Τα τελευταία χρόνια, ο κορυφαίος κινηματογραφικός θεσμός του Φεστιβάλ Βερολίνου έχει την τάση να απονέμει τη βαρύτιμη Χρυσή Άρκτο σε σινεφίλ ταινίες που είτε δοκιμάζουν τα όρια του σινεμά ("Μη με Αγγίζεις", "Στο Ποταμόπλοιο") είτε σε φιλμ έκτακτου πολιτικού σχολιασμού ("Δαχομέη", "Ατυχές Πήδημα ή Παλαβό Πορνό"). Φέτος, όμως, στην επετειακή 75η Μπερλινάλε επικράτησε ένα μοντέρνο ρομαντικό δράμα από τη Νορβηγία που διαθέτει μεν σκηνοθετική επιδεξιότητα, αλλά κερδίζει τις εντυπώσεις για τον τρόπο που χειρίζεται τις εξαιρετικά περίπλοκες, έως και τολμηρές ισορροπίες του. Ο λόγος για τα "Όνειρα" του διακεκριμένου σκηνοθέτη Νταγκ Γιόχαν Χάουγκερουντ.
Η ταινία αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας "Sex/Love/Dreams", με τα δύο πρώτα να έχουν ήδη κυκλοφορήσει στην Ελλάδα στο παρελθόν με τους τίτλους "Sex - Όσα Λένε οι Άντρες Μεταξύ τους" (2024) και "Αγάπη μόνο" (2024). Όμως, μην ανησυχείτε, τα "Όνειρα" αφηγούνται μια ολότελα ξεχωριστή ιστορία, η οποία συνδέεται μονάχα υφολογικά και θεματικά με τα υπόλοιπα φιλμ. Εν προκειμένω, κεντρική ηρωίδα είναι η 17χρονη Γιοχάνε, αποκάλυψη στο ρόλο η Έλα Οβερμπάι, η οποία ερωτεύεται κεραυνοβόλα και για πρώτη φορά μία από τις δασκάλες της. Σύντομα αποκτά μια μικρή εμμονή μαζί της που την κινητοποιεί να την προσεγγίσει και έτσι, αρχίζουν να συναντιούνται εβδομαδιαία στο διαμέρισμα της εκπαιδευτικού. Παράλληλα, όμως, η νεαρή καταγράφει τα ιλιγγιώδη συναισθήματα που νιώθει για την καθηγήτρια σε ένα πολυσέλιδο χειρόγραφο, το οποίο όταν φτάνει στα χέρια της γιαγιάς και της μητέρας της ηρωίδας αποκαλύπτει δύο εξίσου σοκαριστικά γεγονότα: ότι κάτι συνέβη(;) σε αυτό το διαμέρισμα και πως η Γιοχάνε είναι διαολεμένα καλή συγγραφέας.
Επιδέξια, ο Χάουγκερουντ βρίσκει τον ιδανικό τρόπο να θίξει τόσο στις δικαιολογημένες ανησυχίες των συγγενών της Γιοχάνε, χωρίς ωστόσο ποτέ να γίνεται σοβαροφανής ο τόνος του, όσο και να απεικονίσει γλυκά τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα στη ζωή ενός ανθρώπου. Οι δύο αυτές αντιφατικές πτυχές, καθώς δεν υποβαθμίζεται στιγμή το πόσο παράξενη είναι, αν μη τι άλλο, η προσκόλληση της νεαρής με τη δασκάλα, δίνουν στα "Όνειρα" την αίσθηση πως παρακολουθείς το "Να με Φωνάζεις με το Όνομά σου" με πιο ανάλαφρους αλλά και arthouse όρους. Παράλληλα, ένα ακόμα ατού του Νορβηγού σκηνοθέτη εντοπίζεται στη χρήση του μαύρου, εγκεφαλικού χιούμορ. Με αφορμή το ταλέντο της πρωταγωνίστριας στη γραφή, προκύπτουν μερικές σπαρταριστές σκηνές που δίνουν στην ταινία απολαυστικά σουρεάλ διάσταση. Εδώ που τα λέμε, βέβαια, οι Σκανδιναβοί έχουν ιδιαίτερη έφεση σε αυτό το στιλ κωμωδίας του παραλόγου…
Έπειτα, το φιλμ χρησιμοποιεί το νεανικό ρομαντισμό ως απαραίτητο μεταβατικό στάδιο προς την ενηλικίωση. Η Γιοχάνε βιώνει μια σειρά ενθουσιασμών, υποσχέσεων, ματαιώσεων και απογοητεύσεων έχοντας ως απώτερο σκοπό τη συμφιλίωση με τον εαυτό της, όπως επίσης τη συνειδητοποίηση πως, συχνά, η ζωή επιφυλάσσει σχέδια που εμείς αγνοούμε. Η υπομονή μαζί με την επένδυση στην αυτογνωσία αποτελούν, εξάλλου, αναπόσπαστα κομμάτια της προσωπικής ωρίμανσης του καθένα. Και ο τρόπος με τον οποίο ο Χάουγκερουντ διατυπώνει τη σημασία τους, σε συνδυασμό με το θάρρος του να εμβαθύνει σε θεματικές "ταμπού", έπαιξαν καθοριστικό ρόλο ώστε να κερδίσει τη Χρυσή Άρκτο.
Η ταινία "Όνειρα" κυκλοφορεί στις 20 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους από την Filmtrade και την Tanweer.
Διαβάστε Επίσης
