Κάποτε, συζητώντας με έναν φίλο -που ξέρει καλά πόσο χρόνο περνάω στον κινηματογράφο- και σχολιάζοντας το συναίσθημα της επιστροφής στο σπίτι και της νοσταλγίας, είχε αναφέρει χαριτολογώντας πως είναι αδύνατο να μην έχω παρακολουθήσει το Blade Runner, εννοώντας πως η ταινία καταφέρνει να σε βυθίσει πλήρως σε ένα σύμπαν τόσο μελαγχολικό, όσο και τρομοκρατικό, όπου διαρκώς κάτι απουσιάζει και δεν ξέρεις αν θα ανακτηθεί ποτέ, κυρίως αφού δεν μπορείς να το προσδιορίσεις με σαφήνεια. Η προβολή-παράσταση στο Ηρώδειο, με έκανε να το καταλάβω.
Διαβάστε Επίσης
Η μαγική αυτή βραδιά ήταν πράγματι ένας ύμνος όχι μόνο στην ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ και τη μουσική επένδυση του Βαγγέλη Παπαθανασίου (Vangelis), αλλά και σε ολόκληρο τον κινηματογράφο. Στη μοναδική αυτή ζωντανή εμπειρία, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το Blade Runner (1982) σε μια HD οθόνη μνημειακών διαστάσεων, και ταυτόχρονα να απολαύσουμε τη θρυλική και άκρως πρωτοποριακή μουσική του Vangelis από το 11μελές διεθνές ορχηστρικό σύνολο The Avex Ensemble. Δεν ήταν μια ακόμη προβολή: ήταν ένας φόρος τιμής. Ο φωτισμός, ο άψογος, καθαρός ήχος και η καθολική ορατότητα που ευνοούνται σχεδόν "μαγικά" από την αρχιτεκτονική του αρχαίου θεάτρου, αλλά και η συλλογική εμπειρία από το κατάμεστο Ηρώδειο, δημιούργησαν μια οπτικοακουστική εμπειρία που πλησιάζει τα όρια του μυσταγωγικού. Ταυτόχρονα, το cyber-δυστοπικό περιβάλλον της ταινίας, και το ίδιο το βλέμμα της προς ένα μέλλον γκρίζο και κάπως αλλόκοτο, δημιουργούσε ένα μοναδικό κοντράστ με το αρχαίο ρωμαϊκό Ηρώδειο, και φυσικά, ο νυχτερινός ουρανός της Αθήνας και η φωτισμένη πόλη ολοκλήρωναν αυτήν την εμπειρία, εμπλουτίζοντας το νοσταλγικό της συναίσθημα.
Η ορχήστρα The Avex Ensemble, ζωντάνεψε ξανά με μουσική και τραγούδι το πρωτοποριακό soundtrack της ταινίας, με την υπογραφή του Βαγγέλη Παπαθανασίου. Η μουσική, που έχει αφήσει το στίγμα της στην ιστορία του κινηματογράφου και της μουσικής, και που έχει χαρακτηριστεί από τον ίδιο "αυθόρμητη και ενστικτώδης", έκανε το Ηρώδειο να δονηθεί και καθήλωσε από συγκίνηση το κοινό.
Η εμπειρία λοιπόν αυτή, ήταν ιδανική είτε ήθελες να παρακολουθήσεις ξανά την καλτ πλέον ταινία του '80 σε final cut, είτε -ίσως στην περίπτωση αυτή ακόμα περισσότερο- να την αγαπήσεις για πρώτη φορά, νιώθοντας όλα όσα έχει να προσφέρει. Για μένα πάντως, θεωρώ πως μάλλον η αναβολή της παρακολούθησης του Blade Runner τόσο καιρό ήταν μία, όχι και τόσο κακή απόφαση, αφού με οδήγησε ευτυχώς στη λάιβ αυτήν παράσταση, ακριβώς, θα έλεγα, στη μορφή που αξίζει στην ταινία. Και, επίσης, νομίζω πως ακόμα και όσοι δεν την αγάπησαν, σίγουρα έφυγαν από το Ηρώδειο με ένα έντονο συναίσθημα, λίγο αντιφατικό: τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο, σκληρό και τρομοκρατημένο.
