Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας

Συγκεντρώσαμε σε μία λίστα όλα τα φιλμ που απέσπασαν την υψηλότερη βαθμολογία από τον Χρήστο Μήτση τα τελευταία δέκα χρόνια.

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας

Τα τελευταία δέκα χρόνια ο κινηματογράφος έζησε ραγδαίες αλλαγές, για τις οποίες έχουμε ήδη μιλήσει διεξοδικά, αλλά και την κυκλοφορία μοντέρνων αριστουργημάτων που αναμφίβολα θα συνεχίσουν να μας απασχολούν τη νέα δεκαετία που ξεκινά. Παρακάτω συγκεντρώσαμε όλες τις ταινίες που προβλήθηκαν στους ελληνικούς κινηματογράφους από το 2010 μέχρι σήμερα και απέσπασαν τα περισσότερα αστεράκια από τον κριτικό κινηματογράφου του «α» Χρήστο Μήτση, προσμένοντας τα επόμενα φιλμ που θα γράψουν ιστορία στις σκοτεινές αίθουσες.

«Ένας Χωρισμός» του Ασγκάρ Φαραντί (2011)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 1

«Το "Ένας Χωρισμός" έχει περιγράψει με διεισδυτική ακρίβεια όλο το σύγχρονο κοινωνικό ιστό του Ιράν, αποτυπώνοντας τις διαπλεκόμενες σχέσεις του, τονίζοντας τις εγγενείς αντιφάσεις του και φέρνοντας στην επιφάνεια τις (πολιτικές από τη μια, ψυχολογικές από την άλλη) δυνάμεις που τον καθορίζουν. [...] Το δράμα κλιμακώνεται στους ρυθμούς ενός κοινωνικού θρίλερ, με τον Φαραντί να διασταυρώνει δεξιοτεχνικά ανθρώπινες επιθυμίες και πάθη (όλα εγωιστικά, όλα δικαιολογημένα), να φέρνει κοντά κι αμέσως να απομακρύνει ξανά τους χαρακτήρες μεταξύ τους, να αντιπαραθέτει τις έννοιες της θρησκευτικής πίστης, του ηθικού χρέους και των οικογενειακών δεσμών. Κι όλα αυτά χωρίς ίχνος καλλιτεχνικού φολκλόρ ή φωτογενούς μιζέριας. [...] Με κάμερα στο χέρι, η οποία μέσα στους κλειστούς χώρους κορυφώνει την ένταση, με το κάδρο να φανερώνει, αλλά κυρίως να αποκρύπτει δραματικά στοιχεία και με ένα αριστουργηματικά δομημένο σενάριο μας παρασύρει βαθιά σε ένα κοινωνικό δράμα για μια χώρα σε μια ιστορικά οριακή της στιγμή (το φινάλε αφήνει το ιρανικό μέλλον εκκρεμές) και σε μια υπαρξιακή οδύσσεια που φέρνει ολόκληρο το σύγχρονο (δυτικό και μη) πολιτισμό αντιμέτωπο με τα αδιέξοδά του».

«Η Ζωή της Αντέλ» του Αμπντελατίφ Κεσίς (2013)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 2

«O Αμπντελατίφ Κεσίς συνοψίζει αριστουργηματικά όλες τις θεματικές οι οποίες δια­τρέχουν την εκλεκτή φιλμογραφία του, από το "La Faute a Voltaire" και το "L’ Esquive" μέχρι το "Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι" και τη "Μαύρη Αφροδίτη": την προβληματική της κοινωνικής ενσωμάτωσης, τον τρόπο με τον οποίο η ενστικτώδης απόλαυση της ζωής αντιπαρατίθεται στις σύγχρονες ηθικές επιταγές, τις προκαθορισμένες βάσει ταξικών αντιθέσεων και οικονομικών αναγκών ανθρώπινες σχέσεις. Το graphic novel της Ζιλί Μαρό "Le bleu est une couleur chaude" τού παρέχει τη σεναριακή ιδέα και τους δύο βασικούς χαρακτήρες, το όνομα ενός εκ των οποίων αλλάζει από Κλεμεντίν σε Αντέλ. Ο βασικός λόγος γι’ αυτήν την αλλαγή είναι η πρωταγωνίστρια Αντέλ Εξαρχόπουλος, η 19χρονη ελληνικής καταγωγής ηθοποιός που πυρπολεί με την παρουσία της την οθόνη κι ερμηνεύει τη γεμάτη ακραία συναισθήματα ηρωίδα της επιστρατεύοντας κάθε κύτταρό της. Η Εξαρχόπουλος παίζει με το βλέμμα, το στόμα, τα χέρια και τα δάκρυά της, τον τρόπο που περπατά, στέκεται και φιλάει, με τους παθιασμένους διαλόγους και την απόλυτη σιωπή της (ο Χρυσός Φοίνικας των Κανών απονεμήθηκε για πρώτη φορά όχι μόνο στον σκηνοθέτη αλλά και στους ηθοποιούς μιας ταινίας)». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.

«Ο Γιος του Σαούλ» του Λάζλο Νέμες (2015)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 3

«Με ένα μοναδικό, τολμηρότατο και αφηγηματικά ρηξικέλευθο τρόπο, ο νεαρός Ούγγρος σκηνοθέτης ψελλίζει την τελευταία και οριστική κινηματογραφική λέξη πάνω στο Ολοκαύτωμα. Απαντά στο συνολικό πρόβλημα της απεικόνισης της βίας στη μεγάλη οθόνη και προχωρά μακρύτερα, αναζητώντας μαζί με τον ήρωά του διέξοδο στο απόλυτο αδιέξοδο. Κι εκεί που η ελπίδα έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει, ο Σαούλ την… εφευρίσκει. Στο πρόσωπο ενός νεκρού παιδιού αναγνωρίζει (;) το δικό του και κάνει σκοπό της ζωής του να διασώσει τη σορό του από τους φούρνους και να τη θάψει. Έτσι, ο "Γιος του Σαούλ" μετατρέπεται σιγά σιγά από ένα σκληρό δράμα επιβίωσης σε μια σπαραχτική υπαρξιακή οδύσσεια. Σε απόλυτη ανθρώπινη τραγωδία-μελέτη του αδιανόητου και διαδικασία ανεύρεσης της ποίησης που υπάρχει, γιατί τελικά υπάρχει, μέσα του». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.

«Νοσταλγώντας το Φως» του Πατρίσιο Γκουσμάν (2016)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 4

«Εκκινώντας από τη δημιουργία του κόσμου και φτάνοντας στην αναζήτηση μιας σωρού, ο Γκουσμάν ακολουθεί τα φωτεινά ίχνη που αφήνει­ πίσω της κάθε μικρή και μεγάλη, δια­χρονική και βραχύβια, απρόσωπη ή βαθιά ανθρώπινη ιστορία. Επιστρατεύει εικαστικά πανέμορφες εικόνες, συνεντεύξεις, αφήγηση off, ιστορικά ντοκουμέντα. Με καθαρό πολιτικό βλέμμα και αφηγηματική τεχνική που διαπλέκει κοσμολογία, φιλοσοφία, κοινωνικό σχόλιο και απλή καθημερινότητα, συμπυκνώνει τις σπουδαιότερες ιδέες στο πιο λιτό κινηματογραφικό κάδρο. Υπερασπίζεται την αξία της συλλογικής μνήμης, δίνει στο ρεπορτάζ ποιητικές διαστάσεις και αφήνει το φως να διηγηθεί τη συγκινητικά μελαγχολική, προαιώνια διαδρομή του». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.

«Ρόμα» του Αλφόνσο Κουαρόν (2018)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 5

«Το πρώτο και ακίνητο πλάνο του φιλμ δίνει τον τόνο: καθώς πέφτουν οι τίτλοι, παρατηρούμε από κοντά τα πλακάκια της εσωτερικής αυλής, τα οποία σε λίγο γεμίζουν με απόνερα και σαπουνάδα καθώς κάποιος καθαρίζει το χώρο (η Κλεό, από τα περιττώματα του σκύλου). Στην επιφάνεια του για λίγο ακίνητου νερού αντικατοπτρίζεται ένα αεροπλάνο που περνάει από τον ουρανό. Από τη βρομιά στην ονειρική φυγή και από τη γη στα σύννεφα, το «Ρόμα» διηγείται τη μικρή, συνηθισμένη ιστορία του τονίζοντας τις αντιθέσεις που την κινητοποιούν και μέσα στις οποίες είναι παγιδευμένη η ηρωίδα της (μαζί και μια οικογένεια και μια ολόκληρη χώρα). [...] Με μια εντυπωσιακή μεγαλοπρέπεια κι έναν πρωτόγνωρο λυρισμό, περίπλοκες συνθέσεις του κάδρου και μια αφτιασίδωτη καταγραφή της ωμής πραγματικότητας, ο Κουαρόν αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες της κινηματογραφικής αφήγησης, συνθέτοντας ένα απαράμιλλο κοινωνικό έπος». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.

«Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος» του Χου Μπο (2019)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 6

«Με μία και μόνον ταινία, καθώς μόλις την ολοκλήρωσε αυτοκτόνησε σε ηλικία 29 ετών, ο Χου Μπο έχει ήδη περάσει στην ιστορία του σινεμά. Το ντεμπούτο και ταυτόχρονα κύκνειο άσμα του ήταν ένα κινηματογραφικό σοκ για το περσινό Φεστιβάλ Βερολίνου, όπου απέσπασε το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών (FIPRESCI). Ένα βαθιά απαισιόδοξο οδοιπορικό σε ένα έρημο και ακινητοποιημένο κοινωνικό παρόν, το οποίο αποτυπώνει με ανατριχιαστική διαύγεια το υπαρξιακό άγχος μιας νέας γενιάς απέναντι σε έναν κόσμο που αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική της μελαγχολία. [...] Μονοπλάνα μεγάλης διάρκειας ακολουθούν κατά πόδας τους ήρωες σε δαιδαλώδεις, μισοφωτισμένους εσωτερικούς και μετα­βιομηχανικού ντεκόρ εξωτερικούς χώρους. Η περιστροφή της κάμερας γύρω τους, όταν εκείνοι κοντοσταθούν, αποκαλύπτει έναν άχρωμο κόσμο παρακμής κι εγκατάλειψης –το ξεπλυμένο γκρι του μπετόν κυριαρχεί σκηνογραφικά– στον οποίο βασιλεύουν η βία, η ψυχολογική καταπίεση και η ηθική παρακμή. Η (κινέζικη) πραγματικότητα, σαν άλλος ακινητοποιημένος ελέφαντας, δεν δίνει δεκάρα για όλα όσα εξελίσσονται «δίπλα» της». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.

«Ο Ιρλανδός» του Μάρτιν Σκορσέζε (2019)

Οι πεντάστερες ταινίες του «α» της τελευταίας δεκαετίας - εικόνα 7

«Η αμαρτία του (Φρανκ) Σίραν (σ.σ. ο χαρακτήρας του Ρόμπερτ Ντε Νίρο) είναι η πίστη στο αμερικανικό όνειρο, μας σιγοψιθυρίζει ο Σκορσέζε, ο οποίος με βιτριολικό χιούμορ και μια συναρπαστικά περιπετειώδη πλοκή υπογράφει ένα μαφιόζικο έπος που μπολιάζει την υπαρξιακή αγωνία των προηγούμενων ταινιών του με το πολιτικά διεισδυτικό βλέμμα του «Νονού» και τη φιλοσοφική μελαγχολία τού "Κάποτε στην Αμερική". Ταυτόχρονα, στην ωριμότερη στιγμή της καριέρας του, ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός δημιουργός στοχάζεται μπεργκμανικά πάνω στο πέρασμα του χρόνου, υιοθετεί το αφηγηματικό τέμπο ενός ρέκβιεμ (η τελική σκηνή με τον Χόφα είναι βουτηγμένη σε μια μελβιλική σιωπή) και βάζει τον ήρωα-alter ego του να κοιτάξει κατάματα τους σκοτεινότερους εφιάλτες του: ένας δολοφόνος, και μαζί του μια χώρα και μια εποχή, που φοβάται να κοιμηθεί με την πόρτα κλειστή». Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Σινεμά

79ο Φεστιβάλ Βενετίας: Με βαριά ονόματα κι οσκαρικό αέρα

Εξασφαλίζοντας μερικές από τις πλέον αναμενόμενες πρεμιέρες της επόμενης σεζόν, η φετινή κινηματογραφική Μπιενάλε σηκώνει αυλαία στις 31/8 με το "White Noise" του Νόα Μπάουμπακ. Το "α" θα είναι εκεί με διαρκείς ανταποκρίσεις.

ΓΡΑΦΕΙ: ΧΡΗΣΤΟς ΜΗΤΣΗς
11/08/2022

Το Μικρό Βιβλιοπωλείο στο Παρίσι

Ρομαντικό δράμα – συνταγή, γεμάτο γραφικούς χαρακτήρες και γλυκόπικρα συναισθήματα που θυμίζουν λογοτεχνικό μπεστ σέλερ ευρείας κατανάλωσης, βασίζονται όμως σε ιδέα του γνωστού σκηνοθέτη Ετόρε Σκόλα.

Περιμένοντας τον Μποτζάνγκλς

Τολμηρή, μα άνιση μείξη κωμωδίας καταστάσεων, κοινωνικής σάτιρας και συγκινητικού μελοδράματος, η οποία μένει υπερβολικά πιστή στο μυθιστορηματικό πρώτο υλικό της.

Ο Αντικαταστάτης

Αστυνομικό θρίλερ με τολμηρά καταγγελτική διάθεση. Αφηγηματικά ακατέργαστο όμως, δυσκολεύεται εξ αρχής να κάνει την ίντριγκά του πραγματικά ενδιαφέρουσα.

SAS Ειδικές Δυνάμεις: Κόκκινος Συναγερμός

"Die Hard" ιδέα από τα Lidl κι από βιβλίο πολεμοχαρή Βρετανού κομάντο με σινε-διεκπεραίωση στον αυτόματο πιλότο.

Μπαραβέντο

Η πρώτη ταινία του δημιουργού τού cinema novo είναι μια εικαστικά ενδιαφέρουσα, στρατευμένη όσο και φολκλορική κοινωνική διαμαρτυρία η οποία χρωστά τη γοητεία της στην απελευθερωτική ποίηση των εικόνων της.

Παγκόσμια πρεμιέρα του "The Kingdom" χωρίς τον Λαρς φον Τρίερ;

Ο Δανός σκηνοθέτης που έχει συνδέσει συνειδητά το όνομά του με ταινίες που προβοκάρουν, διαγνώστηκε με νόσο Πάρκινσον, είδηση που φουντώνει τα σενάρια πιθανής απουσίας του από την παγκόσμια πρεμιέρα του "The Kingdom" τον Σεπτέμβριο στο Φεστιβάλ Βενετίας.