"Η εγκατάσταση είναι μια ατμοσφαιρική, μαλακή διεπιφάνεια με υποδομή έναν πυρήνα που δεν επιτρέπει στα σώματα να εισέλθουν μέσα αλλά αντ’ αυτού τα καταναλώνει ψηφιακά· είναι μία δήλωση σωματικών δεδομένων που απλοποιούνται και προβάλλονται πίσω στην αναλογική σφαίρα", εξηγούν με δύο λόγια οι δημιουργοί του "Synesthesia", οι αρχιτέκτονες-εικαστικοί-εκπαιδευτικοί Severino Alfonso και Λουκία Τσαφούλια, για το έργο τους που έφτασε στην 17η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής το 2021 και λίγο πριν κλείσει η χρονιά, στο πλαίσιο του εορταστικού του προγράμματος, το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τη φιλοξενεί, συνεχίζοντας τη φόρα ανανέωσης που έχει πάρει ο δήμος του λιμανιού στα εικαστικά, ύστερα από την έναρξη της σεζόν.
Πρόκειται για το έργο-πιλότος της σειράς διαδραστικών εγκαταστάσεων που υλοποιήθηκε στο College of Architecture and the Built Environment, στο πανεπιστήμιο της Φιλαδέλφεια στην Αμερική, με στόχο τη διερεύνηση ενός νέου μεταβατικού πεδίου που οικοδομείται στο κατώφλι ανθρώπινης και μηχανικής ύπαρξης. Δύνανται τα αυτοματοποιημένα συστήματα να εκφράζουν τόσο οικείες και "ανθρώπινες" αντιδράσεις, ώστε να λογίζονται δημιουργήματα καθ’ ομοίωση του εαυτού μας, άρα και των αισθήσεων ή των συναισθημάτων μας;
Το "Synesthesia" αποτελεί ουσιαστικά ένα μεγάλο, σφαιρικό, κεκαλυμμένο από ύφασμα ον, το οποίο αλληλεπιδρά με τους ανθρώπους. Είναι ένα σύστημα αισθητήρων και προβολέων που εντοπίζει την κίνηση και την εικόνα των επισκεπτών και μέσω οπτικών και ηχητικών εφέ απαντά στα ερεθίσματα που λαμβάνει. Δημιουργεί κατ’ αυτό τον τρόπο έναν ατμοσφαιρικό χώρο γεμάτο μυστήριο, που θέλεις να ανακαλύψεις και ταυτόχρονα να αποφύγεις. Όσο βρίσκεσαι μακριά, λάμπει και ψιθυρίζει μελωδικά, αλλά εάν ενδώσεις, αλλάζουν τα πράγματα. Οι πολλαπλοί προβολείς αντανακλούν τρισδιάστατα στο πανί τα πρόσωπα των θεατών, δημιουργώντας μια παραμόρφωση-σύνθεση που προκαλεί αποστροφή όσο και ενδιαφέρον.
"Είναι μια όμορφη fusion στιγμή όπου το σώμα σου διαχωρίζεται, το σώμα μου διαχωρίζεται και γίνονται ένα", έχουν δηλώσει οι εικαστικοί σε συνέντευξή τους. "Πρόκειται περισσότερο για μια συμβολική κατανόηση της διαμόρφωσης κάτι από κοινού". Φυσικά, το έργο πατάει πάνω στα πλέον φλέγοντα ερωτήματα για την ανάπτυξη και τα ασαφή όρια των αυτοματοποιημένων συστημάτων, ανάγοντας το θέμα σε επίπεδο αρχιτεκτονικής με έναν έξυπνο και all inclusive τρόπο. "Τι σημαίνει να ζούμε ανάμεσα σε μηχανές που συνομιλούν;", διερωτάται ορθώς το συνοδευτικό κείμενο.
Το έργο έχει εκτεθεί στη HotBedGallery στην Αμερική, όπως και στην 17η Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής το 2021, ενώ από 17 Δεκεμβρίου έως 9 Ιανουαρίου θα είναι επισκέψιμο δωρεάν στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά (10 π.μ.-10 μ.μ., εκτός αργιών).
