Alex Kat©
"24 ώρες σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει"
Η νέα παράσταση του Παντελή Φλατσούση είναι μια διεθνής συμπαραγωγή Ελλάδας–Γερμανίας και εμπνέεται από το "La Haine” και εξερευνά κοινωνικές ανισότητες, βία και αποκλεισμό. Μυθοπλασία, ντοκουμέντο και βίντεο συνθέτουν ένα πολυφωνικό σκηνικό ημερολόγιο για τον κόσμο του σήμερα. Παίζουν οι: Saba Hosseini, Λίζα Μικροπούλου, Κατερίνα Συναπίδου (Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν-Φρυνίχου, από 16/2)
"Εμιγκρέδες"
Το Θέατρο Μέτς εγκαινιάζει τη σκηνή του με το έργο του Σλαβομίρ Μρόζεκ σε σκηνοθεσία Βλαδίμηρου Κυριακίδη και πρωταγωνιστές τους Σωκράτη Αγγελή και Παναγιώτη Παπαδούλη. Δύο μετανάστες ζουν σε ένα υπόγειο, στο περιθώριο της κοινωνίας, μεταφράζοντας τους ήχους της πόλης σε ίχνη ζωής. Μια πολιτική και ανθρώπινη παράσταση για την απομόνωση, την απελπισία και την αναζήτηση πατρίδας. (Θέατρο Μέτς, από 17/2)
"Ουρανός απ΄ άλλους τόπους-ρόδα στο μαντίλι"
Ο Περικλής Μουστάκης σκηνοθετεί και παίζει το βραβευμένο έργο του Σωτήρη Δημητρίου, με τους Ελένη Καστανιώτη, Δώρα Στυλιανέση, Γιώργο Σώλο. Μια τελετουργική αφήγηση που μετατρέπει την ηπειρώτικη λαλιά της αρχετυπικής Αλέξως σε ένα σώμα μνήμης, απώλειας και αναγεννητικής εξομολόγησης. (Φούρνος, από 19/2)
"Πορφυρό ποτάμι"
Ο Νίκος Χατζηπαπάς (σκηνοθεσία, εικαστική σύνθεση) συμπρωταγωνιστεί με τους Ιωάννα Ρούσσου, Ελένη Φίλιππα, Ειρήνη Χαιρετάκη και Νίκο Χρηστίδη στη θεατρική μεταφορά του "Δέντρου των Τροπικών" του Γιούκιο Μισίμα. Ένα σκοτεινό, ποιητικό δράμα για την οικογενειακή παθογένεια, που αντανακλά την παρακμή μιας ολόκληρης εποχής. (Μεταξουργείο, από 19/2)
"Γουέστερν"
Ένα λάθος δέμα μετατρέπει την καθημερινότητα δύο ανθρώπων σε επικίνδυνη καταδίωξη, όπου η κινηματογραφική φαντασίωση συγκρούεται με την πραγματικότητα. Οι Έλενα Κατέχη, Κωνσταντίνος Σιώζος, Σίμος Τζίτζης μεταφέρουν την αύρα των γουέστερν σε ένα διαμέρισμα στον Κολωνό, στο έργο που έγραψε και σκηνοθετεί ο Γιώργος Λουράκης. (Μικρός Κεραμεικός, από 19/2)
"Εσύ και τα σύννεφά σου"
Ο Κώστας Φιλίππογλου σκηνοθετεί την ομάδα ΒίΔα στο κωμικό υπαρξιακό θρίλερ του Έρικ Βέστφαλ, που εγκαινιάζει τη νέα σκηνή. Με τη χρήση πολυμέσων, μας βυθίζει στον κλειστοφοβικό κόσμο δύο αδελφών, όπου το μαύρο χιούμορ συναντά τις παραισθήσεις, την καταπίεση και τον τρόμο. (Μετς, από 20/2)
"Lo"
Το έργο του Μάριου Τσάγκαρη εξιστορεί έναν καταδικασμένο έρωτα σε μια μελλοντική δυστοπία, με αναφορές στο μιούζικαλ, τη φουτουριστική μυθοπλασία του Φίλιπ Ντικ, αλλά και το ελληνικό σινεμά του ’60. Σκηνοθετεί ο Λευτέρης Παπακώστας, στήνοντας επί σκηνής ένα διαδραστικό club-καμπαρέ. Παίζουν: Κατερίνα Παρισσινού, Γιώργος Τριανταφύλλου, Λίνα Πάτσιου, Θεοδόσης Σκαρβέλης, Πασέ Κολοφωτιάς, Χρύσα Βουλουτάκη, Λευτέρης Παπακώστας. (Bios, από 16/2)
"Η μαύρη πεταλούδα"
Σκηνοθετεί ο Θάνος Κοσμίδης και παίζει μαζί με τους Άλκη Ζούπα, Χάρη Καρύδη, Μυρτώ Λελόβα στην πολυαισθητηριακή παράσταση όπου η ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη συναντά μάσκες, stop-motion video και ζωντανή μουσική, συνθέτοντας μια ονειρική αφήγηση με επίκεντρο το εξπρεσιονιστικό σύμπαν του εμβληματικού ποιητή. (Η.UG (Human Underground), από 20/2)
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Lo
Μια διαφορετική εμπειρία θέασης, όπου οι θεατές, σε ρεαλιστική συνθήκη club - καμπαρέ, παρακολουθούν σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς τη δράση και γίνονται μάρτυρες ενός sci-fi νουάρ για την αναζήτηση του έρωτα και την προδιάθεση του ανθρώπου να καταδυναστεύει ό,τι επιθυμεί. Αφήνοντας τις θέσεις της πλατείας και αναζητώντας μια πραγματική σύνδεση με τους περφόρμερ, οι θεατές συμφωνούν ότι θα είναι όρθιοι, θα διασκεδάζουν, θα χορεύουν και θα δρουν μαζί με τους ηθοποιούς. Με αφετηρία το σενάριο του Ηλία Λυμπερόπουλου για την ταινία «Λόλα» και τη νουβέλα του Φίλιπ Ντικ «Do Androids Dream Of Electric Sheep?», και μέσα από τις συγγένειες του κλασικού φιλμ νουάρ, του ρετρό μελοδράματος, των κόμιξ, της pop κουλτούρας και του sci-fi, αναδύθηκε μια μεταμοντέρνα αφήγηση θεάτρου και θεάματος, που εξιστορεί έναν καταδικασμένο έρωτα μέσα σε μια δυστοπία του μέλλοντος.
Εμιγκρέδες
Μια παραβολή για την υπαρξιακή αγωνία και την ψυχική απομόνωση του σύγχρονου ανθρώπου με πολιτικό πρόσημο, που, μέσα από ένα «παράλογο» πρίσμα, παρακολουθεί δύο μετανάστες που ζουν κάτω από τη «γη», ως απόβλητα της κοινωνίας. Στο υπόγειο της πολυκατοικίας που έχουν κάνει κατάληψη και το έχουν ονομάσει «σπίτι», η μόνη τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι οι σωλήνες αποχέτευσης και νερού του κτιρίου, μεταφράζοντας στη φαντασία τους κάθε ήχο σε «ζωή». Κι αν καταφέρουν αυτοί οι δύο ξένοι χωρίς πατρίδα να ενταχθούν στην κοινωνία, εκείνη θα τους ρίξει και πάλι στο χωνευτήρι της κοινωνικής απομόνωσης.
24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει
Αντλώντας έμπνευση από την εμβληματική ταινία του Ματιέ Κασοβίτς «Το Μίσος» (1995), η νέα σκηνική πρόταση του Π. Φλατσούση διερευνά θέματα όπως οι κοινωνικές ανισότητες, η αστική περιθωριοποίηση, η βία, ο αποκλεισμός και οι εκφάνσεις της αρρενωπότητας στην Ευρώπη και στον κόσμο του σήμερα. Τρεις νέες γυναίκες ηθοποιοί, μαζί με έναν πολυπολιτισμικό θίασο, επιδίδονται σε μια αναζήτηση για την τέχνη και τον κόσμο την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Λεπτό προς λεπτό εκθέτουν την πορεία της έρευνας τους και συνθέτουν ένα σκηνικό ημερολόγιο για ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει ακόμη γυριστεί. Πρόκειται για μια διεθνή συμπαραγωγή της Spectrum ΑΜΚΕ, του Theaterhaus Jena και του Θεάτρου Τέχνης, που φέρνει σε δημιουργικό διάλογο τρεις πολιτιστικούς φορείς από την Ελλάδα και τη Γερμανία.
Ουρανός απ’ άλλους τόπους - ρόδα στο μαντίλι
Το πορτρέτο μιας γυναίκας, της Αλέξως, που αφηγείται τον βίο της ως πράξη μνήμης και εξομολόγησης. Μέσα από τις λέξεις της, βγαλμένες από τα έγκατα της Ηπείρου, η απώλεια συναντά την πίστη, η ενοχή τον λυτρωμό και η ζωή την αναπόδραστη σκιά του θανάτου. Η αφήγηση ξεδιπλώνεται σε έναν χώρο όπου το παρελθόν γίνεται σκηνικό για τον εσωτερικό της κόσμο.
Εσύ και τα σύννεφά σου
Το έργο, που φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ανάγκης για νόημα, λύτρωση και έλεγχο, ανεβαίνει σαν ένα κωμικό υπαρξιακό θρίλερ όπου το γέλιο παγώνει και ο τρόμος γίνεται καθημερινότητα. Δύο αδερφές, αποκομμένες από τον έξω κόσμο και εγκλωβισμένες σ’ ένα σπίτι, ζουν μέσα σε έναν φαύλο κύκλο εγκλεισμού, ψυχικής ασθένειας και θρησκευτικού παροξυσμού. Το σπίτι μετατρέπεται ταυτόχρονα σε καταφύγιο και φυλακή, γεμάτο ταριχευμένα ζώα — σιωπηλούς μάρτυρες μιας ζωής που έχει σταματήσει να εξελίσσεται. Καθώς η πραγματικότητα διαλύεται, η βία εισβάλλει: φόνοι, ενοχές, απωθημένες επιθυμίες και ασφυκτική σεξουαλική καταπίεση συνθέτουν ένα σκοτεινό σύμπαν, όπου η αγάπη και η πίστη αποκτούν επικίνδυνες διαστάσεις και μετατρέπονται σε δεσμά.
Πορφυρό ποτάμι
Μια παράσταση βαθιά τολμηρή, σκοτεινή και αμείλικτα ποιητική βασισμένη στο εμβληματικό έργο «Το Δέντρο των Τροπικών» του Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μισίμα, που θεωρείται από πολλούς μελετητές η ιαπωνική «Ηλέκτρα». Η σκηνική προσέγγιση του Νίκου Χατζηπαπά χαρακτηρίζεται από έντονη εικαστικότητα και δίνει έμφαση στο σώμα ως πεδίο σύγκρουσης, στη βία ως τελετουργία και στη μνήμη ως τραύμα. Στο κέντρο του έργου βρίσκεται η Ικούκο, μια νεαρή γυναίκα ετοιμοθάνατη, εγκλωβισμένη σε ένα αποπνικτικό οικογενειακό σύστημα, όπου τα όρια ανάμεσα στον έρωτα και τον θάνατο, την επιθυμία και την τιμωρία, καταρρέουν. Η ερωτική σχέση με τον αδελφό της μετατρέπεται σε τελετουργία αφανισμού, οδηγώντας σε ένα φινάλε ακραίας σωματικής και ηθικής έντασης. Το έργο λειτουργεί ταυτόχρονα ως μεταφορά του εκφυλισμού της Αυτοκρατορικής Ιαπωνίας και της βίαιης μετάβασής της στη μεταπολεμική, αμερικανοποιημένη πραγματικότητα , ένας κόσμος που χάνει την πνευματική του ραχοκοκαλιά και αναζητά λύτρωση μέσα από την καταστροφή.
Γουέστερν
Η Άγρια Δύση μεταφέρεται στην Αθήνα του σήμερα με πρωταγωνιστές τρεις ήρωες που ζουν την κανονικότητα μιας παραβατικής ζωής με φόντο ένα υπερυψωμένο ισόγειο στον Κολωνό. O Κοσμάς, ένας γλυκά αφελής νεαρός και λάτρης των ταινιών γουέστερν, μένει με την κοπέλα του, την Εύα, σε ένα μικρό διαμέρισμα. Δουλεύουν στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, από μικροί όμως είναι μπλεγμένοι με παράνομες δραστηριότητες. Ένα λάθος με ένα δέμα που δεν παραδόθηκε ποτέ, έρχεται να φέρει τα πάνω κάτω στην καθημερινότητά τους. Η απειλή θα είναι μεγαλύτερη απ’ ότι φαντάζονταν και ο Κοσμάς θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους μεγαλύτερους του φόβους.
Η μαύρη πεταλούδα
Ένα ταξίδι στο εξπρεσιονιστικό σύμπαν του Μίλτου Σαχτούρη μέσα από οκτώ επιλεγμένα ποιήματά του που συνομιλούν και αλληλοσυμπληρώνονται με κοστούμια, μάσκες, stop-motion video, κατασκευές-μηχανισμούς, χρώματα, σκιές, κίνηση και ζωντανή μουσική. Mέσα από πολυμεσικά κολάζ «ζωντανών εικόνων», η παράσταση διερευνά την έννοια της μετάβασης. Χτισμένο με ονειρικές εικόνες, το έργο λειτουργεί ως μια τελετουργική μετάβαση, ισορροπώντας μονίμως ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Τελικά, διαγράφεται η πορεία του ανθρώπου, όπως αυτή καθορίζεται από τις επιλογές του, από την υπέρβαση των εμποδίων και την απελευθέρωσή του από όσα τον κρατούν σε έναν, ξένο προς τον εαυτό του, τόπο. Τα ποιήματα προέρχονται από τις ποιητικές συλλογές «Παραλογαίς», «Με το πρόσωπο στον τοίχο», «Όταν σας μιλώ», «Το σκεύος» και «Καταβύθιση».
