Atlantis Club - Atlantis Prive

Το… αιωνόβιο club του Ωρωπού στέκεται μαζί με το διπλανό χώρο του «Prive» ως σταθερή αξία στη νύχτα. Και δεν χρειάζεται να κρατήσει μυστική τη διαχρονική συνταγή διασκέδασης που προσφέρει, αφού γνωρίζει ότι το καλοκαίρι επιβάλλει χαλαρότητα και απλότητα.

Δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο κατόρθωμα να έχεις ορκισμένους φίλους για σχεδόν τρεις δεκαετίες και να αποκτάς διαρκώς καινούργιους. Τo «Atlantis» μπορεί, δικαίως, να υπερηφανεύεται ότι επιμήκυνε τη λωρίδα της διασκέδασης στην ανατολική ακτογραμμή της Αθήνας, στήνοντας με το ίδιο και απαράλλακτο κέφι τις σταθερές βραδιές και τα ειδικά events του. Κι αν σε ξενίζει η ιδέα να πληρώσεις διόδια για να διασκεδάσεις (εκτός κι αν ρίξεις ταχύτητα και ακολουθήσεις την παράκαμψη), σαν βγεις στον πηγαιμό για Ωρωπό, την απόσταση θα τη διανύσεις στο άψε σβήσε, χωρίς μποτιλιάρισμα και εκνευρισμό. Απροσποίητη ιδιωτικότητα Την πρώτη μας στάση στο συγκρότημα του «Atlantis» την κάναμε στο χαλαρότερο «Prive». Κάτω από τις λεύκες που φιλτράρουν το θαλασσινό αεράκι, ο μεγάλος χώρος σε κυκλώνει αμέσως με τη θερινή του οικειότητα. Θα ξεκινήσεις από το φαγητό, με την υπογραφή του σεφ Γιάννη Μιχαλάκη για να ενισχύσεις τις αντοχές σου. Δύο μέρες την εβδομάδα στήνεται εδώ ένας πλούσιος μπουφές: κάθε Τετάρτη με γεύσεις από τον κόσμο (και την ανάλογη μουσική επένδυση) και την Παρασκευή από την Ελλάδα. τις υπόλοιπες μέρες επιλέγεις από την κάρτα. Θα φας στις ροτόντες γύρω από την πισίνα και όπως το μάτι σου θα πέσει στην ντισκομπάλα που πλέει στο νερό, τη διάθεσή σου θα παρασύρει η mainstream μουσική, που «μιλάει» περισσότερο ελληνικά. Σιγά σιγά, σαν μια μεγάλη παρέα, οι θαμώνες συγκεντρώνονται γύρω από το industrial αισθητικής κεντρικό μπαρ ή σκορπίζονται στον άπλετο χώρο με τους καναπέδες, τις καρέκλες σκηνοθέτη και τις inox, φωτισμένες κατασκευές. Η βραδιά μας θα μπορούσε να έχει τελειώσει στο «Prive», αλλά η αφορμή για την επίσκεψή μας ήταν ο Nick Warren, ο οποίος είχε ήδη αρχίσει να σκορπίζει στη διπλανή πόρτα του club τους progressive ήχους του υπό τις προβολές αναγεννησιακών τοιχογραφιών του Χρήστου «Jungle» Καλοπήτα. Εδώ είναι Μεσόγειος Η εντυπωσιακή αίσθηση του μεγέθους ξαναζωντανεύει όταν περάσεις στο διπλανό χώρο του «Atlantis Club». Ξεχάστε τους διάφορους διακοσμητικούς -ισμούς, αφού εδώ νιώθεις σαν να προσγειώθηκες σε μια κατάφυτη ισπανική χασιέντα. Το μάτι σου θα χρειαστεί αρκετή ώρα για να εξερευνήσει τον εξωτερικό χώρο, αλλά σίγουρα θα κοιτάξει ψηλά, πάνω από το κεντρικό μπαρ, όπου έχει ανυψωθεί μια κατασκευή σε μορφή καμπαναριού. Είτε θέλεις να βρίσκεσαι κοντά στο κλειστό club στο βάθος είτε πιο μακριά απ' αυτό, ο καταπράσινος υπαίθριος χώρος με τα πιθάρια και τους σιδερένιους καναπέδες θα σε ταξιδέψει δυτικά της Μεσογείου. Εκείνο το βράδυ δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε στο εκρηκτικό σετ του Nick Warren (πάμε στοίχημα ότι θα ένιωθε σαν να έπαιζε στα mega clubs της Ίμπιζα) και γρήγορα βρεθήκαμε στις δίδυμες «αποθήκες» που στεγάζουν το club. Όσοι έχετε ξαναπάει σύντομα θα συνηθίσετε τις αλλαγές που έφερε η φετινή ανακαίνιση, αφού, εκτός από τη χωροταξία της μπάρας (στα δεξιά η κεντρική) και των τραπεζιών (στα επίπεδα εξ αριστερών), εξακολουθούν να κυριαρχούν η πέτρα στις κολόνες και το ξύλο στην οροφή. Δεν χρειάζονται διακοσμητικές φιοριτούρες για να χορέψεις, πέρα από ένα καλό ηχοσύστημα και τη θερινή διάθεση των (μέχρι) τριαντάρηδων πελατών, ακόμα κι αν στη θέση ενός ξένου DJ, όπως ο Nick Warren, βρίσκονται οι δύο residents του club, που επιλέγουν μουσικές από όλο το εύρος των mainstream ακουσμάτων. Καθώς ξημερώνει κι εσύ βγαίνεις για chill out στον εξωτερικό χώρο, καταλαβαίνεις ότι, εκτός από την Ατλαντίδα, ανακάλυψες πόσο απλή είναι η συνταγή μιας πετυχημένης εξόδου. DATA