Έβλεπα τις προάλλες στο Τwitter το viral βίντεο-απόσπασμα ομιλίας του Andrew Demese Gillum, του 39χρονου δημάρχου του Tallahassee της Φλόριντα και υποψηφίου των Δημοκρατικών, που βρίσκεται ένα βήμα προτού γίνει ο πρώτος μαύρος κυβερνήτης της Φλόριντα. Ο Gillum εμποδίζει μια γυναίκα από το κοινό να βγει από την αίθουσα όταν το παιδί που έχει στην αγκαλιά της αρχίζει να γκρινιάζει, καθησυχάζοντάς την ως πατέρας και ο ίδιος κι εξηγώντας σε όσους από τους παρευρισκόμενους τυχαίνει να μην έχουν παιδιά τι μπορεί να τους συμβεί αν αποκτήσουν στο μέλλον! Πέρα από το επικοινωνιακό χάρισμα του συγκεκριμένου πολιτικού, η ενέργειά του σχολιάστηκε θετικά, διότι διώχνοντας τα παιδιά από το δημόσιο χώρο διώχνεις ταυτόχρονα και τους γονείς, και συχνότερα τις γυναίκες.
Removing children from public spaces means that women are usually removed too. That’s wrong.
— Jack Miller (@politicalmiller) September 1, 2018
This is a great moment👇👇 https://t.co/HiaRivDms4
Kids friendly δεν είναι μια πόλη με πολλά φεστιβάλ για παιδιά, αλλά μια πόλη στην οποία ένα μεγάλο open air festival, που πλασάρεται ως οικογενειακό, δεν διώχνει ένα παιδί από μια εικαστική έκθεση video art (λες και μπήκε σε προβολή του Παζολίνι στην Ταινιοθήκη), αντιθέτως προσπαθεί να το κάνει να αισθανθεί άνετα σε αυτήν.
Το αν ένας χώρος, ένας θεσμός, μια πόλη γίνεται kids friendly δεν κρίνεται μόνο από το πόσες παροχές για παιδιά διαθέτει· είναι καταρχήν θέμα νοοτροπίας. Στην Αθήνα, μια πόλη που εύκολα κατατάσσεις στις μη φιλικές για παιδιά, ιδιαίτερα αν τη συγκρίνεις με μητροπόλεις της Κεντρικής και της Βόρειας Ευρώπης, πολλά έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια σε αυτόν τον τομέα. Μια νέα γενιά γονιών που δεν περιορίζεται στα προάστια και στους παιδότοπους διεκδικεί τους όρους της παρουσίας των παιδιών στο κοινωνικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι της πόλης κι εκπαιδεύει ταυτόχρονα το κοινό και την πολιτεία σε αυτήν την κατεύθυνση.
Δεν ξέρω αν τα στερεότυπα για το πόσο πιο «well behaved» είναι τα παιδιά των ξένων σε σχέση με των Ελλήνων στους δημόσιους χώρους ερμηνεύονται κοινωνιολογικά, σίγουρα όμως η εκπαίδευση και η εξοικείωση παίζουν ένα ρόλο. H εποχή που για να δεις παιδί σε ωραίο café έπρεπε να πας στο Βερολίνο έχει ευτυχώς παρέλθει, ακόμη όμως σε πολλούς κεντρικούς σταθμούς του μετρό δεν μπορείς να βγάλεις μειωμένο εισιτήριο για ένα παιδί αν δεν υπάρχει ανοιχτό εκδοτήριο! Κάποια πρακτικά ζητήματα, όπως ο εθισμός της δημόσιας ζωής στο κάπνισμα, λειτουργούν ανασταλτικά, γι’ αυτό και τα cafés των μουσείων αποτελούν από τα αγαπημένα των νεαρών οικογενειών – άλλωστε τα μουσεία της πόλης είδαν πολύ έγκαιρα τις ανάγκες του συγκεκριμένου κοινού κι έχουν επενδύσει ιδιαίτερα στα εκπαιδευτικά προγράμματα και camps.
Στον τομέα του πολιτισμού, πάντως, με όλο και περισσότερες εκδηλώσεις για παιδιά τα τελευταία χρόνια αλλά και στατιστικά στοιχεία που δείχνουν ότι μία από τις προτεραιότητες των νέων γονιών είναι να φροντίσουν για το δημιουργικό χρόνο των παιδιών τους και να διαθέσουν ένα σημαντικό κομμάτι του budget τους σε αυτόν, η Αθήνα είναι μια kids friendly πόλη in progress. Και λέω «in progress», διότι φιλική προς τα παιδιά δεν είναι μια πόλη με πολλά εξειδικευμένα φεστιβάλ, αλλά μια πόλη στην οποία ένα μεγάλο open air festival, που πλασάρεται ως οικογενειακό, δεν διώχνει ένα παιδί από μια εικαστική έκθεση video art (λες και μπήκε σε προβολή του Παζολίνι στην Ταινιοθήκη), αντιθέτως προσπαθεί να το κάνει να αισθανθεί άνετα σε αυτήν. Όποιος έχει πάει Κυριακή μεσημέρι σε οποιοδήποτε μουσείο του Λονδίνου ξέρει.
Αυτό το σαββατοκύριακο, πάντως, τα παιδιά και οι γονείς έχουν την τιμητική τους, αφού η Τεχνόπολη, ένας από τους ομορφότερους και πιο φιλικούς προς τα παιδιά χώρους της Αθήνας (στη συναυλία του Αγγελάκα η παιδική χαρά ήταν γεμάτη και δεν ενοχλούνταν κανείς), καλωσορίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ μικρούς και μεγάλους στο νέο φεστιβάλ για παιδιά Π100 - Πλανήτης Τεχνόπολη.
