Ούσα μία από τις πιο αντιπροσωπευτικές εκπροσώπους του δραμινού και κατ' επέκταση ελληνικού αμπελώνα, η Nico Lazaridi βρίσκεται σε μία φάση διαρκούς ανάπτυξης. "Δεν επιθυμούμε να μείνουμε σταθεροί αλλά να εξελισσόμαστε και να βελτιωνόμαστε διαρκώς. Γι' αυτό και δε σταματάμε στιγμή να πειραματιζόμαστε και να δοκιμάζουμε. Καινοτόμες τεχνικές, νέα χαρμάνια και καινούριες ετικέτες είναι η καθημερινότητά μας" μου λέει η Φεντερίκα Λαζαρίδη, που μιλά στο "α" για την οικογενειακή παράδοση στα οινικά δρώμενα, το διττό ρόλο της αλλά και το ελληνικό κρασί γενικότερα.
Όταν η οικογενειακή παράδοση συνάντησε τη δουλειά
Η Οινολόγος, Υπεύθυνη Παραγωγής και Διευθύντρια Marketing της οινοποιίας εκπροσωπεί την τρίτη γενιά της οικογένειας Λαζαρίδη, κάτι που έχει τεράστια σημασία για την ίδια: "Είναι τιμή να αποτελώ μέρος της 35ετούς ιστορίας μίας τόσο σημαντικής για την ανάπτυξη του ίδιου του ελληνικού κρασιού εταιρείας. Όπως αντιλαμβάνεσαι οι απαιτήσεις είναι μεγάλες αλλά αυτό για μένα λειτουργεί με θετικό τρόπο - με κάνει να είμαι πιο παραγωγική και πιο δημιουργική". Παράλληλα όμως, υπάρχει και η οικογενειακή παράδοση που για την κ. Λαζαρίδη λειτουργεί "ως ένα challenge που με ωθεί προς το να γίνομαι διαρκώς καλύτερη επαγγελματίας".
Της κάνω λόγο για κάποιο είδος άτυπου νεποτισμού στον ελληνικό αμπελώνα και την ρωτάω αν κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο για την περαιτέρω ανάπτυξή του. Η ίδια επικεντρώνεται στην αρνητική χροιά του όρου και δε θεωρεί πως ταιριάζει γενικότερα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και την παγκόσμια οινοποιία. "Θα σου μιλήσω όμως για το πώς το βίωσα εγώ. Από πολύ μικρή, ως παιδί, μου άρεσε να πηγαίνω στο οινοποιείο στην Αγορά Δράμας. Κάθε καλοκαίρι ήμουν εκεί: στα γραφεία, στους αμπελώνες, στην κάβα και, ειδικά, στο χημείο. Εκεί ανακάλυψα ότι μου άρεσε η οινοποίηση και η οινολογία. Έτσι επέλεξα να τη σπουδάσω. Παράλληλα, μου προσέλκυε και το marketing. Όταν ήρθε η ώρα, επέλεξα το μεταπτυχιακό μου να σχετίζεται με το marketing του κρασιού. Μόνο θετικό το βρίσκω όλο αυτό, το να υπάρχει μια συνέχεια δηλαδή από τα μέλη μιας οικογένειας σε μια τόσο αξιόλογη προσπάθεια. Πιστεύω πολύ σε αυτή τη διαδικασία" σημειώνει η ίδια.
Κρασί και marketing, marketing και κρασί
Ο ρόλος του marketeer με αυτόν του οινολόγου μοιάζουν να απέχουν πολύ. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε να πει κάποιος πως είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. "Έχουν όμως ένα κοινό αντικείμενο, το κρασί. Είναι πολύ σημαντικό ο οινολόγος, πέρα από το να ξέρει να φτιάξει ένα καλό κρασί, να είναι και κοντά στον κόσμο. Πρέπει να αφουγκράζεται τις τάσεις, τα γούστα, το τι αρέσει" σημειώνει η κ. Λαζαρίδη.
Το κομμάτι της εξωστρέφειας και της προβολής παίζουν κατά τη γνώμη της πρωταρχικό ρόλο στην επιτυχία ενός οίνου: "Για αυτό και είναι όχι μόνο σημαντικό, αλλά απαραίτητο να υπάρχει η ίδια στρατηγική, το ίδιο πλάνο, η ίδια λογική στη δημιουργία ενός οίνου και στον τρόπο με τον οποίο αυτός ο οίνος θα προβληθεί. Τι καλύτερο λοιπόν από το να λειτουργούν από κοινού; Μερικά ουσιαστικά σημεία για αυτή την καλή επικοινωνία είναι η ορθή προβολή της διαδικασίας της δημιουργίας, η οργάνωση δοκιμών, η επιμέλεια της online παρουσίας, μέσα κυρίως από τα κοινωνικά δίκτυα, η συμμετοχή σε εκθέσεις με την "πολύτιμη" επαφή με το κοινό που έρχεται να δοκιμάσει και να μάθει τα προϊόντα σου και τέλος ο οινοτουρισμός: η πλέον ανερχόμενη μορφή εναλλακτικού τουρισμού που κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερο έδαφος και συμβάλει όσο λίγα επικοινωνιακά 'εργαλεία' στη δημιουργία θετικού συναισθήματος απέναντι σε ένα brand ή ένα προϊόν" προσθέτει.
Ελληνικός οίνος σε φόρμα
Το ελληνικό κρασί βρίσκεται σε μία από τις καλύτερες φάσεις της ιστορίας του τα τελευταία χρόνια. Η Φεντερίκα Λαζαρίδη δε γνωρίζει αν αυτή είναι η κορυφαία ever στιγμή του ελληνικού αμπελώνα αλλά κάνει κάποιες ορθότατες παρατηρήσεις.
"Αυτό που βλέπουμε όλοι -και χαιρόμαστε- είναι ό,τι γίνονται όλο και περισσότερα οινοποιεία, μικρά μεν αλλά καινούρια. Πολύ σημαντική είναι επίσης και η αναγνωρισιμότητα στο εξωτερικό. Δίνονται όλο και περισσότερες υψηλές διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς, γίνονται θετικές αξιολογήσεις, με το ελληνικό κρασί να ταξιδεύει σε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο. Βλέπουμε επίσης να δημοσιεύονται περισσότερα άρθρα και συνεντεύξεις στον Διεθνή Τύπο. Καθόλου τυχαία όλα αυτά".
Η κ. Λαζαρίδη εντοπίζει όμως και κάποια πράγματα που θα μπορούσαν να πάνε ακόμη καλύτερα: "Η επέκταση των εξαγωγών σε περισσότερες χώρες, η εντατικοποίηση της δουλειάς σε ορισμένα μέρη και, κυρίως, η αύξηση της έντασης στις ενέργειες 'αυτοβελτίωσης' που κάνει κάθε οινοποιείο για να ανεβάσει την ποιότητα των οίνων του. Να παράγουμε δηλαδή σταθερά ποιοτικά κρασιά".
Οι επόμενες προκλήσεις
Την ρωτάω αν -μετά από τον καταιγισμό πληροφορίας, τη βελτίωση πολλών παραγόντων και την εξωστρέφεια των παραγωγών- οι Έλληνες έχουν μάθει πια να πίνουν σωστό και σωστά κρασί. Ειδικότερα οι νεαρότερες των γενεών.
Απαντά πως μαθαίνουμε, σιγά-σιγά. "Υπήρχε πάντα στην ιστορία μας και την κουλτούρα μας. Απλά δε γνωρίζαμε πως να καταναλώνουμε ποιοτικό κρασί. Πλέον διαπιστώνουμε ότι το κρασί αρχίζει να βρίσκει τη θέση του στην ελληνική αγορά. Μάθαμε να το συντηρούμε σωστά, να διακρίνουμε ποικιλίες και να επιλέγουμε αυτές που μας αρέσουν. Το βλέπουμε κι από τις νεότερες σε ηλικία παρέες που αποτελούν την πλειοψηφία των επισκεπτών μας στο οινοποιείο, στο wine club μας, στις εκδηλώσεις που διοργανώνουμε και φυσικά στις εκθέσεις".
"Σε σχέση με το πού βρίσκεται τώρα και που θα μπορούσε να βρεθεί, το ελληνικό κρασί είναι από μόνο του μια πρόκληση. Ως οινοποιός ενός ιστορικού οινοποιείου, θεωρώ πως οι στόχοι είναι περίπου κοινοί: Η διερεύνηση των δυνατοτήτων διαφόρων οινικών περιοχών και ποικιλιών, η προβολή στο εξωτερικό, η αύξηση των εξαγωγών, το λανσάρισμα νέων προϊόντων και φυσικά η ανάπτυξη οινοτουριστικών εμπειριών" καταθέτει, σχετικά με τις επόμενες προκλήσεις τόσο για τη Nico Lazaridi όσο και για το ελληνικό κρασί γενικότερα.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook και το Instagram.
