Στην Πειραιώς 260 το Θέατρο "μαγειρεύει" το μέλλον
Η Πειραιώς 260 χτυπά αυτή την εβδομάδα σε έντονους, πολυφωνικούς ρυθμούς, φιλοξενώντας παραστάσεις που ισορροπούν ανάμεσα στο οικείο και το απόλυτα πρωτοποριακό. Αν ψάχνετε πού χτυπά η καρδιά των σύγχρονων παραστατικών τεχνών, ο δρόμος οδηγεί σταθερά προς τα εκεί. Με δύναμη συνεχίζουν στις 15 Ιουνίου, δύο εντελώς διαφορετικές αλλά εξίσου ελκυστικές προτάσεις. Από τη μία, ο Γιώργος Βαλαής, μαζί με τον Πρόδρομο Τσινικόρη, στήνει το "Stores - Ομορφιά, Ισότητα, Ευτυχία". Ένα ολοκαίνουργιο ελληνικό έργο που βάζει στο μικροσκόπιο την καταναλωτική μανία των ημερών μας. Με όπλο ένα γλυκόπικρο χιούμορ και μια εξαιρετική ομάδα ηθοποιών (Χαρά Γιώτα, Θανάσης Δόβρης, Πύρρος Θεοφανόπουλος κ.ά.), η σκηνή μετατρέπεται σε ένα μωσαϊκό ανθρώπινων επιθυμιών, όπου κάθε ρούχο υπόσχεται μια μεταμόρφωση που συχνά διαψεύδεται.
Τις ίδιες βραδιές, η Ολλανδή εικαστικός Νικολίν βαν Χάρσκαμπ παρουσιάζει το "Προσωδία", μια υβριδική περφόρμανς-έκπληξη. Εδώ, ο αρχαίος επικός λόγος και το περιεχόμενο των σημερινών influencers συναντούν την Τεχνητή Νοημοσύνη. Στη σκηνή, η Αγγελική Παπούλια και η Σοφία Κόκκαλη, μαζί με τη μουσικό Εύη Σεϊτανίδου, συνομιλούν με μια ψηφιακή οντότητα, την "Προσωδία", ξετυλίγοντας το "Epic of Siri"—ένα παραδοσιακό έπος από τη Νότια Ινδία που εξυμνεί τη γυναικεία δύναμη και καταφέρνει να αποδομήσει τους σύγχρονους τεχνολογικούς μύθους.
Η σκυτάλη περνά αμέσως μετά στον Νοτιοκορεάτη δημιουργό Τζάχα Κου, ο οποίος στις 16 και 17 Ιουνίου φέρνει το ανατρεπτικό "Haribo Kimchi". Πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία που αναμειγνύει ζωντανή μουσική, βίντεο και... πραγματική μαγειρική επί σκηνής. Μεταφέροντάς μας σε ένα παραδοσιακό κορεατικό στέκι για γρήγορο φαγητό, ο δημιουργός εξερευνά τις έννοιες της ταυτότητας και του ρατσισμού, έχοντας ως συνδαιτυμόνες δύο καλεσμένους αλλά και τρεις ψηφιακούς χαρακτήρες: ένα σαλιγκάρι, ένα χέλι και ένα ζελεδάκι-αρκουδάκι!
Παράλληλα, από τις 16 Ιουνίου, το Φεστιβάλ εγκαινιάζει μια ξεχωριστή κινηματογραφική πρόταση στον Χώρο Δ΄. Κάτω από τον "Έναστρο ουρανό", ακριβώς τα μεσάνυχτα (11:59 μ.μ.), ξεκινούν μεταμεσονύκτιες προβολές που δεν αποτελούν απλή καταγραφή, αλλά αυτόνομες κινηματογραφικές μεταγραφές σπουδαίων παραστάσεων. Η αρχή γίνεται στις 16/6 με το ιστορικό "The Dead Class" του Tadeusz Kantor (1975), δίνοντας το σύνθημα για ένα καλοκαιρινό σινεφίλ ταξίδι που θα διαρκέσει μέχρι τα τέλη Ιουλίου με έργα-ορόσημα των Μαρμαρινού, Castellucci, Tarr και De Keersmaeker.
Διαβάστε Επίσης
Γέλιο στον Λόφο, φάρσα στο Γκάζι και σώματα που συνομιλούν
Αυτές τις ημέρες παίζονται τρεις εντελώς διαφορετικές, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προτάσεις που καλύπτουν κάθε διάθεση. Την Τρίτη 16 Ιουνίου το "Ξαφνικό Stand Up" στήνει τη δική του γιορτή στο πανέμορφο ανοιχτό Θέατρο "Δόρα Στράτου" στον Λόφο του Φιλοπάππου. Τέσσερις από τους πιο δυνατούς κωμικούς της σκηνής—η Ήρα Κατσούδα, ο Αριστοτέλης Ρήγας (με την κιθάρα του), ο Άγγελος Σπηλιόπουλος και ο Ηλίας Φουντούλης—ενώνουν τα διαφορετικά τους στυλ σε μια βραδιά γεμάτη καταιγιστικά αστεία, λογοπαίγνια και σουρεαλιστικές παρατηρήσεις.
Λίγο πιο μετά, από τις 17 έως τις 21 Ιουνίου, το ραντεβού μεταφέρεται στο Κουκάκι και στο ΦΙΑΤ για κάτι ιδιαίτερο. Η Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου παρουσιάζει τη "Ραχοκοκκαλιά", μια καθηλωτική παράσταση σύγχρονου χορού εμπνευσμένη από τον "Άβακα" (1983), το σπουδαίο γλυπτό έργο του Γιώργου Λάππα γύρω από την έννοια της πυκνότητας. Έξι εξαιρετικοί χορευτές (Μάνος Κότσαρης, Βιτόρια Κωτσάλου, Ερμής Μαλκότσης, Ινώ Ρήγα, Μαρίνα Τσαπέκου, Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου) και δύο μουσικοί γίνονται "ένα σώμα", διερευνώντας τα όρια της ανθρώπινης επαφής και της αλληλεγγύης.
Την Παρασκευή 19 Ιουνίου, το Αίθριο του Κέντρου Πολιτισμού "Ελληνικός Κόσμος" μεταμορφώνεται σε μια χρονομηχανή γεμάτη νοσταλγία. Η εταιρεία Μέθεξις του Χρήστου Τριπόδη και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού παρουσιάζουν τη μουσικοθεατρική παράσταση "Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον παράδεισο", σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα. Ένα συγκινητικό, γεμάτο μελωδίες αφιέρωμα στη ζωή και το έργο του σπουδαίου Αλέκου Σακελλάριου, που έρχεται να ζωντανέψει 113 χρόνια μνήμης για μια Ελλάδα που χάθηκε στον χρόνο.
Στον ρόλο του εμβληματικού δημιουργού συναντάμε τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη, ενώ η Ματίνα Νικολάου ενσαρκώνει με τη σειρά της τις γυναίκες που σημάδεψαν την πορεία του. Με τις σπάνιες προσωπικές του αφηγήσεις να μπλέκονται με τα αθάνατα τραγούδια του που όλοι αγαπήσαμε, και με τη συνοδεία μιας ζωντανής 5μελούς ορχήστρας υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Κίκλη, η βραδιά υπόσχεται να μας θυμίσει όλα εκείνα που μας κρατούν, τελικά, ζωντανούς.
Την ίδια ημέρα, το ολοκαίνουργιο θερινό Θέατρο Αλέα στο Γκάζι υπόσχεται να μας χαρίσει τις πιο δροσερές, γελαστιές νύχτες του καλοκαιριού. Η Βάσια Παναγοπούλου μεταφράζει και σκηνοθετεί τη διαχρονική, σπαρταριστή φαρσοκωμωδία του Μαρκ Καμολετί "Πετάει Πετάει" (σε διασκευή Στέλιου Παπαδόπουλου - Γιώργου Βάλαρη). Ο Θανάσης Βισκαδουράκης και ο Αλέξανδρος Μαρτίδης, μαζί με ένα ταλαντούχο καστ (Δήμητρα Κολλά, Ειρήνη Τάσσου, Κατερίνα Μπαξεβανάκη και Δήμητρα Δερζέκου), μπλέκονται σε ένα απίστευτο γαϊτανάκι παρεξηγήσεων με φόντο έναν άκρως άτακτο αρχιτέκτονα και τρεις πανέμορφες αεροσυνοδούς.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ξαφνικό stand up στου Φιλοπάππου
Μια αναπάντεχη συνάντηση κορυφής τεσσάρων αγαπημένων κωμικών, που μέσα στα χρόνια έχουν αποκτήσει τους δικούς τους φανατικούς θαυμαστές διαγράφοντας μια δυναμική πορεία στο χώρο του stand up comedy, με τα καλύτερά τους κείμενα σε μία βραδιά κωμωδίας.
Προσωδία
Μια υβριδική περφόρμανς όπου τα αρχαία έπη συναντούν την τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζει με δύο Ελληνίδες ηθοποιούς η καταξιωμένη Ολλανδή δημιουργός, που έχει προσκληθεί τη δουλειά της σε μερικά από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου. Μια «συνθετική» ηθοποιός με το όνομα Προσωδία, δύο ένσαρκες ηθοποιοί, ένας θεατρικός σκηνοθέτης και ένας παραδοσιακός μουσικός προετοιμάζουν τη μεταφορά μιας παλαιάς επικής ιστορίας – του «Epic of Siri», ενός έπους που εξυμνεί τα κατορθώματα μιας γυναίκας και τραγουδιέται ακόμα και σήμερα στη Νότια Ινδία, συναγωνιζόμενο την «Ιλιάδα» σε έκταση και παλαιότητα. Η περφόρμανς «Προσωδία», αντανακλά τον ρυθμικό και μορφολογικό παλμό της ανθρώπινης αφήγησης, όπως αυτός εμφανίζεται στην αρχαία επική ποίηση αλλά και στο σύγχρονο περιεχόμενο που παράγουν οι influencers. Ταυτόχρονα, αποδομεί πολλούς από τους μύθους γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη, όπως αυτοί διαδίδονται από τους κερδοσκοπικούς φορείς που την αναπτύσσουν. Για τις ανάγκες του έργου, η εικαστική καλλιτέχνις Νικολίν βαν Χάρσκαμπ ανέπτυξε ένα ψηφιακό εργαλείο, όπου οι ατάκες ενός χαρακτήρα συνδέονται με ένα σύστημα που μετατρέπει το κειμενικό υλικό σε ομιλία. Μια ηθοποιός δίνει εντολή σε έναν υπολογιστή εκτός σκηνής, ξεκινώντας έτσι τη ζωντανή παραγωγή μιας ατάκας από τον συνθετικό της συνομιλητή. Όπως και σε έναν ανθρώπινο ερμηνευτή, οι προσωδιακές ποιότητες της φράσης είναι μεταβλητές και απρόβλεπτες, ωστόσο το περιεχόμενο κάθε ατάκας είναι προκαθορισμένο.
Ο Αλέκος βγήκε απ’ τον παράδεισο
Πολύ περισσότερο από ένα μουσικοθεατρικό αφιέρωμα με αγαπημένα τραγούδια του σημαντικού δημιουργού της νεότερης Ελλάδας Αλέκου Σακελλάριου, από το θέατρο και τον κινηματογράφο, η παράσταση ζωντανεύει επί σκηνής τις ιστορίες, το ανεξάντλητο χιούμορ του και τις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του, συνοδεία πενταμελούς ορχήστρας. Μέσα από την παράσταση ξεδιπλώνεται μια ολόκληρη Ελλάδα που αλλάζει, χάνει και ξαναβρίσκει τον εαυτό της, ανθρώπινη, τρυφερή, αντιφατική, σε μια χρονιά - ορόσημο που σηματοδοτεί τα 113 χρόνια από τη γέννησή του. Μέσα από τις προσωπικές του αφηγήσεις — άλλοτε φωτεινές, άλλοτε νοσταλγικές, περνούν πρόσωπα που αγαπήσαμε και μεγαλώσαμε μαζί τους. Η Αλίκη, η Τζένη, η Βέμπο, η Σπεράντζα, η Βασιλειάδου, ο Φίνος και τόσοι άλλοι, μπλέκοντας το γέλιο με τη συγκίνηση.
Haribo Kimchi
Μαγειρεύοντας ζωντανά επί σκηνής, ο Νοτιοκορεάτης Τζάχα Κου μιλά για την πολιτισμική ταυτότητα με όλες τις συγκρούσεις και τα παράδοξά της. Με φόντο ένα pojangmacha («ποτζανγκμάτσα»), ένα από τα τυπικά νυχτερινά στέκια για γρήγορο φαγητό που συναντά κανείς στους δρόμους της Νότιας Κορέας, μάς συστήνει τρεις εικονικούς χαρακτήρες –ένα σαλιγκάρι, ένα χέλι και ένα ζελεδάκι-αρκουδάκι– που εξερευνούν το φαγητό ως καταφύγιο. Με αστείρευτο χιούμορ που αποκτά εικαστικές διαστάσεις, μας παίρνει μαζί του σε ένα γαστρονομικό ταξίδι, μια περιδιάβαση στις μνήμες και την ιστορία τους, για όσους νιώθουν την ανάγκη να επανασυνδεθούν με τις ρίζες τους. Η απρόσμενη γεύση της σούπας με φύκια, ο κοφτός ήχος του μαχαιριού καθώς κόβει το αγγούρι, και το τσιτσίρισμα των μανιταριών πάνω στην πυρακτωμένη εστία εμπλέκουν τους θεατές σε μια πολυαισθητηριακή εμπειρία με επίκεντρο τη γεύση και την παράδοση. Σε μια σειρά από προσωπικές και παράλογα τρυφερές ιστορίες, οι πρωταγωνιστές διηγούνται την εξέλιξη της κουλτούρας του kimchi, τον πικρό πόνο του απροκάλυπτου ρατσισμού, τη ντροπή της προσπάθειας να «χωρέσεις» και τη βαθιά umami γεύση που μας μεταφέρει στην πατρίδα των παιδικών μας χρόνων.
Stores - Ομορφιά, Ισότητα, Ευτυχία
Σε ένα πολυκατάστημα –όπου η κατανάλωση αποκαλύπτει με χιούμορ και τρυφερότητα το δράμα της σύγχρονης ζωής–, στήνεται ένα σκηνικό μωσαϊκό καθημερινών ζωών και ανεκπλήρωτων επιθυμιών, όπου ο ρεαλισμός διαρρηγνύεται από τραγούδια, μονολόγους και μικρές εκρήξεις χορικότητας. Άνθρωποι ψωνίζουν, περιμένουν, συγκρούονται, τραγουδούν και ονειρεύονται. Τα όνειρά τους συνδέονται με τα προϊόντα που κρατούν στα χέρια τους, τη χαμένη ποιητικότητα μιας ζωής που είναι πια συνδεδεμένη με την κατανάλωση, ενώ κάθε ρούχο γίνεται μια πιθανή εκδοχή του ατόμου – μια υπόσχεση μεταμόρφωσης, που άλλοτε εκπληρώνεται και άλλοτε ματαιώνεται. Η σκηνοθεσία, βασισμένη στην ιδέα του Τσάρλι Τσάπλιν πως η κωμωδία είναι τραγωδία σε μακρινό πλάνο, αξιοποιεί ολόκληρο το βάθος της σκηνής, δημιουργώντας παράλληλες εστίες δράσης.
Ραχοκοκκαλιά
Λειτουργώντας σαν την παλάμη ενός χεριού, έξι χορευτές/τριες και δυο μουσικοί επιχειρούν να αναπαραστήσουν της έννοιας της πυκνότητας, με αφετηρία το έργο του Γιώργου Λάππα «Άβακας» (1983). Οι δυο φωνές των μουσικών, γυμνές και με δύναμη, σαν ακόμα δυο σώματα, κάνουν τομές στην σιωπή, πλέκονται μεταξύ τους, γεμίζουν το χώρο με την ένταση ή την πολυπλοκότητα του ρυθμού και της χροιά τους και μεταβάλλουν σε ένα άλλο επίπεδο τις περιοχές της πυκνότητας, επηρεάζοντας έτσι την πρόσληψη αυτού που συμβαίνει στον πραγματικό χώρο της σκηνής.
Πετάει πετάει
Στην ελληνική εκδοχή της κλασικής γαλλικής φάρσας «Boeing Boeing», ένας σύγχρονος playboy και επιτυχημένος αρχιτέκτονας, ο Μάνος, παίζει σε τριπλό ερωτικό ταμπλό με τρεις όμορφες αεροσυνοδούς: την Τουρκάλα Χούλια, την Ιταλίδα Γκαμπριέλα και την Γερμανίδα Γκρέτχεν. Όλα ανατρέπονται όταν ο παιδικός του φίλος του από την Κρήτη, ο ερωτύλος Σήφης, τον επισκέπτεται, μετακομίζοντας στην Αθήνα, την ίδια ημέρα που αλλάζει αναπάντεχα το πρόγραμμα πτήσεων των τριών αεροσυνοδών. Η έμπιστη και πανέξυπνη οικονόμος αλλά και φύλακας άγγελος του Μάνου, η δαιμόνια Κούλα και ο επιστήθιος φίλος του, καλούνται να πάρουν την ανεξέλεγκτη κατάσταση στα χέρια τους κι αυτό οδηγεί σε ξεκαρδιστικές και απρόβλεπτες κωμικές ανατροπές με αποκορύφωμα το ανατρεπτικό φινάλε.
