Τελικά δεν χρειάστηκε να περιμένουμε να γραφτεί στις μαρκίζες των σινεμά αλλά να προστεθεί στο μενού του Apple TV+ η "Τραγωδία του Μάκβεθ", ώστε να ανακαλύψουμε πώς δείχνει η σκηνοθετική δουλειά του Τζόελ Κοέν χωρίς τον αδερφό και δημιουργικό ταίρι του Ίθαν στο πλάι. Και είναι πραγματικά κρίμα, διότι αυτή η διασκευή του γνωστού σαιξπηρικού έργου διαθέτει μια αληθινά μεγαλειώδη εικονογραφία που όχι απλώς υποτιμάται, αλλά χάνεται στις διαστάσεις μιας οθόνης λάπτοπ. Όπως, συμπτωματικά, συνέβη και με τη προηγούμενη κοενική δουλειά, την "Μπαλάντα του Μπάστερ Σκράγκς" για λογαριασμό του Netflix.
Με μια αισθητική δωρική, λιτής σκηνογραφίας και ασπρόμαυρης φωτογραφίας, ο Κοέν αποτίνει εξαρχής άτυπο φόρο τιμής στους παλιούς μάστορες του σινεμά. Οι έντονες σκιάσεις και τα γοτθικού τύπου κτήρια θυμίζουν τα έργα του γερμανικού εξπρεσιονισμού, μαυροντυμένες βλοσυρές φιγούρες απηχούν την μπεργκμανική "Έβδομη Σφραγίδα", ενώ η πυκνή αφηγηματική γραμμή θυμίζει τις αντίστοιχες σαιξπηρικές διασκευές του Όρσον Γουέλς. Ο οποίος επίσης είχε αναμετρηθεί με το μύθο του "Μάκβεθ", υπογράφοντας μάλιστα το 1948 μια αριστουργηματική διασκευή. Οι εικαστικά εντυπωσιακές αναφορές της "Τραγωδίας…" προσδίδουν έναν κυρίαρχο ακαδημαϊκό τόνο στο φιλμ που ενίοτε το εγκλωβίζει εκφραστικά, δίχως ωστόσο να του αποστερεί τη δύναμη.
Παρότι η δράση τοποθετείται στη μεσαιωνική Σκωτία, ο Κοέν κατασκευάζει και κινηματογραφεί έναν μη-τόπο. Ένα μέρος τοποθετημένο απροσδιόριστα στο χωροχρόνο, όπου συνυπάρχουν το εκτυφλωτικό φως και το απύθμενο σκοτάδι. Εντός του οι άνθρωποι εμφανίζονται σαν απόκοσμες οντότητες, άτομα που αλληλοεπιδρούν και συγκρούονται στο παιχνίδι της εξουσίας. Ο λόρδος Μάκβεθ (Ντένζελ Ουάσινγκτον) είναι ένα από αυτά, ο οποίος έχει την τύχη να μάθει τη μοίρα του από τρεις μάγισσες που του αποκαλύπτουν πως θα γίνει βασιλιάς. Το πρόβλημα είναι πως ο λόρδος βιάζεται και μαζί με την εξίσου υπερ-φιλόδοξη σύζυγό του (Φράνσις ΜακΝτόρμαντ) εφορμούν σε ένα σερί αιματηρών δολοπλοκιών το οποίο θα μετανιώσουν πικρά.
Ο "πυρετός" της εξουσίας, ο ηθικός μαρασμός μιας εποχής και η καταστροφή που μπορεί να επιφέρει ένα ζευγάρι απλήστων βρίσκονται μεταξύ των θεματικών του πρωτότυπου που θίγει με προσήλωση σπουδαστή ο Κοέν. Οι μοντέρνες παρεμβάσεις του έχουν διακριτικά προστεθεί στην αφήγηση, μιας και ο ίδιος μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για μια αριστοτεχνική μεταφορά παρά μια αυτάρεσκη διασκευή. Κάτι που καταφέρνει εμφατικά, δείχνοντας παράλληλα εμπιστοσύνη στους σπουδαίους ηθοποιούς του καστ του. Ο Ουάσινγκτον δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και η ΜακΝτόρμαντ επιδεικνύει "θρασύτατη" άνεση στο ρόλο της Λαίδης Μάκβεθ. Αμφότεροι πλαισιωμένοι από βετεράνους του σαιξπηρικού θεάτρου, οι οποίοι εξασφαλίζουν τη συνέχεια της κλασικής παράδοσης του έργου στο σύγχρονο κοενικό κομψοτέχνημα.
