Το CineDoc παρουσιάζει στον Κινηματογράφο Δαναό, πέντε ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και παράλληλη προβολή VR μικρού μήκους ταινίας στις 12 και 15 Φεβρουαρίου. Ποιες είναι αυτές οι ταινίες, ποιοι οι δημιουργοί τους και γιατί δεν πρέπει να τις χάσετε; Ακολουθούν όλα όσα πρέπει να ξέρετε πριν την προβολή τους.
"The Flowers Stand Silently, Witnessing" (2024, 17’) του Θοδωρή Παναγόπουλου
Η ταινία: Δύο βωβές ταινίες 16 mm από τις δεκαετίες του ’30 και του ’40 που απεικονίζουν την ομορφιά των παλαιστινιακών αγριολούλουδων. Ένα ντοκιμαντέρ για τους ανθρώπους της παλαιστινιακής γης, τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης, αλλά και την αξία του ιστορικού υλικού ως μορφή αντίστασης στην πολιτισμική διαγραφή.
Απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για το καλύτερο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Sundance 2025 και το Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ μικρού μήκους στο IDFA 2024.
Ο σκηνοθέτης: Ο Θοδωρής Παναγόπουλος με ρίζες από την Ελλάδα, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη επιχειρεί μέσα από το έργο του να εξερευνήσει θέματα όπως η συλλογική μνήμη, ο εκτοπισμός, οι κατακερματισμένες ταυτότητες και το αρχείο. Έχει σκηνοθετήσει πολλές μικρού μήκους ταινίες, οι οποίες έχουν ταξιδέψει σε αξιόλογα φεστιβάλ ανά τον κόσμο.
"Άσκοπη Μετακίνηση" (2024, 19’) της Νικολέτας Λεούση
Η ταινία: Το 1895 ήταν μια ενδιαφέρουσα χρονιά. Το 1895 φτιάχτηκε το πρώτο μηχανοκίνητο λεωφορείο και παραδόθηκε στην κυκλοφορία. Το Μάρτιο της ίδιας χρονιάς, οι αδελφοί Λυμιέρ αποτύπωσαν με την κάμερά τους την έξοδο των εργατών από το εργοστάσιο τους. Τον Μάρτιο του 2020, το παράθυρο του βλέμματος στένεψε. Η ζωή της πόλης σχεδόν σταμάτησε. Απαγορεύτηκαν οι άσκοπες μετακινήσεις και σταμάτησε η λειτουργία των κινηματογράφων. Σήμερα, τι είναι αυτό που λείπει πιο πολύ από την πόλη; Τα σινεμά, ή μια άσκοπη μετακίνηση;
Κέρδισε το Βραβείο Πανελλήνιαs Ένωσηs Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) και Βραβείο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας (Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα) στο 47ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Η σκηνοθέτις: Η Νικολέτα Λεούση γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε χημικός μηχανικός αλλά σύντομα αποφάσισε ότι την ενδιαφέρει ο κινηματογράφος οπότε και σπούδασε στην Ελλάδα και την Αγγλία. Η προηγούμενη ταινία της με τίτλο "37 Mέρες" έκανε πρεμιέρα στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου του Ρότερνταμ IFFR 2019, ενώ οι ταινίες της έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ. Αυτή την εποχή γράφει το σενάριο της πρώτης της ταινίας μεγάλου μήκους.
"Στρώνουν τον Παράδεισο" (2024, 15’) του Αλκαίου Σπύρου
Η ταινία: Το δημοτικό συμβούλιο ανακοινώνει την ανακατασκευή της Ομόνοιας, μιας από τις πιο κεντρικές και πιο υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας. Καθώς οι εντάσεις στη γειτονιά αυξάνονται, ο σκηνοθέτης ακολουθεί με την κάμερά του τρεις μόνιμους κατοίκους της περιοχής, που απειλείται από τη σκιά της ανάπλασης.
Κέρδισε το Βραβείο Ντοκιμαντέρ (Εθνικό Διαγωνιστικό Πρόγραμμα) στο 47ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Ο σκηνοθέτης: Ο Αλκαίος Σπύρου γεννήθηκε στο Ελμπασάν της Αλβανίας το 1991 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Διεθνή Ανάπτυξη στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, αλλά σύντομα αποφάσισε να εξερευνήσει τον χώρο του δημιουργικού ντοκιμαντέρ. Ο φακός του καταγράφει εργατικά τοπία και χαρακτήρες, συνήθως κατά τη διάρκεια μιας σημαντικής μετάβασης. Η πρώτη του ταινία μικρού μήκους, "Ανίνα" (2018), προβλήθηκε σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Το "Στρώνουν τον Παράδεισο" είναι η δεύτερη ταινία μικρού μήκους που έχει σκηνοθετήσει.
"Και ΕΛ και ΑΛ" (2024, 28’) του Ιλίρ Τσούκο
Η ταινία: Τα παιδιά και τα εγγόνια των Αλβανών μεταναστών της δεκαετίας του ’90 γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα. Η Ντενίσα, ο Δημήτρης, η Στεφανία και ο Ορέστης μάς αφηγούνται το βίωμά τους. Όχι το βίωμα της μετανάστευσης αυτό καθαυτό, αλλά τη δική τους ιστορία. Μια ιστορία που δεν είναι ούτε μόνο αλβανική ούτε μόνο ελληνική. Είναι και τα δύο.
Κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους (Επιτροπή) και το Βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας Μικρού Μήκους (Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών [ΟΚΛΕ]) στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Χανίων 2025.
Ο σκηνοθέτης: Ο Ιλίρ Τσούκο γεννήθηκε στην Αλβανία το 1990 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Εργάζεται σε μακροχρόνια πρότζεκτ που περιστρέφονται γύρω από την αντίληψη και τη δημιουργία της ταυτότητας. Τα θέματα που παρακολουθεί κυρίως είναι η μετανάστευση, κοινωνικά ζητήματα και πολιτικά γεγονότα. Σπούδασε οπτική δημοσιογραφία και φωτογραφία ντοκιμαντέρ στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών και Τεχνών του Ανόβερου.
"Γιάγιου Ραπ" (2023) της Εύας Στεφανή
Η ταινία: Κάθε Κυριακή η εγγονή Αντέλα επισκέπτεται τη γιαγιά της, την Αντέλα. Ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, η μικρή αποφασίζει να μάθει στη γιαγιά της να ραπάρει. Παρά τις πρώτες δυσκολίες, η γιαγιά Αντέλα συνθέτει στο τέλος το δικό της ραπ.
Η σκηνοθέτις: Η Εύα Στεφανή γεννήθηκε στις ΗΠΑ και ζει στην Αθήνα. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από 30 ταινίες, που κινούνται μεταξύ εθνογραφικού και πειραματικού κινηματογράφου. Το έργο της έχει προβληθεί σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο αποσπώντας διεθνείς διακρίσεις (Oberhausen, Cinéma du Réel, FIPRESCI κ.ά.), ενώ κινηματογραφικά φεστιβάλ όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους του Ομπερχάουζεν και το L’Europe autour de l’Europe και πανεπιστήμια όπως το New York University και το Columbia στη Νέα Υόρκη έχουν οργανώσει αφιερώματα στο έργο της.
Προβολή VR : "The Exploding Girl" (18’, 2025) των Καρολίν Πότζι & Τζόναθαν Βινέλ
Η ταινία: Τους τελευταίους τρεις μήνες, η Candice εκρήγνυται κάθε μέρα – κάποιες φορές πολλές φορές την ημέρα – με ρεκόρ τις επτά εκρήξεις. Πλέον έχει φτάσει τις 192 εκρήξεις.
Επίσημη συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα Immersive του Φεστιβάλ των Καννών 2025.
Οι σκηνοθέτες: Η Καρολίν Πότζι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κορσικής και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Paris 8, ενώ ο Τζόναθαν Βινέλ ειδικεύτηκε στο μοντάζ στη La Fémis. Αρχικά σκηνοθέτησαν ατομικά έργα, προτού συνεργαστούν στο "As Long As Shotguns Remain”, το οποίο τιμήθηκε με τη Χρυσή Άρκτο Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους στη Berlinale. Η πρώτη τους μεγάλου μήκους ταινία, "Jessica Forever”, έκανε πρεμιέρα στο TIFF και στη συνέχεια προβλήθηκε στη Berlinale. Το 2024, η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία τους, "Eat the Night”, παρουσιάστηκε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Καννών.
