"When Did Silence Get This Loud?": 5 πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε για την παράσταση της Ζωής Ευσταθίου

Πώς δείχνει η χορογραφία σας "When Did Silence Get This Loud?" ότι η σιωπή σήμερα δεν είναι ποτέ "ήσυχη", αλλά γεμάτη από τον ηλεκτρικό θόρυβο και την υπερδιέγερση της εποχής μας;

Οι δύο χορεύτριες, εγώ και η Εβίνη Παντελάκη βρισκόμαστε σε διαρκή, διακοπτόμενη κίνηση. Με έναυσμα τους διαφορετικούς τρόπους κίνησης του ηλεκτρικού ρεύματος κινούνται σε ροή, με μικρές ή μεγαλύτερες παύσεις, διαμορφώνοντας νέες διόδους και μονοπάτια συνάντησης. Η κίνηση είναι, στα περισσότερα σημεία της, ακριβής, έντονη. Η σιωπή παρουσιάζεται με διαφορετικές ποιότητες. Στιγμές, καταστάσεις επαναλαμβάνονται με διαφορετική πρόθεση και εξέλιξη, συμβολίζοντας τις διαφορετικές ποιότητες σιωπών που επαναλαμβάνονται στη ζωή μας. 

Κινησιολογικά, πώς αλλάζει το σώμα σας στη σκηνή όταν η σιωπή λειτουργεί ως προστατευτικό καταφύγιο και πώς όταν μετατρέπεται σε βάρος που σας πνίγει; 

Το έργο ξεκινάει με την προστασία της σιωπής. Μέσα σε αυτήν το σώμα υπάρχει ήρεμο, με ελευθερία, έλεγχο και ευχαρίστηση. Σε αυτό το σημείο, μοτίβα που προέκυψαν από την έννοια της ταλάντωσης, λειτουργούν ως αφετηρία για το βίωμα της "ελεγχόμενης" ελευθερίας. Στη συνέχεια, οι χορεύτριες, άλλοτε αναζητούν τη σιωπή και άλλοτε τον θόρυβο. Στιγμές ευχαρίστησης προκύπτουν μέσα από τη φλυαρία της πληροφορίας και τη ξεγνοιασιά που μερικές φορές προσφέρει η υπερπληροφόρηση. Δεν αντέχονται όλες οι σιωπές. Στιγμές και καταστάσεις επαναλαμβάνονται με διαφορετική ποιότητα των ίδιων κινήσεων. Με αυτόν τον τρόπο υποδηλώνεται είτε η ευχαρίστηση, η απόλαυση, η αγωνία, η απόλυτη έκσταση.

Μαζί με την Εβίνη Παντελάκη που μοιράζεστε τη σκηνή σε μια συνεχή, επαναλαμβανόμενη κίνηση, πώς βρήκατε αυτόν τον κοινό, σχεδόν ηλεκτρικό συντονισμό μεταξύ σας;

Με την Εβίνη έχουμε ξανασυνεργαστεί, αλλά δεν είχαμε χορέψει ποτέ μαζί. Ξεκινήσαμε με μία κοινή γλώσσα, χωρίς να το γνωρίζουμε από την αρχή. Μέσα από καθοδηγούμενους αυτοσχεδιασμούς ξεκινήσαμε να ορίζουμε τα σημεία συνάντησής μας. Και οι δύο έχουμε έναν πολύ γρήγορο ρυθμό κίνησης και αυτό μας προσέφερε γενναιόδωρα ένα "ηλεκτρικό τέμπο". Η κοινή μας διαδρομή, όμως, ξεκίνησε όταν χρειάστηκε να αναζητήσουμε τις υπομονετικές σιωπές, την εμπιστοσύνη, την κοινή αναπνοή...

Η μουσική της Μαρίας Πανοσιάν δονεί το σώμα μας μέχρι τα κόκαλα; Πώς δουλέψατε μαζί της για να πετύχετε αυτό το φυσικό, σωματικό αποτέλεσμα;  

Η μουσική της Μαρίας δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδεία της κίνησης, αλλά ως ένα σώμα που συναντά το δικό μας. Από την αρχή της διαδικασίας δουλέψαμε μέσα από συνεχή διάλογο, ανταλλάσσοντας υλικά, εικόνες και δοκιμές. Εκείνη παρακολουθούσε την εξέλιξη της κίνησης κι εμείς αφήναμε τη μουσική να επηρεάζει τον τρόπο που αναπνέαμε, κινούμασταν και κατοικούσαμε τον χρόνο. Αυτό το σωματικό αποτέλεσμα δεν προέκυψε επειδή η μουσική "επένδυσε" τη χορογραφία, αλλά επειδή αναπτύχθηκαν μαζί. Οι δονήσεις, οι συχνότητες και οι παλμοί της μουσικής ενεργοποιούν το σώμα εκ των έσω, ενώ η κίνηση ανταποκρίνεται σε αυτές χωρίς να τις εικονογραφεί. Αναζητούσαμε μια εμπειρία όπου ο ήχος δεν ακούγεται μόνο, αλλά γίνεται αισθητός μέχρι τα κόκαλα, σαν μια κοινή αναπνοή που διαπερνά ερμηνευτές και θεατές.

Έχετε θητεύσει στη σπουδαία ομάδα Rosas. Πώς αυτή η μινιμαλιστική σχολή επηρέασε τον τρόπο που βλέπετε τον χορό και τις δικές σας ανησυχίες σήμερα;

Ήμουν χορεύτρια των Rosas για μία πενταετία. Πριν εργαστώ σε αυτή την "υπερ-ομάδα", εργαζόμουν με άλλους χορογράφους στο Βέλγιο, χτίζοντας τη χορευτική μου τεχνική και εμπειρία. Ωστόσο, το όνειρό μου ήταν πάντοτε να συνεργαστώ με την Anne Teresa De Keersmaeker. Πάντοτε είχα περιέργεια για τη χορογραφική σύνθεση, για τη δημιουργία παραλλαγών κινητικών μοτίβων, για τους πολύπλοκους μουσικούς ρυθμούς, για την εξέλιξη της κίνησης από το μηδέν μέχρι όλες τις πιθανές εκδοχές της. Η εμπειρία μου αυτή ήταν η εκπλήρωση του απόλυτου ονείρου. Πέρα από την εμβάθυνση στον τρόπο που δουλεύει μία κορυφαία χορογράφος, μου προσέφερε απλόχερα προσωπική εξέλιξη μέσα από ένα διαπολιτισμικό γκρουπ χορευτών/συνεργατών και μέσα από ταξίδια και παραστάσεις σε τεράστιες σκηνές και σε μακρινές χώρες.

Ως προς την έννοια του μινιμαλισμού και της αφαιρετικής κίνησης, πάντοτε μου τα εργαλεία αυτό μου προσέφεραν τον χώρο να εξελίξω τον τρόπο που σκέφτομαι τη στιγμή που χορεύω.. Καθώς δεν εργάστηκα ποτέ στην Ελλάδα ως χορεύτρια, παρά μόνο στο Βέλγιο, ο τρόπος κίνησής μου και σκέψης μου, διαμορφώθηκε γύρω από τη βέλγικη σκηνή και, κυρίως, τη σκηνή της Anne Teresa.  Υπάρχει, όμως, μία στιγμή στη ζωή που ένιωσα την ανάγκη να ανακαλύψω την καλλιτεχνική μου ταυτότητα και να αναρωτηθώ εάν εγώ, προσωπικά, ως καλλιτέχνης, έχοντας αποκτήσει όλα αυτά τα εργαλεία, έχω δική μου χορογραφική ταυτότητα. Τότε ξεκίνησα να διερωτώμαι.. Τα εργαλεία αυτά υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε ως βάση, χωρίς να το σκέφτομαι.. Αυτά μου δίνουν την ελευθερία να μιλήσω για τις ανησυχίες μου, ξεκινώντας από την απλότητα της κίνησης και έχοντας ως πρωταγωνιστή τον χορό. 

Η παράσταση είναι μέρος του SYSTEMA - For the Greek Performing Arts, της σύμπραξης του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου και του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας για την προβολή της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας στο εξωτερικό.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com