Τo prive clubbing είναι πολύ διαδεδομένο στο εξωτερικό και ιδιαίτερα σε μητροπόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, το Παρίσι και το Άμστερνταμ. Στην Αθήνα ωστόσο, αν και κατά καιρούς έγιναν προσπάθειες για την καθιέρωση ενός αυστηρώς prive clubbing, το όλο εγχείρημα σχεδόν ποτέ δεν λειτούργησε. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις που επιβίωσαν δεν γνώρισαν ανάλογη συνέχεια, αφού σύντομα οι επιχειρηματίες για οικονομικούς κυρίως λόγους γίνονταν πιο «ελαστικοί» στο face control. Το κολωνακιώτικο «Dragoste» υπήρξε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αθηναϊκού prive club, ενώ πέρσι κάτι αντίστοιχο είδαμε και στο «O¨zel». Ωστόσο το μεν «Dragoste» έκλεισε δημιουργώντας το δικό του μύθο (αφού πρώτα μεσολάβησε ένας χρόνος λειτουργίας με πιο... soft πόρτα), το δε «O¨zel» φέτος δείχνει να έχει εγκαταλείψει την ιδέα του prive clubbing, παραμένοντας ένα από τα πιο ενδιαφέροντα club restaurants της πόλης. Ίσως ευθύνεται το γεγονός ότι το εγχώριο star system υστερεί σε σύγκριση με τα αντίστοιχα celebrity lists του εξωτερικού, ίσως πάλι οι Έλληνες τραγουδιστές, ηθοποιοί και παρουσιαστές είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν σκληρά για το -υψηλό- μεροκάματο και δεν έχουν χρόνο για clubbing, ενώ στις δημόσιες εμφανίσεις τους θέλουν να τους δουν οι... καταναλωτές και όχι οι συνάδελφοί τους. Το σίγουρο είναι πως στο αθηναϊκό clubbing η λογική του prive περιορίζεται στο αυστηρό face control, σε κάποιες VIP areas εντός των κλαμπ (πάντα σε δημόσια θέα) και, σε σπάνιες περιπτώσεις, σε κάποια mouth to mouth παρτάκια τις καθημερινές.
