Παλιότερα, όταν πρωτοάρχισαν να βγαίνουν επανεκδόσεις στα σινεμά, ο όρος σχεδόν ταυτίζονταν με μαυρόασπρα εμβληματικά φιλμ, όπως καλή ώρα το "Ψυχώ" που ξαναβγαίνει αυτή την εβδομάδα, άντε και με ταινίες από τη 70s πρωτοπορία. Και χωρίς να το καταλάβουμε τα χρόνια πέρασαν... Kι έτσι ξαφνικά εμείς της Gen X αρχίσαμε να συναντάμε στη λίστα με τις επανεκδόσεις της εβδομάδας τις ταινίες που συνόδευσαν την κινηματογραφική ενηλικίωσή μας. Εκείνες που για διαφορετικούς λόγους θυμόμαστε από τα τέλη των 90s και τις αρχές των 00s να βλέπουμε σε ιστορικές αίθουσες που δεν λειτουργούν πλέον ή που ξαναζούν.
Μια τέτοια ταινία είναι η "Αμελί" που βγαίνει στα σινεμά την Πέμπτη 17/6 κλείνοντας 25 χρόνια. Κάποιες από εμάς την είχαμε πρωτοδεί σε avant première με το "αθηνόραμα" στις 14 Οκτωβρίου του 2001 στον κινηματογράφο "Απόλλων" στη Σταδίου, συμπληρώνοντας μάλιστα το σχετικό κουπόνι του τεύχους. Ο Μπάμπης Ακτσόγλου έγραφε τότε για την καλύτερη ίσως ταινία της χρονιάς, που αποτέλεσε κοινωνικό γεγονός στη Γαλλία έχοντας κόψει πάνω από 7 εκατομμύρια εισιτήρια· μια ταινία πάνω στην ευτυχία αλλά και μια ταινία που σε κάνει ευτυχισμένο βλέποντάς την, παίρνοντας απόσταση από τα αρνητικά δημοσιεύματα του γαλλικού Τύπου που έκριναν ότι η ταινία του Ζαν-Πιερ Ζενέ παρουσίαζε μια ωραιοποιημένη εικόνα της Μονμάρτης αγνοώντας τα κοινωνικά προβλήματα της Γαλλίας!
Ενημερώνοντας τον όρο "κλασική" ταινία
Η "Αμελί" είχε ξαναβγεί στις αίθουσες το 2014 και επιστρέφει για να αγγίξει νοσταλγικά τους μεγαλύτερους και, κυρίως, τους νεότερους, που ανακαλύπτουν με ολοένα και μεγαλύτερο ενθουσιασμό (στα θερινά, στα sold-out old-school κινηματογραφικά αφιερώματα των ανακαινισμένων αιθουσών και αργότερα στη σινεφίλ πλατφόρμα του Cinobo) μερικές από τις ταινίες που ενημερώνουν τον όρο "ιστορική". Κάπως έτσι συνέβη πριν μερικά χρόνια, ας πούμε, με το "Μίσος" του Ματιέ Κασοβίτς και τον κοφτερό ρεαλισμό του ή πιο πρόσφατα με το "Thesis" του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ που μας είχε μυήσει κάποτε στον τρόμο αλά ισπανικά, ταινίες που για διαφορετικούς λόγους είχαν αφήσει εποχή και φαίνεται να υπάρχει λόγος να ξανανακαλύψουμε.
Την ίδια στιγμή, ρετροσπεκτίβες στις αίθουσες ή online ξαναέφεραν στην επικαιρότητα ταινίες όπως η "Μανόλια" του Πολ Τόμας Άντερσον, το "Θέλμα και Λουίζ" του Ρίντλεϊ Σκοτ ή το "Βασικό Ένστικτο" του Πολ Βερχόβεν, αλλά και τα άπαντα του Αλμοδόβαρ, ενώ στα πιο δημοφιλή του Cinobo βρίσκουμε το "Insomnia" του Κρίστοφερ Νόλαν και το "Άνοιξε τα μάτια", επίσης του Αμεναμπάρ. Το δικό μας άχαστο ραντεβού με τα 90s πάντως δίνεται με τα πολυβραβευμένα "Μυστικά και Ψέματα" του Μάικ Λι που ξαναβγαίνουν στις αίθουσες στις 27 Αυγούστου και όσες φορές κι αν τα δούμε διατηρούν αγέραστο και επιδραστικό τον συν-κινητικό ρεαλισμό που μας πρωτοάγγιξε τρεις (!) ακριβώς δεκαετίες πριν, όσο η κοινωνία, η οικογένεια και οι ταξικές εκφάνσεις τους παραμένουν αμείλικτες, χωρίς αυτό να εμποδίζει το συναίσθημα, την επαφή και, εν τέλει, τη χαρά να τρυπώσουν από τις χαραμάδες.
