Από το πλήρως αυτοβιογραφικό "Πόνος και Δόξα" του 2019 και μετά, ο 77χρονος πλέον Πέδρο Αλμοδόβαρ προσθέτει σταθερά στις ταινίες του ιδέες, στοιχεία και ερωτήματα (λιγότερα στις "Παράλληλες Μητέρες", περισσότερα στο "Διπλανό Δωμάτιο") τα οποία είναι σαφές πως τον απασχολούν άμεσα στην προσωπική του ζωή. Έτσι, στις "Πικρές Γιορτές" πρωταγωνιστής είναι και πάλι ένα alter ego του, ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Ραούλ, ο οποίος προσπαθεί να ολοκληρώσει το καινούργιο σενάριό του. Αυτό αφορά μια… σκηνοθέτιδα η οποία γράφει το δικό της, τοποθετώντας εξ αρχής το θεατή στο κέντρο ενός λαβυρίνθου μεταμοντέρνων αναφορών στην κινηματογραφική δημιουργία και στη σχέση του καλλιτέχνη με τη γύρω του πραγματικότητα.
Οι "Πικρές Γιορτές" ακολουθούν δυο ιστορίες, η μία "μέσα" στην άλλη, οι οποίες αν και κινούνται παράλληλα, μοιράζονται πολλές κοινές λεπτομέρειες. Η κάθε μια τους, τυπικά αλμοδοβαρική, διασταυρώνει χαρακτήρες οι οποίοι προσπαθούν να ελέγξουν τη ζωή τους ενάντια σε παιχνίδια της μοίρας που δεν μπορούν να κατανοήσουν. Η Έλσα, σκηνοθέτιδα δευτεροκλασάτων ταινιών που έχουν γίνει cult και τώρα βιοπορίζεται με διαφημιστικά, θέλει να επιστρέψει "σοβαρά" πίσω από την κάμερα. Εμπνευσμένο από την ιστορία μιας γνωστής της, το σενάριό της αφορά μια νεαρή παντρεμένη γυναίκα που προσπαθεί να απελευθερωθεί από τον χειριστικό και καταπιεστικό σύζυγό της. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Ραούλ, ο οποίος χρησιμοποιεί την τραγωδία μιας φίλης και συνεργάτιδάς του για να στηρίξει το δικό του σενάριο (την ιστορία της Έλσα), με τις ηρωίδες της αληθινής και "αληθινής" ζωής, καθώς η δεύτερη είναι μυθοπλαστικό κατασκεύασμα του Ραούλ, να εξεγείρονται αγανακτισμένες για τον τρόπο με τον οποίο τις εκμεταλλεύονται οι φίλοι τους και κινηματογραφικοί δημιουργοί.
Υπάρχουν σκηνές που ο Αλμοδόβαρ μεγαλουργεί, όπως εκείνη όπου ακούμε στο cd player την "La Llorona" από την Τσαβέλα Βάργκας. Η συναισθηματική δύναμή της, όμως, δεν μπορεί να παρασύρει και την υπόλοιπη ταινία, η οποία πετάει σπίθες camp υπερβολής (η γνωριμία της Έλσα και του Μπο στο στριπτιζάδικο), χτυπάει τις σωστές μελαγχολικές νότες, αξιοποιεί την αντίστιξη των ποπ χρωμάτων και του ηφαιστειογενούς τοπίου του νησιού Λανθαρότε, αλλά παραμένει μέχρι τέλους μια εγκεφαλική, εσωστρεφής κατασκευή που δυσκολεύεται να αναπνεύσει αφηγηματικά. Κοιτώντας πίσω από τις εικόνες, αναγνωρίζει κανείς την ειλικρινή, σπαρακτική ομολογία ενός καλλιτέχνη–βαμπίρ ο οποίος δημιουργεί "πίνοντας το αίμα" των ανθρώπων γύρω του, αλλά νιώθει παράλληλα πως η μελοδραματική φόρμα που εκείνος επέλεξε για να ψυχαναλυθεί είναι δύσκαμπτη και σε μεγάλο βαθμό εκβιαστική. Και παρά την εμπνευσμένη προσπάθεια του συνθέτη Αλμπέρτο Ιγκλέσιας, τη συναισθηματική μας ταύτιση μαζί της αποσυντονίζουν ακόμα περισσότερο οι φτενές ερμηνείες των Μπάρμπαρα Λένι και Λεονάρντο Σμπαράλια.
Ισπανία. 2026. Διάρκεια: 111΄. Διανομή: CINOBO
Περισσότερες πληροφορίες
Πικρές Γιορτές
Ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης προσπαθεί να ολοκληρώσει το τελευταίο σενάριό του, το οποίο αφορά μια σκηνοθέτρια που προσπαθεί να γράψει το δικό της. Η αληθινή ζωή, όμως, θα επέμβει στα σχέδια και των δυο τους.
