Όταν εξασκούμασταν στις άρτι αποκτηθείσες οδηγικές μας γνώσεις, φοιτητές, με τα αυτοκίνητα των γονιών μας, τις πρώτες πρωινές ώρες στους δρόμους της άδειας Αθήνας, ενστικτωδώς όταν έβλεπα το πορτοκαλί φανάρι έσπευδα να πατήσω γκάζι για να προλάβω να περάσω προτού ανάψει το κόκκινο. Ο φίλος μου ο Δημήτρης, λοιπόν, πάντα μου έκανε παρατήρηση και ξεκινούσε την ανθρωπολογική ανάλυση για το πώς και γιατί στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη, όταν βλέπουν πορτοκαλί φανάρι, κόβουν ταχύτητα για να σταματήσουν, ενώ εμείς στην Ελλάδα κάνουμε το αντίθετο. Το σκέφτομαι συχνά το πορτοκαλί φανάρι μεγαλώνοντας και αποκτώντας σωστότερη οδηγική, αλλά και γενικότερη ελπίζω, συμπεριφορά.
Αυτές τις μέρες το σκέφτομαι με αφορμή το αγαπημένο νησί των τελευταίων καλοκαιριών μου, την Πάρο, που έχει… πορτοκαλίσει και παρουσιάζεται ανάμεσα σ’ εκείνα που πρόκειται να ακολουθήσουν τη μοίρα της Μυκόνου με τα πρόσφατα αυξημένα μέτρα. Πέρυσι ήμουν ανάμεσα στους αδειούχους του Ιουλίου που είδε το απόλυτο ησυχαστήριο να μετατρέπεται εν μία νυκτί σε κόκκινη ζώνη αναζητώντας τους υπαίτιους. Φέτος αγωνιώ για τις διακοπές που τόσο έχω ανάγκη, καθώς όσο αυτές πλησιάζουν, αυξάνονται και τα κρούσματα. Είναι να απορεί κανείς που ένα χρόνο μετά, τα διδάγματα της πανδημίας δεν φαίνεται να έχουν αφομοιωθεί όσο θα έπρεπε, τόσο από ορισμένους επιχειρηματίες όσο και από την πολιτεία και εμάς τους ίδιους. Γιατί δεν μπορεί μήνες πριν που επικοινωνούσαμε για να κλείσουμε δωμάτια οι ευσυνείδητοι ξενοδόχοι-εστιάτορες να μοιράζονταν μαζί μας την πρόθεσή τους να θωρακίσουν όσο γίνεται το νησί καθιερώνοντας π.χ. rapid test στις εισόδους των επιχειρήσεών τους, όπως έκαναν το χειμώνα οι τηλεοπτικές εκπομπές, ή να σπεύδουν να εμβολιαστούν, και τώρα να βρισκόμαστε πάλι αντιμέτωποι με τον κίνδυνο τοπικού λοκντάουν και να διαβάζουμε για τουρίστες που έμειναν δεκάξι ώρες στο πάρκινγκ του κέντρου υγείας επειδή δεν υπήρχε θέση σε ξενοδοχείο καραντίνας.
Δεν είμαι ειδικός για να επιρρίψω ευθύνες, ιδίως σε μια σύνθετη και πρωτοφανή συγκυρία όπως αυτή που ζούμε, σε ό,τι με αφορά όμως μου κακοφαίνεται που ως πλήρως εμβολιασμένη που κινούμαι διαρκώς στην πόλη και εκτός Αθηνών, δεν έχει χρειαστεί να επιδείξω πουθενά μέχρι σήμερα το πιστοποιητικό που βιάστηκα να αποκτήσω. Παρότι έχω ταξιδέψει ήδη δις σε νησί με πλοίο και με αεροπλάνο στην ηπειρωτική χώρα και έχω παρακολουθήσει παράσταση σε κλειστό χώρο. Ευτυχώς μου το ζήτησαν τηλεφωνικά σε πρόσφατη κράτησή μου σε δημοφιλές εστιατόριο της πόλης που για να το ζήσεις στο έπακρο αξίζει να κάτσεις στο εσωτερικό δίπλα στην ανοιχτή κουζίνα. Μπορεί να είμαι κατά των απαγορεύσεων και της καταστολής σε πολλούς τομείς της ιδιωτικής και δημόσιας ζωής, αρνούμαι όμως να πάρω μέρος στον ψευδή διχασμό των ημερών. Σε ό,τι αφορά την πανδημία και την αντιμετώπισή της κόβω ταχύτητα σε όλα τα πορτοκαλί φανάρια, υποστηρίζοντας την υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού για τους εργαζόμενους σε συγκεκριμένες κατηγορίες επαγγελμάτων, καθώς και τη δημιουργία όσων περισσότερων covid-free χώρων μπορούμε να διασφαλίσουμε. Αρκεί φυσικά να μπορούμε ως πολιτεία και ως υπεύθυνοι πολίτες να τους υποστηρίξουμε.
