πως η μοίρα το έφερε έτσι ώστε να ξαναβρεί το δαχτυλίδι που είχε χάσει όταν ήταν εργάτης. Και φυσικά κατάλαβε (ή θυμήθηκε) πως αυτό που παρασκεύαζε σε εκείνο το εργοστάσιο ήταν μουσακάς βαθιάς κατάψυξης. Το ηθικό δίδαγμα αυτής της ιστορίας μου διαφεύγει εντελώς, αλλά είμαι σίγουρος πως αν τη διηγηθώ σε κάποιον, θα παραβλέψει την ιστορία του μουσακά και θα επικεντρωθεί στο πόσο απίθανο είναι ένας πρώην εργάτης στην Κίνα να μεταμορφωθεί σε στέλεχος επιχείρησης και τουρίστα.
Πριν από λίγες ημέρες, σε μια ομιλία της, η υφυπουργός Οικονομίας αρμόδια για θέματα βιομηχανίας Θεοδώρα Τζάκρη ανέφερε πως όντως κυκλοφορεί στην Ελλάδα κινέζικος μουσακάς. Πράγμα το οποίο ήταν μάλλον γνωστό σε αρκετούς. Όπως γνωστό είναι ότι η ζύμη για τα ψωμάκια που σερβίρονται σε πολλά τουριστικά μέρη έρχεται από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Καθώς και το ότι εισάγουμε το μεγαλύτερο μέρος του άλλου εθνικού μας φαγητού, των φασολιών. Όπως γνωστό είναι, εντέλει, πως η «εθνικότητα» έχει πάρει πλέον διαζύγιο από την «προέλευση».
Πριν από αρκετά χρόνια είχαμε (κατά την προσφιλή μας συνήθεια) πέσει από τα σύννεφα, όταν αντιληφθήκαμε πως πολλά από τα είδη λαϊκής τέχνης που πωλούνται στους τουριστικούς χώρους της Ελλάδας είναι κατασκευασμένα σε χώρες μακρινές και… απείρως φθηνότερες.
Τσολιαδάκια με τσαρούχια, προτομές φιλοσόφων, μυκηναϊκά κοσμήματα, αθηναϊκές περικεφαλαίες, χιτώνες και σπαθιά και διάφορα άλλα είδη που αν είχαν φωνή θα μιλούσαν προφανώς κάποια ασιατική διάλεκτο (κυρίως καντονέζικα). Λίγο αργότερα, κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας που στις εθνικές εορτές έχουν τη συνήθεια να στολίζουν τα μπαλκόνια τους με την ελληνική σημαία διαπίστωσαν με αμηχανία και αγανάκτηση πως το σύμβολο αυτό ήταν επίσης κινεζικής κατασκευής. Να ανοίξουμε εδώ μια παρένθεση για να πούμε πως το ίδιο συνέβη και στις Ηνωμένες Πολιτείες με τις αμερικανικές σημαίες που παράγγελνε το Πεντάγωνο, πλην όμως κάποτε μπήκε ένα φρένο – από ντροπή ελπίζουμε. Και φυσικά, το φαινόμενο είναι παγκόσμιο, μιας και ο ίδιος άνθρωπος στην Ταϊβάν που τυπώνει ένα μπλουζάκι με τον όρκο του Ιπποκράτη, λίγο αργότερα τυπώνει άλλο ένα με τον Πύργο της Πίζας και μετά με την παρισινή Αψίδα του Θριάμβου.
Είναι σαφές πως η ελεύθερη αγορά στέκεται υπεράνω συμβόλων και αναμνηστικών. Απλώς μερικά πράγματα, όπως αυτό με το μουσακά για παράδειγμα, σε χτυπάνε στο (ελληνικό) φιλότιμο. Μέχρι δηλαδή να εμφανιστεί και φιλότιμο made in China και να κλείσει το θέμα.
