H Ιρανή-Γαλλίδα σκηνοθέτις του βραβευμένου "Περσέπολις", Μαρζάν Σατραπί, πέθανε σε ηλικία μόλις 56 ετών, "από θλίψη, λίγο πάνω από έναν χρόνο από τον θάνατο του Ματίας Ρίπα, συζύγου της και έρωτα της ζωής της" όπως ανακοίνωσαν κοντινοί φίλοι και συγγενείς της.
Η Σατραπί γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1969 και μεγάλωσε στο Ιράν από γονείς ενεργούς πολιτικά και ακτιβιστές, οι οποίοι στις αρχές του 1990 την παρότρυναν να φύγει για την Ευρώπη για να γλιτώσει από το καθεστώς της χώρας. Έτσι, από την εφηβία κι έπειτα εγκαταστάθηκε στη Γαλλία. Δημιούργησε ένα αυτοβιογραφικό graphic novel με τίτλο "Περσέπολις", για τις εμπειρίες της από το Ιράν αλλά και τον αποχωρισμό από το σπίτι της.
Το 2007 το μετέτρεψε σε animated μεγάλου μήκους ταινία, την οποία συν-σκηνοθέτησε με τον Βανσάν Παρονό. Η ταινία διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Καννών, όπου κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής, ενώ έλαβε και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλυτερου Animation, κάνοντας την Σατραπί την πρώτη γυναίκα που προτάθηκε σε αυτή την κατηγορία.
Επόμενο animation που συν-σκηνοθετεί με τον Παρονό είναι το "Chicken with Plums", με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας το 2011 και βασισμένο σε ένα ακόμη graphic novel της, που αντλεί έμπνευση από την ιστορία ενός συγγενή της. Η ιστορία ακολουθεί έναν μουσικό που η ζωή του αλλάζει όταν η γυναίκα του του καταστρέφει το αγαπημένο του βιολί.
Το 2012 σκηνοθετεί την πρώτη της live-action ταινία, το "Gang of the Jotas", στο οποίο παίζει κιόλας πλάι στον σύζυγό της, Ρίπα, και αφορά ένα μπέρδεμα αποσκευών στο αεροδρόμιο που μπλέκει τις ζωές δύο φίλων με μια γυναίκα που καταδιώκεται. Το 2014 σκηνοθετεί την μαύρη κωμωδία/ horror "The Voices", με πρωταγωνιστή τον Ράιαν Ρέινολντς ως έναν σχιζοφρενή εργάτη που οι παραισθήσεις που τον οδηγούν στο να δολοφονήσει. Ήταν η πρώτη της χολιγουντιανή δουλειά, ακολουθώντας το 2019 η βιογραφική ταινία για τη ζωή της Μαρί Κιουρί, με τίτλο "Radioactive" και πρωταγωνίστρια την Ρόζμουντ Πάικ.
Τελευταία ταινία που σκηνοθέτησε πριν τον θάνατό της ήταν το "Dear Paris" του 2024, μια μαύρη κωμωδία με την Μόνικα Μπελούτσι για διάφορους ανθρώπους μιας πόλης που συνδέονται μέσα από τον θάνατο.
Η Σατραπί ασχολήθηκε ενεργά και με τον ακτιβισμό ενάντια στο Ισλαμικό Καθεστώς του Ιράν, που καταπατά τα δικαιώματα των γυναικών. "Εμείς οι καλλιτέχνες πρέπει να είμαστε ταπεινοί αλλά το να μη κάνουμε τίποτα είναι χειρότερο, το να είμαστε αδιάφοροι είναι χειρότερο. Δεν νομίζω ότι αυτό που κάνω είναι τεράστιο, αλλά έχω φωνή, έχω πρόσωπο και είμαι γνωστή στη Γαλλία, απλώς κάνω αυτό που πρέπει να κάνω" είχε δηλώσει.
