Ο Johnny Depp είναι ένας κινηματογραφικός χαμαιλέοντας. Είτε τον λατρεύεις είτε τον μισείς, αποκλείεται να μην σε έχει πείσει με το ταλέντο του. Είναι ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της γενιάς του.
Σε μια καριέρα που ξεπερνά τα 30 χρόνια, έχει χτίσει μια φιλμογραφία γεμάτη "παράξενους”, εκκεντρικούς και αξέχαστους χαρακτήρες που έγιναν σύμβολα της pop culture. Με αφορμή τα γενέθλιά του (είδε το πρώτο φως στις 9 Ιουνίου του 1963, στο Κεντάκι των ΗΠΑ), φτιάξαμε μια λίστα με τους 10 ρόλους που αποδεικνύουν ότι το ταλέντο του είναι, απλά, αλλού.
1. Jack Sparrow – Οι Πειρατές της Καραϊβικής (Γκορ Βερμπίνσκι 2004)
Ο ρόλος που τον έκανε παγκόσμιο είδωλο (και πάμπλουτο). Πήρε έναν πειρατή και τον μετέτρεψε μετέτρεψε σε ένα απροσδόκητο κράμα του rock star Keith Richards (με μια δόση σκηνικής πόζας του Μικ Τζάγκερ) και του αθεράπευτου γυναικά Pepe le Pew από τα κινουμένα σχέδια. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις της Disney, ο Depp επέβαλε το δικό του όραμα και δημιούργησε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους αντιήρωες όλων των εποχών.
2. Edward Scissorhands – Ο Ψαλιδοχέρης (Τιμ Μπάρτον, 1990)
Η πρώτη μεγάλη απόδειξη ότι ο Depp δεν φοβάται τη μεταμόρφωση. Ο Έντουαρντ είναι ένα μηχανικό πλάσμα με ανθρώπινο μυαλό το οποίο έμεινε ανολοκλήρωτο από τον εφευρέτη του, με αποτέλεσμα να έχει ψαλίδια αντί για χέρια, είναι μια τραγική φιγούρα γεμάτη αθωότητα και συναίσθημα. Η συνεργασία με τον Tim Burton εδώ γεννά έναν από τους πιο σπαρακτικούς και ταυτόχρονα ονειρικούς χαρακτήρες του σύγχρονου σινεμά — έναν ύμνο στη διαφορετικότητα και την απομόνωση.
3. William Blake – Ο Νεκρός (Τζιμ Τζάρμους, 1995)
Μία από τις καλύτερες ταινίες των '90s βρίσκει τον Depp να συνεργάζεται με τον "πάπα" του αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου, τον Τζιμ Τζάρμους. Υποδύεται έναν λογιστή από το Κλίβελαντ ο οποίος, φτάνοντας στην πόλη Μηχανή, βρίσκει τη θέση του κατειλημμένη, μπλέκει σε μια συμπλοκή με μια σεξεργάτρια και τον εραστή της, και καταλήγει πυροβολημένος. Χάρη στον Ινδιάνο "Κανένα", ξεκινά ένα "μετα-γουέστερν" ταξίδι στην Άγρια Δύση. Ένα ασπρόμαυρο, ποιητικό και άκρως γοητευτικό κινηματογραφικό διαμάντι.
4. Sweeney Todd - Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ (Τιμ Μπάρτον, 2007)
Ο σκοτεινός, αιματοβαμμένος κόσμος του Μπάρτον τραγουδάει, ξυρίζοντας βαθιά κάθε σύμβαση του χολιγουντιανού μιούζικαλ. Στο επίκεντρο ένας βλοσυρός Ντεπ στο ρόλο του Μπέντζαμιν Μπάρκερ, ο οποίος αφού φυλακίστηκε άδικα κι έχασε την οικογένειά του, επιστρέφει στο Λονδίνο ως Σουίνι Τοντ. Με τη βοήθεια της κυρίας Λόβετ (που μαγειρεύει τις χειρότερες κρεατόπιτες της πόλης), ετοιμάζει την εκδίκησή του. Σαρδόνιο χιούμορ, εφιαλτική ατμόσφαιρα και μια συναρπαστική πολιτική αλληγορία.
5. Raoul Duke – Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας (Τέρι Γκίλιαμ, 1998)
Εδώ ο Depp "τερμάτισε" το ψυχεδελικό trip, ενσαρκώνοντας το ευαγγέλιο των παραισθητικών εμπειριών του cult συγγραφέα Χάντερ Σ. Τόμπσον. Ο Ραούλ Ντιούκ έχει τον αέρα φυγόδικου ρεπόρτερ, αίμα πολύ παχύ για την Καλιφόρνια και την καρδιά ενός αλιγάτορα — "πολύ παράξενος για να ζήσει, πολύ σπάνιος για να πεθάνει". Μαζί με τον Μπενίτσιο Ντελ Τόρο, ως μια μπουρλέσκ καρικατούρα των ηρώων του Ξένοιαστου Καβαλάρη (σαν τον Χοντρό και τον Λιγνό του… LSD), βυθίζονται σε ένα Λας Βέγκας-freak show, σε μια άναρχη σάτιρα για τον συντηρητισμό της εποχής του Νίξον. Word. Είναι μια αναρχική, περίεργη και τρομακτική ερμηνεία που μόνο αυτός θα μπορούσε να φέρει εις πέρας.
6. Ed Wood – Εντ Γουντ (Τιμ Μπάρτον, 1994)
Δίχως τον Μπάρτον, η καριέρα του Ντεπ δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα. Οι δυο τους έφτιαξαν μια σπάνια δημιουργική σχέση. Υποδυόμενος τον παθιασμένο και "χειρότερο σκηνοθέτη όλων των εποχών", ο Depp έβγαλε μια απίστευτη αισιοδοξία. Μας έδειξε την πιο αγαθή πλευρά της τρέλας και το πώς είναι να κυνηγάς το όνειρό σου με ατόφιο πάθος, ακόμα κι αν το αποτέλεσμα είναι μια καταστροφή.
7. Donnie Brasco – Ντόνι Μπράσκο (Μαικ Νιουελ 1997)
Μετανιωμένος από την άσφαιρη εμπειρία του στο Nick of Time, ο Ντεπ αρνήθηκε την ευθύνη του συμβατικού πρωταγωνιστή. Στο Ντόνι Μπράσκο επέλεξε την προνομιακή μαθητεία δίπλα στον Al Pacino. Αν και γνωρίζουμε πως ο "Νονός" μασάει σκηνικά και συμπρωταγωνιστές όταν βρει χαραμάδα, ο Depp ανέπτυξε υπέροχα τον χαρακτήρα του μυστικού πράκτορα που διεισδύει στη Μαφία, κι έδωσε μια χαμηλόφωνη αλλά συγκλονιστική δραματική ερμηνεία. Αυτός ήταν ο πρώτος του straight δραματικός ρόλος.
8. Willy Wonka – Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας (Τιμ Μπάρτον, 2005)
Ξέχνα ό,τι ήξερες για τον Wonka. Ο Τιμ Μπάρτον επέστρεψε για να διασκευάσει το βιβλίο του Ρόαλντ Νταλ και ο Depp μας χάρισε μια ερμηνεία που βασίστηκε (με δική του παραδοχή) σε μια μαστουρωμένη εκδοχή του γκαφατζή Τζορτζ Μπους, αλλά και σε μια έκθαμβη γκριμάτσα του Μάικλ Τζάκσον! Έφτιαξε έναν χαρακτήρα που μοιάζει με απόκοσμο παιδί, γεμάτο εμμονές. Παρά τις πολλές εκδοχές που υπάρχουν, αυτή είναι αναμφίβολα η καλύτερη από όλες και ο ερμηνευτής εκπλήσσει ξανά με μια ερμηνεία του Willy Wonka που είναι τόσο ανησυχητική και περίεργη που σου μένει αξέχαστη.
9. J.M. Barrie – Ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ (Μάρκ Φόρστερ 2005)
Ένα από τα πολύτιμα χαρίσματα του Johnny Depp είναι η παρατήρηση με συγκρατημένη συγκίνηση. Όντας ένα ευγενικό πλάσμα πίσω από το buzz του "παλιόπαιδου", στο ρόλο του συγγραφέα του Πίτερ Παν δίνει τον απαραίτητο χώρο στους άλλους, χωρίς βεντετισμούς, αφήνοντας τον μικρό Φρέντι Χάιμορ να κλέψει την παράσταση. Αυτή η διακριτική, μεστή και γεμάτη συμπόνια ερμηνεία του χάρισε τη δεύτερη υποψηφιότητά του για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
10. Dean Corso – Η Ένατη Πύλη (Ρόμαν Πολάνσκι, 1999)
Με την εγγενή χαλαρότητα και την αυθεντική απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του, ο Ντιν Κόρσο του Depp είναι ένας κυνικός ερευνητής σπάνιων βιβλίων. Μπορεί να μην έχει την ένταση που συνήθως ζητά ο Πολάνσκι, αλλά συλλαμβάνει τέλεια τη νωχέλεια ενός ντετέκτιβ τύπου Τζ. Τζ. Γκίτις, ακολουθώντας την ουρά της πλοκής με σατανικό timing και παιδιάστικη περιέργεια. Ο Depp κατανοεί υποσυνείδητα την περιφρόνηση του σκηνοθέτη προς το υπερφυσικό: όλα είναι μια ματαιόπονη φάρσα, γι' αυτό και οι σοβαροφανείς γύρω του καίγονται ή ξεπαστρεύονται άδοξα, ενώ ο Corso επιβιώνει με το δικό του, cool στιλ.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
