Μια καριέρα που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’50 και μετρά περισσότερους από 150 ρόλους, έληξε σήμερα με το θάνατο του Μαξ Φον Σίντοφ σε ηλικία 90 ετών.
Ένας ογκόλιθος του παγκόσμιου σινεμά και εμβληματική φιγούρα μεταξύ των Ευρωπαίων ομοτέχνων του, ο γεννημένος στο Λουντ της Σουηδίας ηθοποιός έχει συνδέσει το όνομά του μερικά από τα αψεγάδιαστα αριστουργήματα της ιστορίας του σινεμά.
Το πιο χαρακτηριστικό είναι φυσικά «Η Έβδομη Σφραγίδα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1957), όπου ενσαρκώνει τον ιππότη Αντόνιους Μπλοκ ο οποίος επιστρέφοντας στην πατρίδα του μετά τις Σταυροφορίες έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον θάνατο. Αμέσως μετά θα ένωναν τις δυνάμεις τους σε ακόμα ένα φιλμ – σταθμό, τις «Άγριες Φράουλες» (1957), ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά ο Σίντοφ συμμετείχε σε τρεις διαδοχικές ταινίες του σκηνοθέτη («The Magician», «Brink of Life», «Rabies»). Οι δρόμοι τους διασταυρώθηκαν ξανά στην «Πηγή των Παρθένων» (1960) και το «Winter Light» (1963).
Μετά την άκρως παραγωγική περίοδό του πλάι στον Μπέργκμαν, ο Σίντοφ ερμήνευσε τον Ιησού στην «Ωραιότερη Ιστορία του Κόσμου» (1965, Τζορτζ Στίβενς), την πρώτη του εξόρμηση εκτός Ευρώπης και σε μια παραγωγή επικής κλίμακας. Όμως η δημοφιλία του εκτοξεύτηκε όταν υποδύθηκε τον πάτερ Μέριν στον ανατριχιαστικό «Εξορκιστή» (1973, Γουίλιαμ Φρίντκιν), ταινία που έβαλε για τα καλά τα θεμέλια της διεθνούς πια καριέρας του. Κατά τη διάρκεια των ‘70s εμφανίστηκε σε φιλμ σπουδαίων σκηνοθετών όπως οι «Τρεις Μέρες του Κόνδορα» (1975, Σίντεϊ Πόλακ) και οι «Δολοφονίες Διακεκριμένων» (1976, Φραντσέσκο Ρόσι), ενώ προηγουμένως είχε ενσαρκώσει τον Χάρι Χάλερ στη μεταφορά του κλασικού «Λύκου της στέπας» του Έρμαν Έσε από τον Φρεντ Χέινς (1974).
Όμως ο Σίντοφ συχνά βρισκόταν σε ρόλους τους οποίους ήταν προφανές ότι επέλεγε απλά και μόνο γιατί τους απολάμβανε. Έτσι τον είδαμε να υποδύεται τον αδυσώπητο Μινγκ στο «Φλας Γκόρντον» (1980, Μάικ Χότζες), τον βασιλιά Όσρικ στο «Κόναν, ο Βάρβαρος» (1981, Τζον Μίλιους), τον δόκτωρ Κάινς στο «Dune» (Ντέιβιντ Λιντς, 1984), μέχρι και τον Τζεντάι ο οποίος έδωσε τον πολύτιμο χάρτη στην Αντίσταση για να βρουν τον αυτοεξόριστο Λουκ Σκαϊγουόκερ στο «Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει» (2015, Τζέι Τζέι Έιμπραμς). Δεν ξεχνάμε βεβαίως και το πέρασμά του από το «Game of Thrones» ως Three-Eyed Raven.
Παρά το αδιαπραγμάτευτο ταλέντο του, ο Σίντοφ βρέθηκε μόλις δύο φορές υποψήφιος για Όσκαρ, συγκεκριμένα με τις ταινίες «Πελέ ο Κατακτητής» (1988, Μπιλ Όγκουστ) και «Εξαιρετικά Δυνατά και Απίστευτα Κοντά» (2011, Στίβεν Ντάλντρι). Παράλληλα όμως πρόσθετε συνεχώς στη φιλμογραφία του ονόματα διάσημων σκηνοθετών όπως εκείνο του Γούντι Άλεν («Η Χάνα και οι Αδελφές της», 1986) και Μάρτιν Σκορσέζε («Το Νησί των Καταραμένων», 2010).
Τελευταία φορά που είδαμε τον Σουηδό ηθοποιό στη μεγάλη οθόνη ήταν το 2018 στο «Kursk» του Τόμας Βίντερμπεργκ ενώ αναμένεται η κυκλοφορία της ταινίας του Νίκου Δημητρόπουλου «Echoes of the Past» με τον Σίντοφ σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
