Είναι, μαζί με τον Τόνι Σερβίλο, ο σπουδαιότερος σύγχρονος Ιταλός ηθοποιός, αναγνωρίσιμος μέσα από μια σειρά απαιτητικών και βραβευμένων ρόλων ("Ο Προδότης", "Νοσταλγία", "Maria"). Ανάμεσά τους και το πρόσφατο αστυνομικό θρίλερ "Η Τελευταία Νύχτα του Φράνκο Αμόρε" του Αντρέα Ντι Στέφανο, με τον οποίο συνεργάζεται ξανά στο "Tennis Maestro". Μια γλυκόπικρη, συγκινητική ιστορία ενηλικίωσης, στην οποία υποδύεται έναν ξεπεσμένο πρώην πρωταθλητή του τένις. Ο απρόβλεπτος και αφερέγγυος Ραούλ Γκάτι, ο οποίος εργάζεται τώρα πλέον ως προπονητής, αναλαμβάνοντας να εξελίξει την καριέρα του ταλαντούχου μικρού Φελίτσε. Μόνο που η μέθοδός του και η δική του φιλοσοφία απέναντι στο άθλημα είναι εντελώς διαφορετικές από τις προσδοκίες του πειθαρχημένου πιτσιρικά, αλλά και τις φιλοδοξίες του απαιτητικού πατέρα του.
Εσείς παίζετε τένις;
Έπαιζα όταν ήμουν παιδί. Τώρα μου αρέσει να το παρακολουθώ, μετά την ταινία δε, ακόμα περισσότερο. Επειδή πάντα προτιμούσα τα ομαδικά αθλήματα, το να παίζεις εντελώς μόνος σου είναι κάτι που θαυμάζω, ενώ την ίδια στιγμή με τρομάζει. Ειδικά σε επίπεδο πρωταθλητισμού, όπου η πίεση είναι τεράστια. Ενώ όταν παίζουν πολλοί μαζί μπορείς πάντα να ρίξεις το φταίξιμο σε κάποιον άλλον: "Δεν τα κατάφερα εξαιτίας του τάδε ή λόγω των συνθηκών". Όταν όμως βρίσκεσαι εκεί μόνος σου, είσαι ο αποκλειστικός υπεύθυνος αν τα πράγματα δεν πάνε καλά.
Και σε μια ταινία το ίδιο. Μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο στο σκηνοθέτη ή στον συμπρωταγωνιστή…
Ακριβώς. Το κάνω όλη την ώρα… (γέλια). Διότι μας είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτούμε τα λάθη μας, να ομολογήσουμε πως αποτύχαμε, ακόμα και να πούμε "νιώθω άσχημα ή νιώθω δυστυχής". Μου αρέσει πολύ που η ταινία ξεκινάει με το μότο "La vita mi sorride", "Η ζωή μού γελάει" δηλαδή. Επίσης, ο μικρός τον οποίο προπονώ ονομάζεται Φελίτσε, ενώ προς το τέλος κάποιος ρωτάει το χαρακτήρα μου: "Είσαι ευτυχισμένος;". Όλα παραπέμπουν στην κοινωνική εμμονή να νιώθουμε ευτυχισμένοι διαρκώς. Το να είσαι σκυθρωπός ή καταθλιπτικός είναι η μεγαλύτερη αμαρτία στις μέρες μας γιατί πρέπει παντού και πάντα, ειδικά στα social media, να παρουσιάζουμε την ηρωική πλευρά του εαυτού μας.
Το ίδιο νιώθουν και ο Ραούλ με το μικρό Φελίτσε στην ταινία. Όλοι ζητούν από αυτούς να είναι αλάνθαστοι και νικητές.
Μου άρεσε το σενάριο του Αντρέα Ντι Στέφανο γιατί περιγράφει ρεαλιστικά αυτούς τους δυο ανθρώπους. Την πίεση που νιώθουν, τον πειστικό τρόπο με τον οποίο αντιδρούν και τελικά την κατάληξη της πορείας τους, η οποία δεν είναι διδακτική. Όπως βρήκα τη σκηνή που αναφέραμε, αυτή όπου ο Ραούλ πρέπει να απαντήσει αν είναι ευτυχισμένος, μια ενδιαφέρουσα ερμηνευτική πρόκληση. Χωρίς να καταφύγεις σε θεατρινισμούς, πρέπει να δείξεις στο χαρακτήρα που σε ρωτάει ότι πιστεύεις αυτό που λες, καθώς δεν μπορείς να του ομολογήσεις την απογοήτευση που νιώθεις, και ταυτόχρονα να πείσεις το θεατή πως άλλα λες και άλλα νιώθεις μέσα σου.
Όταν υποδύεστε ένα χαρακτήρα αισθάνεστε λίγο σαν δικηγόρος του;
Όταν υποδύεσαι τόσους πολλούς γκάνγκστερ, πολιτικούς και γενικά τους κακούς της υπόθεσης, στο βάθος του μυαλού σου υπάρχει πάντα ο πειρασμός να θέλεις να τους σώσεις. Αυτός εδώ όμως δεν είναι ο τύπος που χρειάζεται σωτηρία ούτε υπάρχει κάτι πάνω του που να αξίζει να σωθεί. Είναι απλώς κάποιος που κάνει τόσα πολλά λάθη, όπως όλοι μας, τελικά, που μπορεί να φτάσεις στο σημείο να τον θεωρείς ένα ανεύθυνο καθίκι. Και γιατί όχι; Αν θέλουμε πραγματικά να πούμε κάτι μέσα από αυτή την ιστορία, να μεταδώσουμε το μήνυμά της, πρέπει να τον αφήσεις να πορευτεί με όλα του τα προβλήματα. Και αυτή την ισορροπία αναζητήσαμε. Γιατί, φυσικά, οφείλει ενίοτε να ξεπερνά τα όρια, αλλά δεν μπορεί να πέσει πολύ χαμηλά γιατί θα φτάσει στην κόλαση.
Καταφέρνει, όμως, να δώσει μερικά πολύτιμα μαθήματα ζωής στον Φελίτσε.
Στην πραγματικότητα δεν έχει να διδάξει κάτι σπουδαίο σε αυτό το μικρό αγόρι, πέρα από το γεγονός ότι μπορείς να ζήσεις τη ζωή σου ακόμα κι αν δεν είσαι ιδιαίτερα ικανός σε αυτήν. Και νομίζω ότι αυτό είναι κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία, ειδικά τώρα που γίνεται λόγος για το ότι οφείλουμε όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι ή εμφανίσιμοι. Βρισκόμαστε σε έναν υπέροχο προορισμό για διακοπές και ξαφνικά βλέπουμε τη φωτογραφία κάποιου που βρίσκεται σε ένα ακόμα καλύτερο μέρος από εμάς. Παρατηρώ τα παιδιά μου με τα κινητά τους να λένε με ζήλια: "Α, όλοι οι φίλοι μου είναι εκεί". Και πρόκειται πάντα για ένα άλλο μέρος· ποτέ για το μέρος όπου βρίσκεσαι εσύ.
Η ζωή είναι αλλού…
Ακριβώς. Έχεις τα πάντα και ταυτόχρονα την αίσθηση ότι βρίσκεσαι πάντα σε λάθος μέρος, επειδή υπάρχει αλλού κάτι καλύτερο. Το οποίο γίνεται ακόμα πολυτελέστερο και ομορφότερο ως φωτογραφία στα social media χάρη σε όλα τα φίλτρα που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Νομίζω πως αυτό είναι κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε όλοι.
Εσείς έχετε καταφέρει να συμβιβαστείτε με το ότι μπορεί σε κάποια ταινία να μην τα καταφέρατε πολύ καλά ή όσο καλά επιθυμούσατε;
Έχω κάνει πολλά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και νομίζω πως παίζει ρόλο το γεγονός ότι άρχισα να επιτρέπω στον εαυτό μου την αποτυχία. Δηλαδή το να λέω: "Εντάξει, δεν πήγαν τα πράγματα όπως τα περίμενα. Συμβαίνει". Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι λάθος άνθρωπος ή ότι δεν είσαι ικανός ηθοποιός. Δεν μπορείς να τα πετυχαίνεις όλα τέλεια κάθε φορά. Θα ήταν τόσο βαρετό. Κι έχω την αίσθηση ότι στην καριέρα μου προσπαθούσα πάντα να τα κάνω όλα τέλεια. Αλλά πού βρίσκεται το ανθρώπινο στοιχείο σε όλο αυτό; Πιστεύω, λοιπόν, ότι ο Αντρέα μού έδωσε την ευκαιρία να υποδυθώ ένα χαρακτήρα που, τελικά, επιτρέπει στον εαυτό του να είναι απλώς αυτό που είναι. Και ως ηθοποιός, θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι το οποίο με διδάσκει πολλά. Ποτέ δεν ξέρεις πότε πέτυχες ακριβώς αυτό που έπρεπε. Δεν έχει να κάνει με τα δικά σου συναισθήματα. Έχει να κάνει με τα συναισθήματα των ανθρώπων που σε παρακολουθούν. Οπότε, ίσως την επόμενη φορά. Θα υπάρξει κι άλλη ευκαιρία.
Πόσο σημαντικό είναι για έναν ηθοποιό να τον σκηνοθετεί κάποιος ο οποίος είναι κι αυτός ηθοποιός, όπως ο Αντρέα Ντι Στέφανο;
Όταν ξέρεις ότι ο σκηνοθέτης σου κατανοεί από πρώτο χέρι τι περνάς μπροστά στο φακό και ποια προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζεις, τότε νιώθεις ασφάλεια. Μπορείς να προχωρήσεις χωρίς να ντρέπεσαι αν δεν πετύχεις αμέσως το ζητούμενο ή αν δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς ήθελε, καθώς ξέρεις ότι δεν οφείλεται σε κάποια περίεργη νοοτροπία ή πρόθεση. Το θέμα είναι απλώς ότι κάτι δεν λειτουργεί, οπότε πρέπει να βρεις έναν άλλον τρόπο για να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά το γεγονός ότι ο άνθρωπος που σε καθοδηγεί έχει αυτή την εμπειρία είναι για μένα απελευθερωτικό. Το έζησα με τον Αντρέα στην "Τελευταία Νύχτα του Φράνκο Αμόρε", το επιβεβαίωσα και τώρα.
