Γνωρίζοντας μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία, το ριάλιτι "To catch a predator", το οποίο παγιδεύει ζωντανά παιδόφιλους, κερδίζει το 2006 θέση στο primetime του NBC. Για να διατηρηθεί εκεί, ο παρουσιαστής του Κρις Χάνσεν είναι διατεθειμένος να φτάσει στα άκρα. Αυτό πραγματεύεται η νέα ταινία του Λανς Οπενχάιμ, με τον Ρόμπερτ Πάτινσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Την εποχή της παραπληροφόρησης, της αυθαίρετης διαδικτυακής γνώμης και των fake news, το σινεμά αναζητά το χρόνο και τον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησαν όλα αυτά. Το πρόσφατο φεστιβάλ Βενετίας σήκωσε αυλαία με το "Ink" του Ντάνι Μπόιλ, εξιστόρηση της μετατροπής της βρετανικής εφημερίδας The Sun το 1969 από τον Ρούπερτ Μέρντοχ σε λαϊκίστικο ταμπλόιντ, ενώ σύντομα ακολούθησε η προβολή του "Primetime", το οποίο εξελίσσεται σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά. Όταν η πρωτοκαθεδρία του γραπτού Τύπου έχει περάσει στα ηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και αυτή της λέξης στην εικόνα.
Πάμε πίσω στο 2006 λοιπόν. Μετά από δυο χρόνια υψηλής θεαματικότητας ως ένθετο στην ειδησεογραφική εκπομπή "Dateline" του δικτύου NBC, το ριάλιτι "To catch a predator" αυτονομείται και μεταφέρεται στην ανταγωνιστική, υψηλών απαιτήσεων ζώνη του primetime. Ηθικά αμφιλεγόμενης μεθοδολογίας, το σόου έστηνε τηλεφωνικές και διαδικτυακές παγίδες σε παιδόφιλους, με συνεργάτες της παραγωγής να προσποιούνται τους αθώους ανηλίκους.

Τη στιγμή του ραντεβού μεταξύ των δυο ενδιαφερομένων σε χώρο γεμάτο κρυφές κάμερες, όμως, ο παρουσιαστής Κρις Χάνσεν εμφανιζόταν ξαφνικά και διαπόμπευε μπροστά στην κάμερα τον έκπληκτο θύτη, στον οποίο αμέσως μετά περνούσαν χειροπέδες οι κρυμμένοι αστυνομικοί.


Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας του βραβευμένου ντοκιμαντερίστα Λανς Οπενχάιμ ("Some Kind of Heaven") βάζει στο κέντρο του κάδρου του ένα φιλόδοξο άντρα ο οποίος αργά ή γρήγορα θα κληθεί να αντιμετωπίσει ένα "φαουστικό" δίλημμα. Είναι πρόθυμος να πουλήσει την ψυχή του στον Μεφιστοφελή της τηλεθέασης, μετερχόμενος όλο και πιο δεοντολογικά "γκρίζες" πρακτικές, για να κερδίσει το δικό του μερίδιο στο αμερικανικό όνειρο;
> Διάβασε την αναλυτική κριτική του "α" για το Primetime εδώ.

