Όλες οι "Επικίνδυνες Αποστολές" από τη χειρότερη στην καλύτερη

Οκτώ μπλοκμπάστερ σε σχεδόν τριάντα χρόνια και περισσότερα από 1 δις δολάρια σε έσοδα. Αυτό είναι σε λίγους αριθμούς το αποτύπωμα των "Επικίνδυνων Αποστολών", της σειράς ταινιών που αναβιώνοντας την ομώνυμη τηλεοπτική παραγωγή της δεκαετίας του '60 έμελλε να αναδειχθεί στο καλύτερο action franchise του 21ου αιώνα. Και ο βασικός πρωταγωνιστής του, ο Τομ Κρουζ, το πρόσωπο - κλειδί για τη σταθερή επιτυχία του όλο αυτό το διάστημα, υπαινίσσεται πως μετά την "Έσχατη Τιμωρία" που μόλις κυκλοφόρησε, πρόκειται να πρόκειται να το αποχαιρετήσει, τουλάχιστον, από τη θέση του κεντρικού ήρωα ως πράκτορας Ίθαν Χαντ. Είτε κάνει πράξη τις προθέσεις του είτε όχι, πάντως, μιλάμε για μια αλλαγή σελίδας στο σύγχρονο εμπορικό σινεμά. Ιδανική αφορμή, λοιπόν, για να βάλουμε τις ταινίες στη σωστή σειρά.

Οι "Επικίνδυνες Αποστολές" από τη χειρότερη στην καλύτερη:

8. Επικίνδυνη Αποστολή: Η Έσχατη Τιμωρία (2025)

Ενδεχομένως να ξαφνιάζουμε μερικούς, όμως, δυστυχώς κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Ο αποχαιρετισμός(;) του Κρουζ αποζημιώνει τους φίλους του franchise με δύο μεγάλες σεκάνς δράσης που κόβουν την ανάσα, μία υποβρύχια και στον αέρα, ωστόσο σε επίπεδο συνολικής ψυχαγωγίας δυσκολεύουν τα πράγματα. Κάτι η διογκωμένη διάρκεια που αγγίζει τις τρεις ώρες, κάτι οι ανερμάτιστες επεξηγήσεις μιας αχρείαστα περίπλοκης και στα αλήθεια αφελούς πλοκής, μπαίνουν εμπόδιο σε μια περιπέτεια στην οποία, ομολογουμένως, το θέαμα περισσεύει.

7. Επικίνδυνη Αποστολή 3 (2006)

Εδώ έχουμε μια περίπτωση που το ταλέντο ξεχειλίζει, αλλά το αποτέλεσμα δε δικαιώνει τους συντελεστές. Έχουμε και λέμε, πίσω από την κάμερα κάνει σκηνοθετικό ντεμπούτο ο Τζ. Τζ. Έιμπραμς, ο οποίος παράληλλα δούλευε το τηλεοπτικό "Lost", σε ρόλο απειλητικού κακού ο αξέχαστος Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και ο Κρουζ στα καλύτερά του, διανύοντας ένα σερί εμπορικών επιτυχιών ("Ο Τελευταίος Σαμουράι", "Collateral: Η Διαδρομή", "Ο Πόλεμος των Κόσμων"). Ωστόσο, η τρίτη "Επικίνδυνη Αποστολή" σκοντάφτει στην προσπάθειά της να μιμηθεί το γόητρο ενός Τζέιμς Μποντ, όπως επίσης στο πώς αναπτύσσει το συναισθηματικό φόντο του Χαντ. Σαφώς δεν πρόκειται για απογοήτευση, αλλά δεν είναι και εντελώς αξιομνημόνευτο, ενώ δεν είναι τυχαίο πως συγκέντρωσε τα λιγότερα έσοδα στο box office από κάθε άλλο σίκουελ (398,4 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως).

6. Επικίνδυνη Αποστολή: Θανάσιμη Εκδίκηση Μέρος Πρώτο (2023)

Ίσως αυτή η θέση να την αδικεί, γιατί η συγκεκρίμενη περιπέτεια είναι μια "Επικίνδυνη Αποστολή"... on steroids, με κάθε συστατικό της να χρησιμοποιείται στο έπακρο. Όπως γράφαμε στη σχετική κριτική: "Χτισμένο με αφοσίωση και μέθοδο, το franchise των 'Επικίνδυνων Αποστολών' έχει διαμορφώσει μια συμπαγή, καταιγιστικά περιπετειώδη μυθολογία, η οποία παραλλάσσει κάθε φορά, πάντα σε μεγαλύτερη κλίμακα, τα σταθερά μοτίβα της: μια παγκόσμια απειλή, η 'εκτός συστήματος' αντιμετώπισή της από την IMF, σύμμαχοι και εχθροί με σκοτεινά κίνητρα (γι’ αυτό και αλλάζουν στρατόπεδο με τόση ευκολία), τρικ υψηλής τεχνολογίας, κοσμοπολίτικα ντεκόρ, θεαματικά set pieces δράσης. Η συνταγή διογκώνεται εδώ με αυτοσαρκαστική υπερβολή, έτσι, οι σχεδόν τρεις ώρες περνούν χωρίς να το καταλάβεις, με τρεις μεγάλες και δυο-τρεις μικρότερες σκηνές ασταμάτητου κυνηγητού, που σε κάνουν να ξεχνάς ότι τα πάντα αφορούν τελικά μια παλιοπαρέα που τρέχει ασταμάτητα πίσω από την ουρά της". Προσωπικά, βέβαια, δε συγχωρώ στους σεναριογράφους την επινόηση δύο τόσο κακογραμμένων ανταγωνιστών όπως ο Γκάμπριελ και η Οντότητα...

5. Επικίνδυνη Αποστολή 2 (2000)

Ξέρω, ξέρω, αυτή δεν είναι μια καλή ταινία. Αλλά χάρη σε αυτήν οι "Επικίνδυνες Αποστολές" έγιναν αυτό που είναι σήμερα, χάρη στον -όλοι όρθιοι- Τζον Γου που έκατσε στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Από την καθηλωτική εναρκτήρια σκηνή ριψοκίνδυνης αναρρίχησης που κορυφώνεται με τα φλεγόμενα γυαλιά του Χαντ, μέχρι το σάουντρακ που περιλαμβάνει πρωτότυπα κομμάτια των Metallica ("I Disappear") και Limp Bizkit ("Take a Look Around"), εδώ το franchise συμπύκνωσε την αισθητική ταυτότητά του και έκανε τομή στην ποπ κουλτούρα.

4. Επικίνδυνη Αποστολή: Μυστικό Έθνος (2015)

Στα τόσα πολλά ακραία που έχει κάνει ο Κρουζ, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως εδώ τον είδαμε να κρεμιέται από την πόρτα ενός ολόκληρου αεροπλάνου. Αλλά, επίσης, το "Μυστικό Έθνος" παρέδωσε την άρτια χορογραφημένη σεκάνς στην Όπερα της Βιέννης και μας σύστησε τη Ρεμπέκα Φέργκιουσον στο ρόλο της Ίλσα, με διαφορά του καλύτερου ρόλου που δεν είναι ο Χαντ στη σειρά των ταινιών.

3. Επικίνδυνη Αποστολή - Πρωτόκολλο: Φάντασμα (2011)

Θα μπορούσα να σας θυμίσω πως εδώ σκηνοθετεί ο έξοχος Μπραντ Μπερντ ("Οι Απίθανοι", "Ρατατούης") και να αναφέρω πως αυτήν τη φορά ο Χαντ έρχονται κόντρα σε όλους και σε όλα αναγκασμένοι να δρουν σαν αντάρτες. Αλλά, ειλικρινά, ποιος νοιάζεται από τη στιγμή που βλέπουμε τον Κρουζ να σκαρφαλώνει τον ουρανοξύστη Μπουρτζ Καλίφα στο Ντουμπάι, που ξεπερνά τα 800 μέτρα ύψος και τους 160 ορόφους; Αλήθεια, ποιος ενδιαφέρεται για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει σε αυτήν την ταινία;

2. Επικίνδυνη Αποστολή: Η Πτώση (2018)

Μαεστρικό στήσιμο, μεθυστική δράση, κλασικά σπουδαίες σκηνές δράσης στο σίκουελ που δικαίωσε τη μακροβιότητα του franchise, το ταλέντο του Κρουζ και υπενθύμισε πόσο ψυχαγωγική μπορεί να γίνει μια μπλοκμπαστερική περιπέτεια.

1. Επικίνδυνη Αποστολή (1996)

Προβλέψιμο ή όχι το νούμερο ένα, δύσκολα μπορεί κάποιος να αντισταθεί στη γοητεία ενός φιλμ που φέρει την υπογραφή ενός στιλίστα (Μπράιν ντε Πάλμα) και μια σειρά από σκηνές ανθολογίας που άνοιξαν νέο κεφάλαιο στα κατασκοπικά action movies. Όπως γραφάμε, κιόλας, πρόσφατα: "Στο μεταίχμιο του τέλους του 20ού και της αρχής του 21ου αιώνα, η ταινία επένδυσε σε μια χορταστική ισορροπία όπου η παραδοσιακή κατασκοπική πλοκή (ανατροπές, προδοσίες, έρωτες) έσμιξε με τις high-tech απεικονίσεις (εξελιγμένες μεταμφιέσεις, η σκηνή ανθολογίας με τους συναγερμούς λέιζερ) και το λοξό βλέμμα στο κλασικό (το εθιστικό score του Λάλο Σιφρίν). Επρόκειτο, δηλαδή, για ένα απόλυτα μεταμοντέρνο μπλοκμπάστερ, στο οποίο ήρθε και έδεσε ο χαρακτήρας του Χαντ, ενός πράκτορα με τη σαγήνη του Τζέιμς Μποντ, αλλά τη γήινη οικειότητα ενός Τζον ΜακΛέιν. Κερασάκι στην τούρτα, αυτό που έμελλε να αποτελέσει σήμα κατατεθέν του franchise: οι αβανταδόρικες σκηνές δράσης που αψηφούν τη λογική". Ο Κρουζ άρχισε τότε να τρέχει και ακόμα να σταματήσει...