Πώς θα περιγράφατε με δικά σας λόγια τον κόσμο της παράστασής σας "Το σωματίδιο Higgs”, που δούμε στην Ελευσίνα στις 23/9;
Είναι μία διάλεξη φυσικής από τον Δημήτρη, όσο γίνεται πιο πλήρης και πιο κατανοητή. Εμείς σε γενικές γραμμές εικονοποιούμε την αφήγηση, παριστάνοντας τα σωματίδια και τις περιπέτειές τους, μ’ ένα τρόπο κάπως αφελή. Έτσι όπως θα ζωγράφιζε την κατάσταση ένα παιδί. Το σκηνικό της παράστασης, μια σιδερένια γεωμετρική κατασκευή που φέρνει στο νου την εικόνα της μοριακής δομής, είναι ο βασικός τρόπος σύνδεσης των χορευτών και εμφάνισης των ακροβατικών πράξεων. Η μουσική σύνθεση, σε ερμηνεία του Κλέωνα Αντωνίου, του Γιώργου Κωσταντίνου, του Μιχάλη Γαλάνη και του Δημήτρη Αποστολάκη. αφηγείται κι αυτή χρησιμοποιώντας το χιούμορ, αλλά προσφέρει και τον απαραίτητο ρυθμό αλλά και μια ανάσα στην ξέφρενη πορεία αυτής της διάλεξης-γιορτής.
Τι είναι αυτό που σας γοητεύει προσωπικά στον κόσμο της φυσικής και πώς καταφέρατε να τον συνδυάσετε με τον κόσμο του τσίρκου και του χορού;
Είναι το πιο σουρεαλιστικό παραμύθι που μπόρεσε να εφεύρει το ανθρώπινο μυαλό. Με συγκινεί αλήθεια η προσπάθεια κατανόησης του σύμπαντος, του μικρού και του μεγάλου. Είναι μια αναζήτηση που αγγίζει τα όρια της τρέλας, αν αναλογιστείς τα μεγέθη, το μυστήριο της αρχής και του τέλους, τον τρόπο λειτουργίας. Είναι αδιανόητο αυτό το συμπαντικό κούρδισμα μέσα στο οποίο υπάρχουμε, τόσο μικροί, τόσο λίγοι, αλλά με μια μανία να καταλάβουμε, μανία αστείρευτη, ένα όνειρο κατανόησης που κάτι στιγμές μοιάζει να είναι αληθινό.
Αναφέρετε στην περιγραφή της παράστασή σας ότι υπάρχουν σε αυτήν "ισχυρές δόσεις χιούμορ”. Πιστεύετε ότι αυτό είναι ένα στοιχείο που οι θεατές έχουν ιδιαίτερα ανάγκη στις μέρες μας;
Εμείς το έχουμε ανάγκη. Αυτήν την ποιότητα στην ανθρώπινη επικοινωνία, που σε κάνει να ξεφουσκώνεις από το βάρος της αποστολής και του σημαντικού, που σε αφήνει ελαφρύ. Δε μιλάω για τον αστεϊσμό της σάτιρας της καθημερινότητας, μιλάω για τον αστεϊσμό που προκύπτει από την αποδοχή των αντιφάσεων, όπως: ένας μικρός άνθρωπος σε ένα αδιανόητα μεγάλο σύμπαν, η βία της φυσικής ανάγκης και το αδιατάραχτο βάθρο της σκέψης, το μεγαλείο του επιτεύγματος, σε σχέση με τη φθορά και το άγχος του θανάτου, οι επιστημονικές ανακαλύψεις και η κοινωνική πραγματικότητα. Ναι, αλήθεια έχουμε ανάγκη το χιούμορ. Είναι από τις πιο θαυμαστές δυνατότητες για μένα, να μπορείς να προσφέρεις το γέλιο, να αποτινάξεις αυτό το βαρύ πέπλο του δεδομένου, που κατακάθεται παντού και μας κάνει να ξεχνάμε. Τα θαύματα και τα θαυμαστά.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το σωματίδιο Higgs
Επτά χορευτές και ακροβάτες χρησιμοποιώντας την εικόνα και τον ήχο, διηγούνται σε έναν τρισδιάστατο σκηνικό χώρο το πανάρχαιο παραμύθι της δημιουργίας του σύμπαντος. Το έργο συνθέτει μία άτυπη διάλεξη αυξανόμενης εντροπίας από τον Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη -ο οποίος έχει διατελέσει ερευνητής στο CERN, σε αυτό ακριβώς το πεδίο αναζήτησης του μποζονίου Higgs. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια ωδή στην ακούραστη γενναιότητα του ανθρώπινου είδους, που προσπαθεί με ό,τι μέσο διαθέτει, να καταλάβει πώς φτιάχτηκε ο κόσμος μας και τι τελικά θα απογίνουμε. Μια παράσταση που καταπιάνεται -με ισχυρές δόσεις χιούμορ- με όλα αυτά τα συμβάντα, που μας αφήνουν να προσπαθούμε να τακτοποιήσουμε λιγάκι το απέραντο σύμπαν.
