Όσο στο εσωτερικό του Ιδρύματος Θεοχαράκη λάμπει ο ζωηρός κόσμος του εμβληματικού λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, με πάνω από ενενήντα πολύτιμα έργα να εκτίθενται, μεταφέροντας ανεπιτήδευτα στο χώρο την αθωότητα και την αμεσότητα της εικονογραφίας του, που απαρνιόταν την έννοια της προοπτικής, ένας άλλος κόσμος, στο φάσμα της εννοιολογικής αλλά όχι νοηματικά απρόσιτης τέχνης, ορθώνεται στη βεράντα του κτιρίου επί της Βασιλίσσης Σοφίας, με την εγκατάσταση της Νατάσας Ευσταθιάδη, που συνεχίζεται για λίγες ακόμη ημέρες, έως 20 Ιανουαρίου. "The Swimmer" είναι ο τίτλος της έκθεσης και δέκα γύψινες πισίνες σε κλίμακα μικρότερης του πραγματικού είναι η παράταξη με την οποία αναμετράται ο επισκέπτης.
Πρόκειται για ένα έργο που εντάσσεται στο κεφάλαιο, το οποίο είχε ανοίξει η εικαστικός με την ατομική της έκθεση στη γκαλερί CAN το 2014. Ωστόσο, δεν αμφισβητείται η αυθυπαρξία της εγκατάστασης στο Ίδρυμα Θεοχαράκη: μπορεί να ειδωθεί σε διάλογο με τα ερωτήματα που είχε θέσει τότε η νεαρή εικαστικός με συνδετικό κρίκο το υγρό στοιχείο –ήταν μια διαδρομή μεταξύ ανεμελιάς και ματαιότητας, επιτυχίας και αποτυχίας–, αλλά η τωρινή εγκατάσταση λειτουργεί κάλλιστα από μόνη της, αρκεί να γνωρίζει ο επισκέπτης το βασικό σημείο όπου αναφέρεται.
Η εγκατάσταση "The Swimmer" (επιμέλεια: Μάγια Τούντα) γεννήθηκε απ’ την ομώνυμη ταινία του Perry, η οποία με τη σειρά της βασίστηκε στο επίσης ομώνυμο διήγημα του John Cheever απ’ το 1964. Σε όλα τα φορμάτ, ο πρωταγωνιστής είναι ένας μεσήλικας γοητευτικός άνδρας, ο οποίος ένα καλοκαιρινό μεσημέρι, κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής του στην έπαυλη κάποιων φίλων του σ’ ένα προάστιο στο Κονέκτικατ, αποφασίζει να διασχίσει όλη την περιοχή κολυμπώντας από πισίνα σε πισίνα, με προορισμό το σπίτι του. Το παράδοξο τούτο διάβημα εξελίσσεται σε ένα απόλυτα εσωτερικό ταξίδι καταβύθισης, έτσι που μέχρι να φτάσει το καλοκαίρι γίνεται χειμώνας κι η προσπάθειά του καταλήγει στην προσωπική του κατάρρευση.
Το ρόλο του πρωταγωνιστή καλείται να αναλάβει νοητά ο επισκέπτης στην εγκατάσταση της Ευσταθιάδη. Τοποθετημένες σε παρατακτική σειρά στη βεράντα του ιδρύματος και εκτεθειμένες στις καιρικές συνθήκες (να σημειώσουμε εδώ ότι πρόκειται για μια εκθεσιακή παρουσίαση που εντάσσεται στη σειρά "THF Raw" του Ιδρύματος, κατά την οποία οι μη εκθεσιακοί, υπαίθριοι χώροι του κτιρίου φιλοξενούν έργα τέχνης με πρόθεση πρωτοτυπίας και σύμπλευσης με τα δεδομένα της πανδημίας), οι πισίνες συντάσσονται –διόλου τυχαία– με τον άξονα που καταλήγει στη Βουλή των Ελλήνων, το βασικό δηλαδή σύμβολο του πολιτικού μας συστήματος.
Θα μπορούσαμε για μια στιγμή να φανταστούμε, όπως ο πρωταγωνιστής, ότι κάτω απ’ τις λεωφόρους, τα κτίρια και τη βουή της μεγαλούπολης, κρύβεται ένα δίκτυο υπόγειων υδάτων, τα οποία εάν ακολουθήσουμε θα φτάσουμε στην κάθαρση – ή μήπως όχι;
