Ένα μεγάλο μέρος της νιότης μου βρίσκεται μπροστά από μία οθόνη arcade. Βλέπεις, το χωροχρονικό πλαίσιο της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας μου με έφερνε στα σωστά μέρη, την κατάλληλη στιγμή. Είτε μιλάμε για τα ουφάδικα του Φούντα και του Σάκια στον Αστακό, είτε για τα F/B "Κεφαλονιά" και "Superfast I" στα οποίο ήταν καπετάνιος ο θείος μου ο Αντρέας και στα οποία μία από τις πηγές της εν πλω διασκέδασης ήταν τα βιντεοπαιχνίδια. Αντιλαμβανόμενοι πως μιλάμε για 90s, μία από τις δημοφιλέστερες των προτάσεων ήταν το Street Fighter II. Long story short, είχα ρίξει εντός μια ολόκληρη περιουσία σε κέρματα, οπουδήποτε κι αν βρισκόμουν. Συνήθιζα να επιλέγω τον Dhalsim ή τον Blanka, καθώς ήταν οι πιο εύκολοι για φτάσεις μακριά στο τουρνουά - αν έχεις παίξει, γνωρίζεις το λόγο.
Όλα τα παραπάνω λοιπόν εξηγούν από μόνα τους, γιατί θα με ενδιέφερε μια νέα ταινία Street Fighter. Δεν εξηγεί από μόνο του γιατί θέλω να τη δω στο σινεμά. Η νοσταλγία μπορεί να σε φέρει μέχρι το ταμείο, αλλά δύσκολα αρκεί για να σε κρατήσει στην αίθουσα. Το ενδιαφέρον με τη νέα μεταφορά, σε σκηνοθεσία Kitao Sakurai, είναι η κατεύθυνση που φαίνεται να επιλέγει: πολύχρωμη, θεατρική, υπερβολική, με μια camp διάθεση που ταιριάζει σε αυτόν τον κόσμο.
Το Street Fighter άλλωστε είχε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη σχέση με την υπερβολή. Οι χαρακτήρες του, οι κινήσεις, οι μεταξύ τους αναμετρήσεις. Τα πάντα είχαν μια προσωπικότητα που αναγνώριζες αμέσως. Ειδικά στο παλιό, καλό Street Fighter II, το θέαμα αποτελούσε μέρος της απόλαυσης. Ακόμη και όταν έχανες, ήθελες να ξαναπαίξεις.
Αυτή την ενέργεια θέλω να βρω (και πιστεύω θα βρω) και στην ταινία. Να έχει ρυθμό, χρώμα και χαρακτήρες που γεμίζουν την οθόνη. Να επιτρέπει στον εαυτό της λίγη απολαυστική χαζομάρα, χωρίς να αισθάνεται υποχρεωμένη να την απολογηθεί. Το χιούμορ και η θεατρικότητα μπορούν να υπηρετήσουν τη δράση, ιδίως όταν βρίσκονται ήδη στον πυρήνα του υλικού.
Το Street Fighter: The Legend of Chun-Li είχε δείξει πόσο εύκολα χάνεται αυτή η ισορροπία. Η προσπάθεια να αντιμετωπιστεί ο κόσμος του παιχνιδιού με υπερβολική σοβαρότητα του στέρησε μεγάλο μέρος της γοητείας του. Η νέα εκδοχή φαίνεται να αφήνει περισσότερο χώρο στο στυλ και στην εξωστρέφεια του Street Fighter. Κι αυτό είναι ένας καλός λόγος για να της δώσω την προσοχή μου.
Υπάρχει, φυσικά, και το ζήτημα της μεταφοράς ενός video game στο σινεμά. Η αναπαραγωγή γνώριμων κινήσεων και εικόνων δωρίζει τη χαρά της αναγνώρισης. Μια ταινία, όμως, χρειάζεται να χτίσει πάνω σε αυτήν και να δώσει προσωπικότητα στους ήρωες, ενδιαφέρον στις συγκρούσεις και λόγο στον θεατή να νοιαστεί για το αποτέλεσμα. Ως παλιός παίκτης, θέλω να αναγνωρίσω το Street Fighter. Ως θεατής, θέλω να περάσω καλά για ολόκληρη την ταινία.
Ακολούθησε το Αθηνόραμα στο Facebook, Tik Tok και το Instagram.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
