Τυραννόσαυροι Rex

3

Περφόρμανς στα όρια της extravaganza και του trash, με ένα one-man-show του Γιάννη Κότσιφα ως υστερικής δασκάλας μπαλέτου, διάχυτο σαρκασμό της avant-garde (συμπεριλαμβανόμενης της documenta14!), και την υπαρξιακή απελπισία του καλλιτέχνη στο επίκεντρο.

Τυραννόσαυροι Rex

Περφόρμανς στα όρια της extravaganza και του trash, με ένα one-man-show του Γιάννη Κότσιφα ως υστερικής δασκάλας μπαλέτου, διάχυτο σαρκασμό της avant-garde (συμπεριλαμβανόμενης της documenta14!), και την υπαρξιακή απελπισία του καλλιτέχνη στο επίκεντρο.

Τυραννόσαυροι Rex - εικόνα 1
Η Λένα Κιτσοπούλου και ο ..εγκέφαλος του καλλιτέχνη

Στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φρανζίσκο των χίπικων ’60s, ανέβαιναν (κυρίως σε loft, καφέ και εκκλησίες) έργα που δεν ήταν τόσο «έργα» με τη στενή έννοια της δραματουργίας όσο happenings και μετα-θεατρικές εξτραβαγκάντσες. Αυτοχαρακτηρίζονταν «υστερικά δράματα» και «μανιακοί μονόλογοι», εμφορούνταν από αντι-καπιταλιστικά προστάγματα, είχαν εντελώς εξωφρενικές υποθέσεις, underground εικαστικότητα, ακραίο σουρεαλισμό και εσκεμμένη αφέλεια, ενώ στηλίτευαν τα κλισέ του αμερικάνικου ονείρου και τα ταμπού της συντηρητικής κοινωνίας με μια γραφή που αντιστρατευόταν –αν όχι παρωδούσε- την παράδοση των Ο’ Νηλ, Τένεσι Ουίλιαμς και Άρθουρ Μύλλερ. Ήταν, εν ολίγοις, τα αξιοπερίεργα δείγματα αντιδραστικότητας των δραματουργών της γενιάς του Andy Warhol. Σαν παράδειγμα, στο μονόπρακτο «Ερυθρός Σταυρός» (1966) του -μετέπειτα ρεαλιστή και κινηματογραφικού αστέρα- Σαμ Σέπαρντ, ένα ζευγάρι, ντυμένο στα λευκά, βρίσκεται στο κατάλευκο δωμάτιο ενός κάτασπρου μοτέλ και αναρωτιέται γιατί νιώθει τόση κατάπτωση. Η γυναίκα φαντάζεται πως κάνει σκι και σπάει το κεφάλι της, ο άνδρας ξεκολλάει καβούρια από το δέρμα του και η καμαριέρα που μπαίνει να αλλάξει σεντόνια οραματίζεται ότι μεταμορφώνεται σε ψάρι που σπαρταράει μες στα σεντόνια κ.ο.κ.

Τυραννόσαυροι Rex - εικόνα 2
Ο Γιάννης Κότσιφας ως drag-μπαλαρίνος και η Λένα Κιτσοπούλου ως goth-Μαρίνα Αμπράμοβιτς

Εκεί, στην εκκεντρική δραματουργία εκείνων των καιρών, θα μπορούσε ίσως να εντοπιστεί η γενεαλογία των «Τυραννόσαυρων Rex» της Λένας Κιτσοπούλου. Μια θεατρική παραδοξότητα είναι το θέαμα αυτό που ξεκινά από μια σειρά etudes σε μια αίθουσα κλασικού χορού, με ατάλαντους μαθητές και έναν drag-queen μπαλαρίνο ως (εντελώς ακατάλληλο) δάσκαλο, για να εξελιχθεί σε μια συνθήκη που θυμίζει Μπουνιουέλ και Παζολίνι, με το θίασο να ενδίδει σε ένα σκατοφαγικό δείπνο εικαστικών αναφορών που εκτείνονται από τον Μαρσέλ Ντυσάν ως τον Poka-Yio. Το μενού; Σουφλέ από τον καμπινέ! Η νέα αυτή extravaganza της Κιτσοπούλου ολοκληρώνεται με τη σαρωτική εμφάνιση της ίδιας ως αυτό-σαρκαζόμενης καλλιτέχνιδας και με το ντουέτο των τηλεπαρουσιαστριών που περιγελούν (ακόμη και) τα παιδιά-πρόσφυγες. Όλο αυτό κάποτε λειτουργεί με όρους avant-garde revue κι άλλοτε με εκείνους του τηλεοπτικού «Αμάν», πάντα στα όρια της μετα-επιθεώρησης, του trash και της stand-up tragedy. Κάποτε διασκεδαστική, άλλοτε εκνευριστική, αδυνατώντας όμως να κάνει την υπέρβαση.

Τυραννόσαυροι Rex - εικόνα 3
Ουρές είδαμε έξω από τα ταμεία της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού για χάρη αυτού του αλλόκοτου μαθήματος χορού

Η φλυαρία και η έλλειψη προσανατολισμού αναχαιτίζουν τη δυναμική του θεάματος, ενώ εντύπωση προκαλεί η μη αξιοποίηση των ηθοποιών, με εξαίρεση τους Γιάννη Κότσιφα και Έμιλυ Κολιανδρή^ ειδικά ο πρώτος δίνει ένα αξιοθαύμαστο one-man-show, οδυρόμενος μες στα χαρτιά υγείας με υπόκρουση τη φωνή της Κάλλας. «Πού είναι, όμως, η συγκίνηση, πού το ρίγος;», όπως αναρωτιέται κάποια στιγμή κι ο ίδιος. Τι είναι, τελικά, όλο αυτό και γιατί το βλέπω; Πρόκειται για ένα σχόλιο ταγμένο στην παρωδία της τελματωμένης σύγχρονης εικαστικής σκηνής – και, μάλιστα, με την Μαρίνα Αμπράμοβιτς και την documenta14 στο στόχαστρο; Επιδιώκει, μέσω αυτής της σάτιρας, να μιλήσει για τις νεοελληνικές παθογένειες, την απόγνωση και το εν γένει υπαρξιακό τέλμα; Τίποτα δεν είναι σαφές. Η Κιτσοπούλου δεν παίρνει θέση. Αδυνατεί να υπερβεί το μηδενιστικό της διακύβευμα και, από την καθαρή αντίδραση να προχωρήσει στη διαδικασία του να αντιτάξει κάτι. Το έργο της διολισθαίνει έτσι, απλώς, στο σαρκαστικό και δη χαοτικό σχόλιο. Tουλάχιστον, όμως, είναι ένα σχόλιο διεστραμμένα διασκεδαστικό.

Εθνικό Θέατρο-Πειραματική Σκηνή, Πανεπιστημίου 48, 2103301881. Διάρκεια: 100΄.

© Karol Jarek

Περισσότερες πληροφορίες

Τυραννόσαυροι rex

  • Κοινωνικό
  • Διάρκεια: 100 '

Περφόρμανς στα όρια του σουρεαλισμού και του trash, με ένα one-man-show του Γ. Κότσιφα ως δασκάλας μπαλέτου και μια διάχυτη διάθεση σαρκασμού της αβανγκάρντ και του υπαρξιακού τέλματος του καλλιτέχνη.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Out of Spring": Νέες αναγνώσεις στο χορογραφικό έργο του Νιζίνσκι

Δουλεύοντας με τις έννοιες της ανασύστασης, της αντιγραφής και του αν-αρχείου, η arisandmartha επιχειρεί μια επαναπροσέγγιση του πρωτότυπου έργου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
03/10/2022

Η "Γέρμα" του Λόρκα διασκευάζεται από την Art Libera

Η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας της ισπανικής υπαίθρου, εγκλωβισμένης σε ένα περιβάλλον κυριαρχούμενο από πατριαρχικές φιγούρες.

"Οικόπεδα με θέα" και all star διανομή

Ο Νικορέστης Χανιωτάκης ανεβάζει στο θέατρο Άνεσις το σπουδαίο έργο του Ντέιβιντ Μάμετ που ξεγυμνώνει την αμείλικτη πλευρά του "αμερικάνικου ονείρου". Δείτε τα πρώτα στιγμιότυπα από την παράσταση.

"Κουρέα της Σεβίλλης": Η επιτυχία συνεχίζεται στο Ακροπόλ

Ο ταλαντούχος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ξανά συναντά τον εμβληματικό ρόλο του Φίγκαρο στον περίφημο "Κουρέα της Σεβίλλης" του Μπομαρσέ, σε σκηνοθεσία και χορογραφίες της Σοφίας Σπυράτου.

"Ανθρώπινη φωνή": Ένας εξομολογητικός μονόλογος με τη Λουκία Μιχαλοπούλου

Στην "Ανθρώπινη φωνή" του Ζαν Κοκτό θα απολαύσουμε τη Λουκία Μιχαλοπούλου, μια ηθοποιό αφοσιωμένη, πολύτιμα δημιουργική και γενναιόδωρη, που έχει συναντηθεί θεατρικά με σημαντικούς καλλιτέχνες και έχει αξιοποιήσει την εμπειρία της αυτή με τον καλύτερο τρόπο.

Θέατρο Tempus Verum: Με ανατρεπτικό ρεπερτόριο τη νέα σεζόν 2022-23

Με σύγχρονη ματιά και νέους δημιουργούς μπαίνει στον θεατρικό χειμώνα ο θεατρικός οργανισμός του Κεραμεικού.

Το Εθνικό Θέατρο συζητάει για το #MeToo

"Το ελληνικό θέατρο στην εποχή του #MeToo" είναι το θέμα της πρώτης συζήτησης που διοργανώνει φέτος η πρώτη σκηνή της χώρας, με στόχο να θέσει επί τάπητος φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία και την τέχνη.