Μετά από την φετινή κυκλοφορία της πρώτης μονογραφίας του με τίτλο «Καγκουρό του Βασίλη Κατσικονούρη: μια σημειολογική προσέγγιση», ο μεταφραστής/ συγγραφέας/ κριτικός θεάτρου Νεκτάριος-Γεώργιος Κωνσταντινίδης επιστρέφει στα ράφια των βιβλιοπωλείων με την θεωρητική μελέτη «Κάποτε ήσουν καλό παιδί του Ζαν Ανούιγ: Από το διακείμενο στην αισθητική του μετα – μοντέρνου», των εκδόσεων Σοκόλη.
Αυτή τη φορά, ο καταξιωμένος Έλληνας μεταφραστής στρέφει το βλέμμα του προς το θεατρικό σύμπαν του Γάλλου Ζαν Ανούιγ, αφενός μεταφέροντας για πρώτη φορά στα ελληνικά ένα από τα τρία «Απόκρυφα» (γαλ. pièces secrètes) θεατρικά του έργα (δεκαετίας ’70) και αφετέρου επιχειρώντας μία εις βάθος μελέτης της γραφής και της σημειολογίας που κρύβει. Όπως και στην προηγούμενη μελέτη έτσι και σε αυτήν, ισορροπεί μεταξύ φιλοσοφικών εννοιών και μελετημένων πρακτικών στο θεατρικό σανίδι, που αν και είναι φύσει δυσνόητα μεταφέρονται περιεκτικά και εκλαϊκευμένα για την κατανόησή τους τόσο από ένα εξειδικευμένο κοινό όσο και από τον μέσο αναγνώστη. Έτσι, συναντάμε την γκρεμασική θεωρία, το σημαίνον τετράγωνο, τη θεωρία της αλληλουχίας των Σκηνών κ.α., σε ένα ιδιαίτερο έργο.
Η ιστορία του πρωτότυπου έργου του Ζαν Ανούιγ («Κάποτε ήσουν καλό παιδί») μιλά για τον μύθο του Ορέστη και ειδικότερα στις Χοηφόρους, την τραγωδία δηλαδή που αποτελεί το δεύτερο μέρος της τριλογίας Ορέστεια του Αισχύλου. Εκεί, ο Ορέστης -μετά από την ύψιστη ύβρη της μητροκτονίας- ακολουθείται από το αμαρτωλό του παρελθόν, όσο παρουσιάζεται η εικόνα ενός δραματικού προσώπου που οδεύει σε αναζήτηση ενός ευέλικτου περιβάλλοντος, για να μπορέσει ίσως κάποτε να αποκτήσει μια νέα ταυτότητα.
Κάποτε ήσουν καλό παιδί του Ζαν Ανούιγ: Από το διακείμενο στην αισθητική του μετα – μοντέρνου,
Νεκτάριος-Γεώργιος Κωνσταντινίδης,
Εκδ. Σοκόλη (2017), σελ.128.
