Το "α" έδωσε την ευκαιρία σε 24 τυχερούς αναγνώστες να δειπνήσουν μέσα σε αρχιτεκτονικά δημιουργήματα του μέλλοντος.
Από την Αθηνά Ζούλη
Στις 12/07, 24 τυχεροί οι οποίοι προέκυψαν από κλήρωση εισήλθαν "στο σύμπαν της γαστρονομίας του αύριο". Μετά από την ολοκλήρωση του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού «COOK8 - Ο Νέος Τόπος Εστίασης» και την ανάδειξη των νικητών από τις «ΔΟΜΕΣ», το Μουσείο Μπενάκη φιλοξενεί μέχρι και το τέλος Ιουλίου τους πιο φουτουριστικούς χώρους εστιατορίων.
Το πρωτότυπο event του «α» άνοιξε ο αρχιτέκτονας, συνεπιμελητής της έκθεσης και διευθυντής εκδόσεων των "ΔΟΜΩΝ" Νίκος Σούλης, ο οποίος έδωσε το θεωρητικό πλαίσιο, οδηγώντας τους τυχερούς του διαγωνισμού ανάμεσα σε εκθέματα και αναπαραστάσεις. Υλικά όπως άμμος, σίδερο, καθρέφτες αλλά και macaroons ή απλά σχέδια αντικατέστησαν τοίχους, σκεύη και εξοπλισμό, δίνοντας 280 διαφορετικές αρχιτεκτονικές ιδέες. Χαμόγελα και απορίες αντικαταστάθηκαν από έκπληξη όταν βρεθήκαμε μπροστά στις τρεις υλοποιημένες σε πραγματικές διαστάσεις (κλίμακα 1:1) προτάσεις της έκθεσης.
Λίγο πριν έρθουν τα πιάτα εμφανίστηκε ο... προάγγελός τους. Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος, σεφ του "Δειπνοσοφιστηρίου", αφού παρουσίασε τις παρασκευές εξήγησε την επιλογή των συνταγών αλλά και τη σημασία που έχει ο χώρος εστίασης για την απόλαυση του φαγητού.
Οι συνδαιτυμόνες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες και η σκηνές άρχισαν να εξελίσσονται παράλληλα.
Εναρμονισμένο με την εποχή, το «Sea, sex & sun» (των Δανάη Βλαχάκη, Δάφνη-Χριστίνα Παπαδοπούλου και Κατιάνα-Μαρία Λιόγα) έφερε την παραλία στο κέντρο της πόλης με ένα σκηνοθετημένο καλοκαιρινό αμμώδες τοπίο. Τοίχοι που θυμίζουν ναυαγισμένο πλοίο και άγνωστοι συνδαιτυμόνες να γευματίζουν επάνω στην άμμο σε απόσταση αναπνοής από τους περαστικούς του δρόμου. Το μενού ήταν cool, συνδυάζοντας σύγχρονες εκδοχές γεύσεων από την Ασία με ελληνικά υλικά. Τόνος, σκορπίνα αλλά και καραβίδες έδωσαν την απαραίτητη κοσμοπολίτικη αύρα σε ένα γεύμα που έφερνε τη Ριβιέρα στο κέντρο της Αθήνας.
Περνώντας σε κάτι μυσταγωγικό, μία σκοτεινή πομπή με οδηγό τις αισθήσεις της αφής και της οσμής ήταν το πρώτο κομμάτι για το «Glorious Holistic» (των Κώστα Αλιβιζάτου και Ιωάννη Κιτάνη), όπου οκτώ συνδαιτυμόνες βαδίζουν σε ένα διάδρομο χωρίς φως, αγγίζουν πάγο, μυρίζουν κρεμασμένα κρέατα, ακούν μαχαίρια να ακονίζονται και φτάνουν στην τελετουργική κορύφωση. Φτάνοντας σε ένα λευκό «ξέφωτο», το φαγητό γίνεται το μόνο "εφόδιο" για να έρθουν οι επισκέπτες πιο κοντά, σχεδόν πλαγιάζοντας γύρω από ένα μαρμάρινο τραπέζι. Ο τρόπος που σερβίρεται εδώ το φαγητό ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, καθώς μια μικρή τρύπα στον τοίχο αποτελεί τη μόνη δίοδο για να φτάσει μπροστά μας το αργομαγειρεμένο Osso Buco, το μοσχαρίσιο Ταρτάρ αλλά και ο σιτεμένος μοσχαρίσιος σιδηρόδρομος.
Σε τρίτο πλάνο, οκτώ άτομα στέκονται επάνω σε μία σκάλα ο καθένας σαν να αιωρούνται μέσα στο «Nefos» (των Felix Chun Lam, Ziyang Luo και Yi Ran Weng): ένα περιβάλλον μεταξύ φυσικής και εικονικής πραγματικότητας με δοκιμές γεύσεων πάνω σε ένα αιωρούμενο σύννεφο, γύρω από εικοσιτέσσερις ανακλαστικούς καθρέφτες. Το χορτοφαγικό μενού περιείχε γκουρμέ συνδυασμούς από φακές και φαγόπυρο, ανθούς κολοκυθιών γεμιστούς με κους κους παντζαριών αλλά και «Ριζότο σαν σπανακόριζο». Η αποστολή γινόταν ακόμη πιο επικίνδυνη μιας και όλα αυτά έπρεπε να καταναλωθούν...με chopsticks!
Μέχρι το τέλος της βραδιάς, οι άγνωστοι είχαν γίνει γνωστοί. Εμείς, ως απλοί παρατηρητές ερχόμασταν να αναρωτηθούμε, εάν τελικά είναι η γεύση, το μοίρασμα ή ο χώρος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά. Και αν όντως κάτι απ’ αυτά αποτελεί τον συνδετικό κρίκο, θα μπορούσαμε να το αλλάξουμε τόσο πολύ, ώστε να επαναθεωρήσουμε ένα εστιατόριο χωρίς τραπέζια, ένα γεύμα χωρίς πιρούνια ή ακόμη και ένα «δείπνο φίλων» με άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους; Η απάντηση...στο μέλλον!
