Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου βρίσκεται σε άλλη ήπειρο. Συγκεκριμένα στην Ωκεανία, όπου μόλις νίκησε την Αυστραλία με 2-1 σε διεθνή φιλικό στη Μελβούρνη, μπροστά σε πολλούς Έλληνες μετανάστες.
Υπό άλλες συνθήκες θα βρισκόταν σε κάποια γαλλική πόλη και θα έκανε προπόνηση ενόψει του πρώτου της αγώνα στο Euro. Οι «άλλες συνθήκες» βεβαίως θα ήταν να μην είχε τερματίσει τελευταία στον όμιλο των προκριματικών, πιο κάτω και από τα νησιά Φερόε, μια χώρα που δυσκολεύεσαι να τη βρεις στο χάρτη και η οποία μας φιλοδώρησε με την ίσως πιο ντροπιαστική ήττα στην ποδοσφαιρική μας ιστορία. Έτσι, τώρα, 24 άλλες ευρωπαϊκές εθνικές ομάδες είναι έτοιμες να ριχτούν στην αρένα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το οποίο αρχίζει αύριο Παρασκευή στο Stade de France, στα βόρεια του Παρισιού. Της Ελλάδος απούσης όπως είπαμε. Και δεν μπορεί παρά το μυαλό μας να γυρίσει 12 χρόνια πίσω, στα γήπεδα της Λισαβόνας και του Πόρτο αλλά και στους δρόμους του κέντρου της προμνημονιακής Αθήνας, όπου πανηγυρίζαμε έξαλλα έπειτα από κάθε ματς. Ακόμα και αν κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει με απλή λογική όσα «εξωπραγματικά» συνέβησαν σε εκείνο το Euro (πόσο μάλλον τι έγινε στον τελικό της 4ης Ιουλίου 2004), το σημείο αναφοράς για το ελληνικό ποδόσφαιρο παραμένει αναλλοίωτο. Και φυσικά θα παραμείνει για πάντα. Όσο όμως και αν προσπαθήσαμε έκτοτε να πείσουμε τους εαυτούς μας (και όλους τους ξένους φίλους μας) ότι η Εθνική εκείνη μας έφερε επιτέλους στη θέση που όντως αξίζαμε, η πραγματικότητα στάθηκε εξαιρετικά αμείλικτη και με εντελώς διαφορετική άποψη.
Δεν χρειάζεται να θυμίσουμε ότι από το θριαμβευτικό 2004 μέχρι σήμερα, οι εμφανίσεις του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις ήταν από απλώς αξιοπρεπείς (Mundial 2014, Euro 2012) έως απογοητευτικές (Euro 2008, Mundial 2010). Φυσικά θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει πως και μόνο η παρουσία μιας ομάδας σε Παγκόσμιο ή Ευρωπαϊκό Κύπελλο πιστοποιεί την αξία και τις δυνατότητές της. Σύμφωνοι, αλλά όταν μιλάμε για μια πρώην εστεμμένη, αυτομάτως οι προδιαγραφές μετατοπίζονται και ο πήχης ψηλώνει. Περιμένεις πάντα το κάτι παραπάνω, ακόμη κι αν βλέπεις καθαρά μέσα στο γήπεδο πως η ομάδα θέλει, αλλά δεν μπορεί. Και εκεί όλα σου φταίνε.
Οι επιλογές των προπονητών, η αδιαφορία των ποδοσφαιριστών, το κράτος (το κράτος φταίει πάντα). Και είναι κάπως πικρή η γεύση όταν επιπροσθέτως αντιλαμβάνεσαι ότι για τον υπόλοιπο ποδοσφαιρικό πλανήτη εκείνη η πρωτιά υπήρξε μια χαριτωμένη απόκλιση από το κανονικό, η οποία έχει ελάχιστες πιθανότητες να επαναληφθεί. Με την ελπίδα αυτό να διαψευσθεί στο μέλλον, ας αρκεστούμε στην απόλαυση ενός μήνα με καλή (ελπίζουμε) μπάλα και με δυνατές συγκινήσεις. Και –γιατί όχι;– αντίστοιχες με τη δική μας ευχάριστες εκπλήξεις για τα αουτσάιντερ.
ΥΓ.: Αυτό το παρασκευοσαββατοκύριακο πάντως εμείς ως «αθηνόραμα» θα κατεβάσουμε στο γήπεδο μια αλλιώτικη εθνική Ελλάδος, που σκοράρει ανελλιπώς και κερδίζει πρωταθλήματα με άνεση. Μια εντεκάδα, για παράδειγμα, που πηγαίνει κάπως έτσι: αβγοτάραχο, ξερά σύκα, σαλιγκάρια Κρήτης, γραβιέρα Νάξου, σαλάμι μαύρου χοίρου, λάδι τρούφας, μαρμελάδα φραγκόσυκου, κρασί Σάμου, πιπερόμελο, βιολογική μπίρα και σέντερ φορ… γάλα γαϊδούρας. Και περισσότερους από 100 άλλους «παίκτες» έτοιμους για μεγάλα ντέρμπι. Ραντεβού στην Τεχνόπολη και στην «Ελλάδα Γιορτή Γεύσεις»!
