© Στάθης Μαμαλάκης
Το να τιμάς μία νέα οικογένεια παρουσιάζοντας με άβολο τρόπο τους υπάρχοντες και μελλοντικούς δεσμούς είναι ίσως περίεργο, αλλά το θέμα εδώ δεν είναι ο θεσμός του μουσείου ή της γκαλερί, αλλά η καλλιτεχνική πρακτική και η συμβολική και υλική οικονομία μέσα στην οποία υπάρχει αυτή.
Όταν η Ίρις Τουλιάτου ξεκίνησε την υλοποίηση της έκθεσης "μητέρες", δεν ήταν σαφές αν αυτό ήταν καν εφικτό. Τον Αύγουστο, επιχειρήθηκε μία κριτική συναισθημάτων, και αναδύθηκαν περισσότερα συναισθήματα δυνατά, δημόσια, κάποια καλά, και κάποια άσχημα, κάποια αντικρουόμενα. Οπωσδήποτε, όμως, ανάμικτα. Πολλά ερωτήματα ξεπήδησαν από την καλλιτεχνική αυτή διαδικασία.
Είναι ωραίο να υπάρχουν πολλά ερωτήματα, αλλά η ανολοκλήρωτη υπόθεση της συναισθηματικότητας, κάποια στιγμή, έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Οι υποδομές—πράγματα και συστήματα που έχουν δημιουργηθεί και κατασκευαστεί, παλιά, καινούρια, που έχουν αγαπηθεί, που έχουν μισηθεί, που έχουν αντέξει ή αντισταθεί— παραμένουν συχνά αόρατες, αινιγματικές, και κάποιες φορές αναμφισβήτητες. Γίνονται εμφανείς και αλλάζουν με την τριβή.
Αν η μητέρα είναι ακόμα το πρότυπο της επιτυχημένης θηλυκότητας, η κατ’ εξοχήν ηθική μορφή, οι μητέρες που παρουσιάζονται στην έκθεση ενσαρκώνουν τη φροντίδα, τα εφόδια, την ανακούφιση, τις αρνήσεις, τις αποτυχίες, την ανάπαυση και την ανακοπή. Ξυπνούν, σταματούν, ξαναρχίζουν, ξαναρυθμίζουν, κινούνται, χάνουν, καταρρέουν. Είναι συνηθισμένες, είναι υπερβολικές, δεν έχουν τίποτα άλλο, είναι ανοιχτές σε μία μελλοντική κυκλοφορία ή είναι ένα τέλος μέσα τους.
Info: Rodeo | 1/10-12/11 | Ώρες λειτουργίας: Τετ.-Σαβ.: 12-8 μ.μ.| Είσοδος ελεύθερη
