Κριτική

Άγριες Φράουλες

Από -

Την ίδια χρονιά με την «Έβδομη Σφραγίδα» ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στοχάζεται ξανά πάνω στον τρόπο ενδοσκόπησης και απολογισμού μιας πορείας ζωής, όταν αυτή έρχεται αντιμέτωπη με το –απότομο ή φυσικό– τέλος της. Κι αν στο ζοφερό μεσαιωνικό δράμα του ο Θάνατος είχε τη μορφή μαυροντυμένου σκακιστή, εδώ παίρνει αυτήν ενός προειδοποιητικού ονείρου, το οποίο δίνει από την αρχή στον καθηγητή Ισάκ Μποργκ το έναυσμα να κοιτάξει κατάματα, χωρίς δικαιολογίες και αναβολές, το παρελθόν.

Ο 78χρονος ακαδημαϊκός ταξιδεύει οδικώς με τη νύφη του για το πανεπιστήμιο της Λουντ, το οποίο θα τιμήσει το ιωβηλαίο του. Αν εξαιρέσει όμως κάποιος τη λαμπρή πανεπιστημιακή καριέρα, τι απομένει στη ζωή του πεισματάρη Ισάκ, ο οποίος συνειδητοποιεί σε αυτό το διπλό ταξίδι, το οδικό κι εκείνο σε όλα όσα έχει ζήσει, πως ο εγωισμός του τον άφησε μόνο, εσωτερικά κενό και δυστυχή;

Ο Μπέργκμαν διαλέγει για τον ρόλο του Μποργκ τον Σκανδιναβό σπουδαίο σκηνοθέτη και είδωλό του Βίκτορ Σιέστρομ («Η Άμαξα Φάντασμα», «Ο Άνεμος») και αναθέτει στη φύση (η εξοχή, το φως, το νερό) τον ρόλο του συμπρωταγωνιστή, δημιουργώντας μια σειρά από ιμπρεσιονιστικούς πίνακες κι εξπρεσιονιστικούς εφιάλτες, εικόνες του παρελθόντος και των ονείρων αντίστοιχα.

Με την τεχνική του σουηδικού μοντάζ, όπου παρελθόν και παρόν συνυπάρχουν στο ίδιο πλάνο, ανακαλύπτει μαζί με τον ήρωά του τις μικρές χαρές και βαθιά ανθρώπινες στιγμές του παρελθόντος, οι οποίες σαν ένα άλλο Ρόουζμπαντ (του «Πολίτη Κέιν») συνοψίζονται εδώ στη «γωνιά με τις αγριοφράουλες». Μια αισιόδοξη τελική νότα που διαδέχεται την πικρή μελαγχολία του έσχατου απολογισμού και μία από τις κορυφαίες στιγμές της παγκόσμιας φιλμογραφίας.

Α/Μ. Σουηδία. 1957. Διάρκεια: 91΄. Διανομή: WEIRD WAVE.