The End

2

Μαύρη σάτιρα, επιστημονική φαντασία, οικολογική παραβολή, οικογενειακό δράμα. Όλα τα κινηματογραφικά είδη στριμώχνονται σε ένα ανοικονόμητο σινε-πάτσγουορκ, το οποίο θέλει να πει και ένα τραγούδι.

The End

Από το "Wicked" και το "Joker: Τρέλα για Δύο" ως την "Emilia Perez" και τον… "Νόμο του Μέρφυ", το σύγχρονο σινεμά το ‘χει ρίξει στο μιούζικαλ. Αναζητώντας τολμηρούς και πικάντικους τρόπους διήγησης ιστοριών, από τις πιο κοινότοπες ως τις πλέον εξεζητημένες, το ξεπέρασμα του ρεαλισμού μέσα από το τραγούδι μοιάζει με μόδα που παρασύρει ακόμα και οσκαρικά υποψήφιους ντιοκιμαντερίστες. Όπως τον 50χρονο Τεξανό Τζόσουα Οπενχάιμερ, του οποίου τα σοκαριστικά "Η Πράξη του Φόνου" (2012) και "Η Όψη της Σιωπής" (2014) αποτελούν ευφυέστατες, ευρηματικές καταγραφές μιας σκοτεινής ιστορικής περιόδου (οι μαζικές σφαγές του ινδονησιακού δικτατορικού καθεστώτος του 1965), αλλά και της ανθρώπινης ανάγκης για εξωραϊσμό των αποτρόπαιων ενστίκτων και πράξεων.


Διευρύνοντας την τελευταία θεματική, ο Οπενχάιμερ προχωράει στην πρώτη του ταινία μυθοπλασίας, στήνοντας μια αλληγορία πολλαπλών διαστάσεων, η οποία ξεκινά από μια περιβαλλοντική καταστροφή που έχει καταστήσει τον πλανήτη μη κατοικήσιμο. Έχουν περάσει 25 χρόνια και μια πλούσια τριμελής οικογένεια, μαζί με μια φίλη τους, το γιατρό τους και έναν υπηρέτη, έχει επιβιώσει σε ένα πολυτελές καταφύγιο κάτω από την επιφάνεια της γης. Δεν έχει καμία επαφή με τον έξω κόσμο, ως τη στιγμή που η άφιξη μιας άγνωστης επιζήσασας θα ανατρέψει την ανέμελη ρουτίνα της.


Η Μητέρα, ο Πατέρας, ο Γιος και το Κορίτσι, μαύρη σάτιρα, επιστημονική φαντασία, οικολογική παραβολή και οικογενειακό δράμα. Όλα τα κινηματογραφικά είδη στριμώχνονται σε ένα ανοικονόμητο σινε-πάτσγουορκ, το οποίο θέλει να πει και ένα τραγούδι, αλλά και να κάνει πολιτικά σχόλια, διατηρώντας την ατμόσφαιρα ψυχολογικού θρίλερ! Το στοιχείο του μιούζικαλ (σε μουσική Τζόσουα Σμιντ και στίχους του σκηνοθέτη) αποδεικνύεται, παραδόξως, το πλέον ενδιαφέρον απ’ όλη αυτή την άτακτη συγκέντρωση στιλ και ιδεών, που σχολιάζουν την καπιταλιστική ηθική, τη συλλογική κοινωνική ευθύνη, τη σχέση ζωής και τέχνης, όπως και την αφήγηση ιστοριών ως τρόπο μυθοποίησης (κατά το συμφέρον μας) ενός απωθημένου παρελθόντος. Χωρίς συνεκτικό κινηματογραφικό ειρμό, όμως, και με διάρκεια δυόμισι ατέλειωτες ώρες.

Δανία, Ιρλανδία, Γερμανία. 2024. Διάρκεια: 148΄. Διανομή: WEIRD WAVE

Περισσότερες πληροφορίες

The End

2
  • Σινεφίλ
  • 2024
  • Διάρκεια: 148 '
  • Τζόσουα Οπενχάιμερ

Χρόνια μετά από μια τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή, μια πλούσια οικογένεια έχει επιβιώσει σε ένα πολυτελές καταφύγιο βαθιά κάτω από την επιφάνεια της γης. Δεν έχει καμία επαφή με τον κατεστραμμένο έξω κόσμο, ως τη στιγμή που η άφιξη μιας άγνωστης επιζήσασας θα ανατρέψει την ανέμελη ρουτίνα της.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

Spider-Μan: Καινούργια Μέρα

Νέο αραχνο-κεφάλαιο και παρ’ όλο που η συνταγή μένει ίδια και απαράλλαχτη, η ισορροπία ανάμεσα στο υπερηρωικό θέαμα και το δράμα χαρακτήρων, επικεντρωμένο στο άγχος ενηλικίωσης μιας περιθωριοποιημένης γενιάς, είναι απόλυτα πετυχημένη.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
30/07/2026

Αχνή Θέα των Λόφων

Χαμηλότονο, ντελικάτο δράμα, βασισμένο σε μυθιστόρημα του νομπελίστα Καζούο Ισιγκούρο. Αργεί και δυσκολεύεται να αναπτύξει τις ιδέες του πάνω στη μνήμη, οι οποίες όμως ξετυλίγονται αποκαλυπτικά σε ένα συγκινητικά ανατρεπτικό φινάλε.

Following

Αξιοθαύμαστης λιτότητας crime thriller, το οποίο μας συστήνει έναν επιδέξιο σκηνοθέτη κι έναν ικανότατο σεναριογράφο.

Ψηλά Τακούνια

Το δακρύβρεκτο μελόδραμα μπολιάζεται με χιούμορ, στοιχεία αστυνομικού θρίλερ και κλεισίματα του ματιού στο μιούζικαλ. Ο Αλμοδόβαρ σε σκηνοθετικό οίστρο και σεναριακό déjà vu.

Faust

Η σημαντικότερη κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργήματος του Γκαίτε και κορυφαία στιγμή του γερμανικού εξπρεσιονισμού εντυπωσιάζει με τη σκηνοθετική ευφυία και την εικονοπλαστική δύναμή της.

Ο Ταξιτζής

Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες και τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες για μια αριστουργηματική ανατομία της ζούγκλας των πόλεων και μια από τις εμβληματικές στιγμές του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά.

Η Γοητεία της Αμαρτίας

Στην προτελευταία, θαυμαστής σκηνοθετικής ωριμότητας και μεστή νοημάτων ταινία του, ο Βισκόντι διασταυρώνει με σαρκασμό όλα τα υπαρξιακά ερωτήματά του, εστιάζοντας στην "αιώνια μάχη" αληθινής ζωής και υψηλής τέχνης.