Ευτυχώς δεν έφτασαν σε μένα τα ρατσιστικά σχόλια για τη γλύπτρια Ευαγγελία Καρύδη, σύντροφο του stand-up comedian Αλέξανδρου Τσουβέλα, ούτε προφανώς μπήκα να τα αναζητήσω. Όχι βέβαια ότι μοιράζομαι την έκπληξη ορισμένων για το μέγεθος της απανθρωπιάς και της χολής, έστω και κεκαλυμμένης ως αστεϊσμού, που εξακολουθούν να βγάζουν οι συμπολίτες μας απέναντι στις γυναίκες που δεν πληρούν τα πρότυπά τους, ειδικά μετά από μια ηλικία. Πέρα απ’ όλες τις άλλες διακρίσεις, οι περισσότερες γυναίκες έχουμε νιώσει με διαφορετικούς τρόπους τον "φασισμό της ομορφιάς", και τον σεξισμό που αυτός κρύβει, ο οποίος, στην εποχή της απενοχοποίησης και του εκδημοκρατισμού των πλαστικών επεμβάσεων και των προϊόντων και θεραπειών αντιγήρανσης, περνάει σε άλλο επίπεδο.
Τέχνη και ηλικιακός ρατσισμός
Είναι δύσκολο να αποβάλεις τον εσωτερικευμένο σεξισμό όταν έχεις μεγαλώσει ακούγοντας μισογυνιστικά σχόλια για την κάθε Καμίλα και το πώς τύλιξε τον κάθε Κάρολο τολμώντας μάλιστα να είναι σχεδόν ένα χρόνο μεγαλύτερή του.
Κι εκεί που νομίζεις ότι μπήκες σε μια ηλικία που γίνεσαι σιγά-σιγά "αόρατη", και μαζί με τα προφανή αρνητικά που αυτό συνεπάγεται δεν θα περνιέσαι τουλάχιστον από κόσκινο, έρχεται και ο ηλικιακός ρατσισμός και κάτι τέτοια περιστατικά να σου θυμίσουν ότι ο σεξισμός εξακολουθεί να είναι ο κανόνας. Πόσο μάλλον όταν τολμάς να δείξεις την ηλικία σου, μην έχοντας συμβαδίσει με το άνευ ηλικίας πλαστικό πρότυπο που επιβάλλεται με τον τρόπο του (απολύτως θεμιτό για όσες και όσους το επιλέγουν συνειδητά και όχι επειδή πρέπει). Είναι δύσκολο να αποβάλεις τον εσωτερικευμένο σεξισμό όταν έχεις μεγαλώσει ακούγοντας μισογυνιστικά σχόλια για την κάθε Καμίλα και το πώς τύλιξε τον κάθε Κάρολο τολμώντας μάλιστα να είναι σχεδόν ένα χρόνο μεγαλύτερή του. Ακόμη κι αν είσαι μια χαρά με την εμφάνισή σου, αν ας πούμε δεν έχεις βάψει τα μαλλιά σου στην ηλικία που πρέπει, κάθε φορά που πηγαίνεις σε νέο κομμωτήριο θα πρέπει να είσαι προετοιμασμένη για τη σχετική ερώτηση και να είσαι έτοιμη να τους καθησυχάσεις ότι είναι επιλογή σου και ότι το look αρέσει στον κύκλο σου! Γνωστές ηθοποιοί, και μάλιστα από αυτές που η "κοινή γνώμη" συμφωνεί ότι είναι όμορφες, αναφέρουν συχνά το πώς βιώνουν τον ηλικιακό ρατσισμό μεγαλώνοντας, με τις προτάσεις να αφορούν μόνο συγκεκριμένους ρόλους και ακόμη και τα νέα έργα που γράφονται να αντιμετωπίζουν στερεοτυπικά τις γυναίκες (και) από μια ηλικία και μετά.
Στον αντίποδα βλέπουμε ολοένα και πιο συχνά καλλιτεχνικά έργα φτιαγμένα από γυναίκες που σπάνε τα ταμπού, διεκδικούν την ορατότητα με τους όρους τους, μιλούν για θέματα όπως η εμμηνόπαυση, με τελευταίο παράδειγμα που είδαμε στην Αθήνα τη χορευτική performance "When the bleeding stops" της Ισλανδής Lovísa Ósk Gunnarsdóttir που παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Arc For Dance Festival, όπου η χορογράφος καταπιάνεται με την προσωπική της εμπειρία ως χορεύτριας που γερνά, σε συνεργασία με ερασιτέχνιδες, στήνοντας μια συλλογική γιορτή του "μεγαλώνοντας μαζί".
Διαβάστε Επίσης
"Από σκύλα προήχθην σε μάγισσα"
Στο μουσικό ντοκιμαντέρ "Τζον και Γιόκο: Πρόσωπο με Πρόσωπο" των Κέβιν Μακντόναλντ και Σαμ Ράις-Έντουαρντς που προβάλλεται στο Cinobo και εστιάζει στην περίοδο της ζωής του Τζον Λένον και της Γιόκο Όνο από την εγκατάστασή τους στη Νέα Υόρκη έως τη διοργάνωση της θρυλικής αντιπολεμικής συναυλίας "One to One", βλέπουμε τη Γιόκο να μιλά για το πώς τα μισογυνιστικά σχόλια των Βρετανών αλλά και η αποσιώπηση που της επέβαλαν οι υπόλοιποι Beetles την έκαναν για ένα διάστημα να τραυλίζει –εκείνη, μια πολύ εύγλωττη και δυνατή γυναίκα. "Από σκύλα προήχθην σε μάγισσα, από ελκυστική που θεωρούσα τον εαυτό μου έγινα η άσχημη Γιαπωνέζα που έκλεψε το είδωλο", λέει χαρακτηριστικά σκεπτόμενη πόσο δύσκολο πρέπει να είναι για γυναίκες ακόμη λιγότερο δυνατές ή εύγλωττες από εκείνη και πόσο σκληρός είναι ο δρόμος γενικότερα.
Είδα το ντοκιμαντέρ back to back με δύο εμβληματικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, το ίδιο Σαββατοκύριακο στο Cinobo: την "Ευδοκία" του Αλέξη Δαμιανού και την "Αναπαράσταση" του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Παρατηρώντας αφενός τις έμφυλες διαστάσεις του λιντσαρίσματος των δύο ηρωίδων-"τεράτων" στις ταινίες (της τσεμπερωμένης Ελένης από τα βουνά της μεταπολεμικής Ηπείρου και της Ευδοκίας με τα μίνι στα ηλιοκαμένα 70s λαϊκά προάστια της Αθήνας) και βλέποντας αφετέρου τα σχόλια έπειτα από τη βόλτα της Ευαγγελίας με το μπεζ κουστούμι στους δρόμους της σημερινής πόλης, δεν μπορείς να μη μείνεις με την πίκρα του πόσο λίγα έχουν αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια.
