Πρωταγωνιστεί σόλο σε μια αυτοσχέδια παράσταση για τον έρωτα, του αρέσει να περπατά στην πόλη και να εκφράζεται μέσα από το θέατρο. Ο τριανταεξάχρονος Αλέξανδρος Λύκουρας μας αποκαλύπτει τις σκέψεις του για το «Μάτια παντού, αναζητώντας τ’ αγαπημένα μάτια» (Από Μηχανής Θέατρο) αλλά και για εκείνον.
Πού σε ξέρω... Σαν ηθοποιός έχω συνεργαστεί σε παραστάσεις των Δημήτρη Καραντζά, Τάκη Τζαμαργιά, Θάνου Παπακωνσταντίνου, Σοφίας Βγενοπούλου, Τάσου Δαρδαγάνη, Μαργαρίτας Καστρινού. Πριν από δύο χρόνια είχα κάνει την παράσταση «Γραπτά ίχνη» που παίχτηκε στο Χώρο Τέχνης 14η Μέρα και στο Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς και που βασιζόταν σε κάποιες ανεπίδοτες επιστολές που είχα βρει στα Γενικά Αρχεία του Κράτους στην Κεφαλονιά.
Πού αλλού σε βρίσκω... Μου αρέσει να κάνω διαδρομές περπατώντας μέσα στην πόλη, να περνάω από περιοχή σε περιοχή. Για παράδειγμα να ξεκινάω από Εξάρχεια, να περνάω από Πλατεία Καρύτση, Πλάκα... Είναι ωραίο να ανανεώνεις το ενδιαφέρον σου για την πόλη, να βρίσκεις αφορμές να την εξερευνήσεις σαν τουρίστας.
Πες μου κάτι για το θέατρο... Στο θέατρο μπορούμε με την γλώσσα που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας να πούμε ελεύθερα και ειλικρινά αυτό που θέλουμε. Πράγμα που στην πραγματική ζωή γίνεται σπάνια. Αλλά από την άλλη το να κατορθώσουμε να μιλήσουμε στο θέατρο αληθινά και να μην μοιάζει αυτό που λέμε ψεύτικο είναι εξαιρετικά δύσκολο. Πολλές φορές ο θεατής βρίσκει πιο ενδιαφέρον στις καλοκαιρινές παραστάσεις να χαζέψει τα αστέρια και τον χειμώνα να χαζέψει στο κινητό του.
Μίλησε μου για την παράσταση «Μάτια παντού ,αναζητώντας τ’ αγαπημένα μάτια»... Αποφάσισα να την ανεβάσω επειδή με ενδιαφέρει το να ανεβαίνεις στη σκηνή για να αφηγηθείς μια ιστορία που έχεις σκεφτεί. Γενικά βρίσκω πολύ ενδιαφέροντα τα είδη όπου ο ηθοποιός απευθύνεται άμεσα στο κοινό, όπως το stand up, η επιθεώρηση, το παραμύθι, το θέατρο ντοκουμέντο. Όταν έγραφα το κείμενο χρησιμοποίησα στοιχεία από αυτά τα είδη, όχι για να κάνω ένα αφηγηματικό παιχνίδι αλλά για να φανεί, περνώντας από το ένα είδος αφήγησης στο άλλο, η αναζήτηση που κάνουμε όλοι για να δούμε το τι συμβαίνει με τον έρωτα, η ανάγκη μας να συνδεθούμε με ένα άλλο ζευγάρι μάτια.
Η μεγαλύτερη αγωνία σου για το έργο είναι... Αν το κείμενο θα συναντηθεί με τη σκέψη και την ψυχή του θεατή. Έπειτα καλώς ή κακώς είναι μια παράσταση που ο θεατής θα κρίνει όχι μόνο τον ηθοποιό, τον σκηνοθέτη αλλά και τον συγγραφέα. Κι όταν οι τρεις παραπάνω είναι το ίδιο πρόσωπο, δεν είναι και τόσο εύκολο. Πρέπει να βρεις ένα τρόπο να ξεχωρίσεις τις τρεις σου ιδιότητες για να μπορέσεις να ισορροπήσεις μέσα σ’ όλο αυτό. Και το πιο βασικό είναι να έχεις ένα πλαίσιο συνεργατών με αμοιβαία εμπιστοσύνη που να σου παρέχει ασφάλεια και σιγουριά.
Αποκάλυψε μου την πιο αγαπημένη σου στιγμή στην παράσταση... Είναι ένα σημείο όπου περιγράφω με εξαντλητικές λεπτομέρειες ένα ζωγραφισμένο ταβάνι με διάφορα φυτά και λουλούδια για να καταλήξω στο ότι από κάτω είναι ένας κατάκοιτος γέρος στο κρεβάτι του, για τον οποίο πλέον ο έρωτας είναι μόνο μια ανάμνηση. Ο θάνατος είναι ένα τέρμα που μας φέρνει αντιμέτωπους με όσα ζήσαμε κι ερωτευτήκαμε. Ο έρωτας επίσης πολλές φορές είναι ακραίος και το τέλος του μπορεί να γίνει αβάστακτο και καταστροφικό.
Off the record... Νομίζω ότι το θέατρο έχει νόημα όταν βρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι μια κοινή γλώσσα, άλλα κι όταν συναντάς άλλους ανθρώπους που ανατρέπουν ότι είχες ως τώρα δεδομένο. Είναι ωραίο να αισθάνεσαι ότι συμμετέχεις σε μια ανταλλαγή ιδεών, σε κάτι που σε κινητοποιεί ψυχικά και σωματικά.
Περισσότερες πληροφορίες
Μάτια παντού, αναζητώντας τα αγαπημένα μάτια
Το κείμενο, που ανεβαίνει ξανά σε ανανεωμένη εκδοχή, εμπνέεται από ένα ποίημα του σατιρικού ποιητή Γεωργίου Μολφέ́τα και άλλοτε με σκωπτική ματιά ή την οπτική ενός ιστορικού-αφηγητή μιλά για τα μάτια ως τον πιο ειλικρινή εκφραστή του έρωτα. Μια παράσταση για την αέναη αναζήτηση του έρωτα και την προσπάθεια ενός καλλιτέχνη να τον εκφράσει, καθώς παγιδεύεται σε ένα λαβύρινθο γεμάτος προσδοκίες και διαψεύσεις.
