Πριν από δέκα χρόνια, οι πρωτοεμφανιζόμενοι τότε Ισπανοί κινηματογραφιστές Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα και Σέρχιο Σάντσεζ άκουγαν το κοινό του φεστιβάλ των Κανών να χειροκροτούν την ταινία τους «Το Ορφανοτροφείο» για δέκα συνεχόμενα λεπτά ενώ έπεφταν οι τίτλοι τέλους της. Ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος αντίστοιχα, είχαν βάλει την υπογραφή τους σε ένα από τα καλύτερα θρίλερ των τελευταίων ετών το οποίο με τον Γκιγιέρμο ντελ Τόρο ως παραγωγό έφερε εισπράξεις 80 εκατομμυρίων δολαρίων.
Πέντε χρόνια μετά συνεργάστηκαν στο βασισμένο σε αληθινά γεγονότα «The Impossible», που επέφερε ακόμα περισσότερα κέρδη και άνοιξε την πόρτα του Χόλιγουντ στον Μπαγιόνα ο οποίος τη διάβηκε με το «7 Λεπτά μετά τα Μεσάνυχτα». Τώρα το επιτυχημένο δίδυμο επανέρχεται αλλάζοντας ρόλους: με τον Σάντσεζ στην σκηνοθεσία για πρώτη φορά εκτός από το σενάριο, και τον Μπαγιόνα στην παραγωγή, φιλοδοξούν να επαναλάβουν το αντίκτυπο του «Ορφανοτροφείου» αποκαλύπτοντας το ανατριχιαστικό «Μυστικό των Μάρομποουν».
Το γυρισμένο στην Ισπανία αγγλόφωνο ψυχολογικό θρίλερ μοιράζεται ατμόσφαιρα και στοιχεία από το «Ορφανοτροφείο», όσο και ένα πρωτοκλασάτο cast. Ο Τζορτζ ΜακΚέι («Captain Fantastic», «Pride») είναι ο μεγαλύτερος αδερφός μιας πενταμελούς οικογένειας η οποία ζει σε μια αχανή έπαυλη και απαρτίζεται από τον Τσάρλι Χίτον (τον οποίο γνωρίσαμε ως Τζόναθαν Μπάιερς στο «Stranger Things»), τη Μία Γκοθ («Nymphomaniac Μέρος Β»), το μικρό Μάθιου Σταγκ και τη «μητέρα» τους Νίκολα Χάρισον. Μετά το θάνατό της, τα τέσσερα αδέρφια θα κρύψουν την απώλειά της και θα χρειαστεί να επιβιώσουν ώσπου ο Τζακ (Τζορτζ ΜακΚέι) να ενηλικιωθεί. Μόνη τους επαφή με τον έξω κόσμο, η φίλη και γειτόνισσα Άλι την οποία υποδύεται η Άνα Τέιλορ - Τζόι («The Witch»). Στο εσωτερικό της έπαυλης όμως, μια μυστηριώδης παρουσία έχει στοιχειώσει τους τοίχους της ωθώντας τη διαβίωση εντός της στα άκρα με την ένταση να αυξάνεται και την πίεση να τσακίζει τον Τζακ.
Η βίαιη ενηλικίωση, η ξαφνική απώλεια της παιδικής αθωότητας, το βαθύ ψυχολογικό τραύμα και το άγχος της εγκατάλειψης είναι χαρακτηριστικές θεματικές στο σινεμά των Σάντσεζ και Μπαγιόνα, όμως εν προκειμένω η αφήγηση μπολιάζεται από στοιχεία κλειστοφοβικού δράματος αλλά και μιας τρυφερής ρομαντικής σχέσης που κορυφώνονται σκηνοθετικά όταν πλέον η δράση οδηγείται προς το αποκαλυπτικό της φινάλε. Με οδηγό μια πολύπλοκη αφηγηματική δομή και τις στοχευμένες ανατροπές, το «Μυστικό των Μάρομποουν» μπαίνει κάτω από το δέρμα του θεατή ποντάροντας στο σασπένς παρά στο τρόμο των γκροτέσκων ειδικών εφέ.
Ο Σάντσεζ χρησιμοποιεί το σινεμά του φανταστικού για να αναδείξει τον ψυχισμό των χαρακτήρων του και να αποδώσει μια κατά τα άλλα συνηθισμένη πλοκή από την οπτική των παιδιών, δηλαδή μιας παραλλαγμένης πραγματικότητας στην οποία εισβάλλει ο ενήλικος κόσμος και εκείνα πρέπει να αντισταθούν. Σκοπός του σκηνοθέτη ήταν αυτή η ταινία να έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος «ήταν πρόθεσή μου ο θεατής να επιστρέφει στην ταινία και να κάθε φορά να την αντιλαμβάνεται με έναν νέο τρόπο. Γι' αυτό το λόγο πρόσθεσα μικρές λεπτομέρειες στο σενάριο οι οποίες δε γίνονται αντιληπτές στην πρώτη θέαση, αλλά αποκτούν μεγάλη σημασία στις επόμενες.»
Το καλειδοσκοπικό «Μυστικό των Μάρομποουν» προστίθεται σε μια σειρά ταινιών τρόμου από την Ισπανία οι οποίες ανανεώνουν το είδος και αποδεικνύουν πως είναι κάτι παραπάνω από μία ακόμα τάση και έχουν τη δυναμική να επαναλάβουν την επιτυχία ταινιών όπως «Οι Άλλοι» του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, οι οποίες διευρύνουν συνεχώς το σινεμά του φανταστικού και ρίχνουν φως στα σκοτεινότερα σημεία του ανθρώπινου μυαλού.
