Κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Ατέχνως η ποιητική συλλογή "Ανθρώπινα τοπία της χώρας μου" του Ναζίμ Χικμέτ (δύο βιβλία). Διαβάστε περισσότερα για αυτή στη συνέχεια.
Λίγα λόγια για την έκδοση
Τα "Ανθρώπινα τοπία της χώρας μου", ένα από τα σημαντικότερα έργα του Ναζίμ Χικμέτ, παρουσιάζουν μια πρωτοτυπία. Aντίθετα απ’ ό,τι συμβαίνει συνήθως, πρώτα δημοσιεύθηκαν οι μεταφράσεις τους, γνώρισαν παγκόσμια επιτυχία και πολύ αργότερα, όταν o ποιητής είχε πια πεθάνει, τα Ανθρώπινα τοπία είδαν το φως στη γλώσσα που γράφτηκαν. Έτσι, ο Ναζίμ Χικμέτ δεν είδε ποτέ τα Ανθρώπινα τοπία δημοσιευμένα στην πατρίδα του. Στην Αυτοβιογραφία του διακρίνεται η βαθιά αλλά συγκρατημένη του πικρία: "Τα βιβλία μου έχουν βγει σε τριάντα ή σαράντα γλώσσες, Μα είμαι απαγορευμένος στην Τουρκία, στη γλώσσα μου".
Το περιεχόμενο
Η συλλογή αποτελείται από τα ακόλουθα τέσσερα μέρη:
- Εγκυκλοπαίδεια Ανθρώπων Επιφανών.
- Ο Σελίμ, ο γιος του Σαμπάν και το βιβλίο του.
- Η Εποποιΐα του Πολέμου της Ανεξαρτησίας.
- Εκείνη τη χρονιά το 1941.
Τα δύο πρώτα μέρη παρουσιάζονται για πρώτη φορά από την παρούσα έκδοση, στον πρώτο τόμο μαζί με την Εποποιία του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Ο δεύτερος τόμος περιλαμβάνει το τέταρτο , τελευταίο και ουσιαστικότερο μέρος των Ανθρώπινων Τοπίων. Ενδεχομένως ο ποιητής με τον τίτλο Ανθρώπινα Τοπία εννοούσε αυτήν ακριβώς την ενότητα. Στο συμπέρασμα αυτό μας οδηγεί ένας από τους αλληλοδιαδεχόμενους τίτλους- ο ποιητής τους άλλαζε συνεχώς,- Ανθρώπινα τοπία της Τουρκίας , το 1941.
Και μόνο από τη χρονολογία 1941 , που ο ποιητής θεωρεί ιστορική καμπή, διαισθάνεται ο αναγνώστης ότι ο Χικμέτ θα ξεφύγει από τα σύνορα της χώρας του και δεν θα ασχοληθεί μόνο με τα προβλήματα που την απασχολούν. Κλεισμένος στους τοίχους του κελιού του θλίβεται και αισθάνεται ανήμπορος να πολεμήσει τη ναζιστική θύελλα που συγκλονίζει την οικουμένη.
Όταν το βιβλίο τελειώσει, εξομολογείται ο ποιητής σε επιστολή του, θα επιθυμούσε εκείνο που θα μείνει τελικά να είναι μια σύνοψη σε ποιητική μορφή της κατάστασης των μαζών, των κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων μιας καθορισμένης χώρας, το 1941, σε καθορισμένες ιστορικές συνθήκες. Όχι βέβαια σε ακινησία μούμιας, αλλά σε εξελικτική διαλεκτική πορεία.
Πολλά θα είχε να προσφέρει στη μελέτη της ποίησης του Ναζίμ Χικμέτ να γίνει γνωστή και η ακόλουθη επιθυμία του: "Θέλω να είμαι κατανοητός και να διαβαστώ απ’ όσο δυνατόν περισσότερους ανθρώπους, από τα πιο διαφορετικά μορφωτικά επίπεδα, σε όλες τις διαφορετικές ψυχικές διαθέσεις από τις μελλοντικές γενιές. Θέλω να μεταφράζομαι από τους πιο διαφορετικούς λαούς. Πιστεύω ότι τότε η μορφή είναι τέλεια, όταν δίνει τη δυνατότητα να δημιουργηθεί η πιο σταθερή και άνετη γέφυρα ανάμεσα σε μένα τον ποιητή και τον αναγνώστη. Δεν μισώ μόνο τα κελιά της φυλακής αλλά και εκείνα της τέχνης, όπου είμαστε λίγοι ή μένουμε μόνοι."
Ένα απόσπασμα
"Αυτή τη χρονιά, το 1941
δε θα μιλήσουμε για μας,
δεν έχω ακόμη το κουράγιο …
Και βέβαια τα μαλλιά σου είναι κόκκινα
και τα μάτια σου
άλλοτε πράσινα
και άλλοτε στο χρώμα του μελιού.
Και τα χέρια σου, το μαθαίνεις τώρα,
είναι υπέροχα.
Αγαπημένη μου,
έχουμε όμως αποφασίσει
να μη μιλήσουμε για μας αυτή τη χρονιά το 1941.
Υπάρχουν οι άνθρωποι,
η χώρα μας,
η πείνα και ο θάνατος,
ο χωρισμός,
η ελπίδα και η νίκη
και ανάμεσά τους και μαζί με τη χώρα μας,
δεμένοι μ αυτούς,
εμείς οι δυο τη στιγμή αυτή
με το χωρισμό μας
και την αγάπη μας"
Διαβάστε Επίσης
