Λίγο πριν την προβολή της μικρού μήκους ταινίας της, "Wheel to Live", στις 32ες Νύχτες Πρεμιέρας, η σκηνοθέτις Βίκυ Αναστασιάδου μοιράζεται μαζί μας το δημιουργικό ταξίδι της ταινίας, με πρώτο σταθμό της το πρόσφατο 49ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, όπου κέρδισε τέσσερα βραβεία, μεταξύ των οποίων το μεγάλο βραβείο του Εθνικού Διαγωνιστικού Τμήματος, Χρυσό Διόνυσο, καθώς και το Βραβείο Κοινού.
Θα ήθελες να μοιραστείς δυο πράγματα για εσένα και τη σχέση σου με το σινεμά;
Σπούδασα στο Τμήμα Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από μικρή, αυτό που απολάμβανα πολύ ήταν να τραβάω τυχαία βίντεο τους φίλους μου μέσα στην ημέρα μας ή να φτιάχνουμε δικά μας σενάρια και, μετά, να πηγαίνω σπίτι και να τα μοντάρω. Έχανα αρκετή ώρα από το διάβασμά μου γι’ αυτό. Μόλις τελείωνα το μοντάζ, τα έβλεπα ξανά και ξανά και μου δινόταν η αίσθηση ότι μπορούσα να ξαναζήσω στιγμές που είχα περάσει μαζί τους. Μου αρκούσε τότε απλώς να τους τα δείχνω. Δεν ήξερα ακριβώς τι ήταν αυτό που έκανα ή γιατί μου άρεσε τόσο πολύ, αλλά νομίζω ότι κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου με το μέσο. Νομίζω πως η πρώτη ταινία που θυμάμαι να βλέπω σαν παιδί ήταν το "It" (1990), μου το είχε βάλει η αδερφή μου. Είχα τρομάξει πολύ και παρόλο που προσπαθούσα να καλύψω τα μάτια μου με τα χέρια μου, θυμάμαι ότι δεν μπορούσα να σταματήσω να κοιτάω. Μου φαινόταν απίστευτο το ότι μια ταινία μπορούσε να μου δημιουργήσει τόσο έντονα συναισθήματα. Μετά από κάποια χρόνια λοιπόν, μπήκα στη σχολή, για την οποία είμαι πολύ ευγνώμων, κυρίως για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί. Τελείωσα πριν από τρία χρόνια και η πτυχιακή μου ήταν στη σκηνοθεσία. Εκεί έκανα και την πρώτη μου μικρού μήκους ταινία, το "Bad Kids with Saint Names" (2023), η οποία έκανε την πρεμιέρα της στο 46ο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας.
Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Νίκο Τσογγίδη, πρωταγωνιστή και σεναριογράφο της ταινίας "Wheel to Live";
Με τον Νίκο γνωριζόμαστε από τη σχολή κινηματογράφου και είχαμε ήδη συνεργαστεί. Το 2020 επρόκειτο να κάνουμε την πτυχιακή του Νίκου στη διεύθυνση φωτογραφίας. Εκείνο το καλοκαίρι όμως συνέβη το ατύχημα και παγώσαμε τα γυρίσματα. Fast forward τρία χρόνια μετά. Ο Νίκος είχε δει την πτυχιακή μου κι ένα βράδυ βρεθήκαμε σε ένα πάρτι κοινών μας φίλων. Θυμάμαι ότι, ανάμεσα στη δυνατή μουσική και στα γέλια, με πλησίασε και μου είπε: "Ξέρεις ότι εδώ και κάποιο καιρό γράφω μια ιστορία για την περίοδο που ήμουν στο κέντρο αποκατάστασης. Ήθελα να σου πω ότι θα ήθελα πολύ να τη σκηνοθετήσεις". Γνώριζα ότι έγραφε αυτή την ιστορία, αλλά δεν είχα διαβάσει ακόμη το σενάριο. Επειδή είναι μια αρκετά προσωπική ιστορία, ήθελα να μου το δείξει όταν θα ένιωθε ο ίδιος έτοιμος.
Πώς ένιωσες με την πρότασή του κι αργότερα, όταν το διάβασες;
Όταν μου έκανε αυτή την πρόταση, θυμάμαι ότι ένιωσα ένα μούδιασμα. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι ήθελα πάρα πολύ να παίξει ο ίδιος στην ταινία. Δεν ήξερα ακόμη πώς θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό, αλλά ήταν κάτι που με ενδιέφερε πολύ. Έτσι, είχα μεγάλη προσμονή να διαβάσω το σενάριο. Μόλις το διάβασα τις επόμενες μέρες, αρχικά, ένιωσα πολύ περήφανη για τον φίλο μου και για το πως είχε αποτυπώσει την ιστορία του. Ταυτόχρονα, όσο προχωρούσα στην ανάγνωση, ένιωθα όλο και περισσότερο ότι ήθελα να το κάνω. Με ενδιέφερε πολύ να δω πώς αυτή η τόσο προσωπική ιστορία θα μπορούσε να μεταφερθεί στη μυθοπλασία και να αποκτήσει τη δική της κινηματογραφική μορφή.
Τι σημαίνει για εσένα αυτή η ιστορία;
Για μένα αυτή η ιστορία σημαίνει πολλά, είναι η ιστορία ενός δικού μου ανθρώπου και την ξέρω από την αρχή. Είναι μια εμπειρία που είναι πολύ βαθιά ριζωμένη μέσα μου, όχι μόνο επειδή αφορά έναν φίλο μου, αλλά και γιατί ο Νίκος, μέσα από όσα έζησε και μέσα από τον τρόπο που τα μοιράστηκε μαζί μου, με έχει βοηθήσει να δω κάποια πράγματα διαφορετικά. Και αυτό έχει μια ιδιαίτερη σημασία όταν σου το προσφέρει ένας φίλος σου. Παρόλα αυτά, νιώθω ότι πλέον αυτή η ιστορία έχει αποκτήσει μια άλλη υπόσταση. Δεν είναι μόνο η προσωπική ιστορία του Νίκου ή η δική μου σχέση με αυτήν. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η μετάβαση από το προσωπικό στο συλλογικό· το πώς μια πολύ συγκεκριμένη, πραγματική και δύσκολη εμπειρία μπορεί, μέσα από τη μυθοπλασία και το σινεμά, να αποκτήσει μια μεγαλύτερη διάσταση και να αγγίξει και άλλους ανθρώπους. Και ίσως αυτό είναι που σημαίνει πλέον για μένα αυτή η ταινία: ότι ξεκίνησε από μια πραγματική, πρωτόγνωρη και δύσκολη εμπειρία ενός φίλου μου και μέσα από τη συνεργασία μας προσπαθήσαμε να τη μετατρέψουμε σε κάτι που μπορεί να μοιραστεί και με άλλους.
Ποια ήταν η ανταπόκριση που λάβατε από το κοινό;
Κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Δράμας, ο κόσμος ερχόταν και μας έλεγε κάθε φορά κάτι διαφορετικό που τον είχε αγγίξει από την ιστορία, και αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ο καθένας μπορούσε να κρατήσει κάτι διαφορετικό από την ταινία και να συνδεθεί με ένα άλλο κομμάτι της. Η ιστορία του Νίκου, με έναν τρόπο, έχει πλέον περάσει στα χέρια του κοινού.
Τι θα ήθελες να κρατήσει το κοινό από την ιστορία;
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που θα ήθελα να κρατήσει ο θεατής. Σίγουρα, όμως, θα ήθελα μέσα από την ιστορία του Νίκου να συμβάλουμε σε μια μεγαλύτερη ορατότητα των αναπήρων ατόμων στο σινεμά, μέσα από ανθρώπινες και ειλικρινείς ιστορίες, χωρίς να περιοριζόμαστε στις πολλές φορές λανθασμένες απεικονίσεις που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Κάτι που κρατάω εγώ από την ταινία είναι το it is what it is (και συνεχίζουμε να παλεύουμε). Δεν ξέρω αν είναι κάτι που πρέπει να κρατήσει ο θεατής, αλλά σίγουρα είναι κάτι που έχει μείνει σε μένα.
Υπήρξαν δυσκολίες στην υλοποίηση του "Wheel to Live";
Σίγουρα υπήρχαν οι δυσκολίες που συναντάς όταν προσπαθείς να κάνεις μια ταινία στην Ελλάδα, κυρίως σε οικονομικό και παραγωγικό επίπεδο. Σε αυτό το ταξίδι, όμως, είχαμε την τύχη να συναντήσουμε ανθρώπους που πίστεψαν στην ταινία και θέλησαν να μας βοηθήσουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι άνθρωποι της IndigoView, οι πρώτοι άνθρωποι που πίστεψαν έμπρακτα σε εμάς και στην ταινία. Νομίζω, όμως, ότι αυτή η εμπειρία ανέδειξε και κάτι ευρύτερο. Η προσωπική στήριξη και η καλή διάθεση των ανθρώπων του χώρου ή μη είναι πολύ σημαντικές, αλλά δεν πρέπει από μόνες τους να αποτελούν τη λύση στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι κινηματογραφιστές. Και το λέω αυτό έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η ταινία μας είχε τη στήριξη του προγράμματος ΕΡΤ Microfilm, για την οποία είμαστε πολύ ευγνώμονες. Εύχομαι στο άμεσο μέλλον να υπάρξουν πιο σταθερές και επαρκείς δυνατότητες χρηματοδότησης, ώστε πολλές νέες ομάδες να μπορούν να κάνουν τις ταινίες τους, χωρίς όλα να εξαρτώνται από το αν θα βρεθεί κάποιος να πιστέψει σε αυτές.
Υπήρχαν, όμως, και δυσκολίες πολύ πιο προσωπικές, που προέκυπταν από την ίδια την ιστορία. Ο Νίκος χρειάστηκε, σε αρκετές στιγμές της προετοιμασίας, να επιστρέψει σε γεγονότα και αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο της ζωής του, να θυμηθεί λεπτομέρειες και να ξαναφέρει στην επιφάνεια πράγματα που δεν ήταν πάντα εύκολο να επισκεφθεί. Από τη στιγμή που η ταινία βασίζεται σε μια τόσο προσωπική εμπειρία, αυτή η διαδικασία ήταν αναπόφευκτα μέρος της δημιουργίας της.
Και προσεγγίζοντας αυτή την τόσο προσωπική ιστορία του Νίκου, πώς διαμορφώθηκε η μεταξύ σας συνεργασία;
Νομίζω ότι η συνεργασία μας σε αυτή την ταινία επαναπροσδιόρισε, με έναν τρόπο, και τη φιλία μας. Ο Νίκος μου εμπιστεύτηκε μια πολύ προσωπική ιστορία και, για να μπορέσουμε να δουλέψουμε πραγματικά μαζί πάνω σε αυτή, χρειάστηκε κι εγώ να μοιραστώ προσωπικά κομμάτια του εαυτού μου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ήρθαμε πιο κοντά, αλλά ταυτόχρονα οριοθετήσαμε και διαφορετικά τη σχέση μας και τη συνεργασία μας. Από την αρχή μου έδωσε την ελευθερία να δω την ιστορία με τον δικό μου τρόπο και αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Προσπάθησα, από την πλευρά μου, να ανταποκριθώ σε αυτή την ελευθερία με σεβασμό απέναντι στην ιστορία και σε όσα μου είχε εμπιστευτεί.
Η ταινία απέσπασε, μεταξύ άλλων, τον Χρυσό Διόνυσο αλλά και το Βραβείο Κοινού. Ήταν κάτι που περιμένατε ή σας βρήκε απροετοίμαστους;
Την εβδομάδα του φεστιβάλ πήραμε τόση αγάπη και τόση ανταπόκριση από τον κόσμο εκεί, που ήταν σαν να είχαμε πάρει ήδη βραβείο. Σίγουρα δεν περιμέναμε να φύγουμε με τέσσερις διακρίσεις, και πόσο μάλλον με το Βραβείο Κοινού και τον Χρυσό Διόνυσο. Αυτό που μας δίνει ιδιαίτερη χαρά είναι ότι το Βραβείο Κοινού και το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής συναντήθηκαν στο "Wheel to Live". Νιώθουμε πολύ όμορφα που, με έναν τρόπο, υπήρξε αυτή η κοινή ανταπόκριση από τους ανθρώπους που είδαν την ταινία και από την επιτροπή του Εθνικού Διαγωνιστικού. Είναι μεγάλη τιμή για εμάς και νιώθουμε πραγματικά απέραντη ευγνωμοσύνη. Τη βραδιά της βράβευσης τη θυμάμαι σαν όνειρο. Κοιταζόμασταν με τον Νίκο και τον Παύλο Λύγουρη (διευθυντή φωτογραφίας) και εγώ έβαζα τα κλάματα κάθε φορά. Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο είναι το δυνατό χειροκρότημα κάθε φορά που ακουγόταν το όνομα της ταινίας.
Μετά το "Wheel to Live", τι ακολουθεί;
Το "Wheel to Live" συνεχίζει το ταξίδι του στα φεστιβάλ, με πιο πρόσφατο σταθμό τις αγαπημένες Νύχτες Πρεμιέρας και εύχομαι να συνεχίσει να ταξιδεύει όσο περισσότερο γίνεται και να συναντήσει όσο περισσότερους ανθρώπους γίνεται. Παράλληλα, υπάρχει κάτι που δουλεύουμε ξανά με τον Νίκο. Δυστυχώς, δεν μπορώ να πω ακόμη περισσότερα, οπότε προς το παρόν θα μείνω στο…fingers crossed!
Το "Wheel to Live" πρόκειται να προβληθεί την Παρασκευή 2/10 στα πλαίσια του Διαγωνιστικού Προγράμματος Ελληνικών Ταινιών Μικρού Μήκους του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
