© David Perkins
Θυμάμαι ακόμη το θαυμάσιο Distress Signal Code, το ντεμπούτο των Lüüp (2008), όπου συμμετείχες ως καλεσμένος. Από τότε ελπίζαμε σε μια ζωντανή σου συνεργασία με τον Στέλιο Ρωμαλιάδη εδώ στην Αθήνα –και τώρα θα συμβεί στα επερχόμενα Ostomachion Sessions (24/4, "Underflow"), όπου θα παίξετε παρέα με τον Γιώργο Βαρουτά. Αλλά γιατί τώρα και όχι νωρίτερα;
Μια πολύ καλή ερώτηση! Πρόκειται για μουσική επανένωση με τον Στέλιο, η οποία έχει καθυστερήσει πολύ –αν και τον είδα σχετικά πρόσφατα σε μια συναυλία του συγκροτήματος του Χρήστου Στασινόπουλου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Φεβρουάριος 2019). Ήμουν εκεί με τον David Cross, με τον οποίον παρουσιάσαμε ένα αυτοσχεδιαστικό σετ ως ντουέτο.
Είμαι πάντοτε απασχολημένος, μετακινούμενος συνεχώς ανάμεσα σε συναρπαστικά, δελεαστικά εγχειρήματα. Δέχομαι ενδιαφέρουσες προτάσεις και προσπαθώ να εντάξω όσες περισσότερες μπορώ στο πρόγραμμά μου. Λατρεύω την πρόκληση της νέας μουσικής και των συμπράξεων. Και είναι πάντα ένα επιπλέον μπόνους όταν αυτές συνδυάζονται με ταξίδια και συναντήσεις, κάτι που επίσης αγαπώ. Γνωρίζω ότι και ο Στέλιος έχει βρει θαυμάσιους νέους συνεργάτες και χαράζει τη δική του σταθερή και συναρπαστική πορεία.
Στην πραγματικότητα, η απλή απάντηση είναι: "Χρυσή Ευκαιρία!" Θεωρώ την επερχόμενη εμφάνιση στα Ostomachion Sessions με τον Στέλιο και τον Γιώργο Βαρουτά ως ιδανική αφορμή για να κάνουμε ένα άλμα προς τα εμπρός ως ντουέτο –ή, μάλλον, ως ντουέτο με έναν "Παράγοντα Χ". Οι ηχογραφήσεις των Lüüp περιλάμβαναν μόνο εμάς τους δύο κι έναν "αόρατο" ηχολήπτη. Τότε, Παράγοντας Χ μας ήταν οι μαγνητοταινίες. Ο Στέλιος, όμως, με προσέλκυσε με ορισμένα υπέροχα μουσικά θέματα, τα οποία τώρα με στοιχειώνουν ξανά!
Αρχικά εμπνεύστηκα από το όμορφο παίξιμο του νεαρού Στέλιου στο φλάουτο, ένα όργανο με το οποίο ξεκίνησα κι εγώ, πριν από περίπου 70 χρόνια. Είχε τότε ένα συναρπαστικό σχέδιο για να δημιουργήσουμε μαζί κάτι ξεχωριστό και μοναδικό. Και είμαι βέβαιος ότι αυτό θα συμβεί ξανά στην εμπνευσμένη πόλη της Αθήνας, με τη βοήθεια του Γιώργου Βαρουτά!
Μιλώντας για κοινά εγχειρήματα, έχω παρατηρήσει ότι διαθέτεις έναν εντυπωσιακό κατάλογο ιταλικών συνεργασιών. Οφείλεται αυτή η ιδιαίτερη σχέση στις έντονες εμπειρίες που έζησες εκεί κατά τη δεκαετία του 1970; Ή σχετίζεται με κάποια προσωπική σου αγάπη για την ιταλική progressive rock σκηνή;
Το 1972, οι Van der Graaf Generator είχαν ένα νούμερο 1 στην Ιταλία, με τον ύμνο του George Martin "Theme One" (17 εβδομάδες στην κορυφή!). Πρόκειται για γεγονός που αλλάζει τη ζωή σου. Είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι, οπότε φωτογραφήθηκα με τα σαξόφωνά μου σε κάθε περιοδικό. Έκανα, μάλιστα, και πολλά εξώφυλλα. Μπορούσα λοιπόν να βγω από ένα αυτοκίνητο στις 7 το πρωί και κάποιος να φωνάξει "έι, Τζάξον!". Ίσως να μην έπρεπε να φορώ συνεχώς το διάσημο δερμάτινο καπέλο μου· όμως ήταν –και παραμένει– το γούρι μου, ενώ είναι ταυτόχρονα πρακτικό και άνετο.
Όταν πρωτοέπαιξα στη Ρώμη με τους Van der Graaf Generator, στο περίφημο "Piper Club" (1972), εξερευνούσα τη γειτονιά και εντόπισα μια όμορφη εκκλησία. Εντωμεταξύ, μερικοί νεαροί θαυμαστές με αναγνώρισαν κι άρχισαν να φωνάζουν "όι, Τζάξον!". Ένας από αυτούς με χτύπησε φιλικά στην πλάτη και έδειξε προς ένα γκαργκόιλ στην κορυφή του τοίχου: "Κοίτα, είναι ο Il Gobbo, ο τυχερός καμπούρης! Φέρνει καλή τύχη αν τον αγγίξεις". Είχα ήδη από την παιδική ηλικία μια ελαφρώς κυρτή σπονδυλική στήλη λόγω της νόσου Scheuermann, ενώ τα βαριά σαξόφωνα που κρεμούσα για ώρες στον λαιμό έκαναν την πλάτη μου ακόμη πιο "Gobbo". Φαίνεται λοιπόν ότι φέρνω καλή τύχη στους Ιταλούς! Και αυτό είναι αμοιβαίο, καθώς κι εκείνοι μου προσφέρουν πάντα υπέροχες φιλίες και μουσική, συναρπαστικές συναυλίες και, βεβαίως, εκλεκτές γαστρονομικές απολαύσεις.
Σε αντίθεση με άλλους πολιτισμούς, όπου οι καμπούρηδες αντιμετωπίζονται με φόβο ή οίκτο, ο ιταλικός Gobbo είναι μια χαρούμενη και κομψή φιγούρα που θεωρείται ισχυρό φυλαχτό καλής τύχης, ικανό να μετατρέπει την ατυχία σε γέλιο και ευημερία. Υπάρχει επίσης ο μύθος του Cornicello, του κόκκινου "Κέρατου της Τύχης" της Ιταλίας. Με τα "Διπλά Κέρατά" μου –δύο σαξόφωνα ταυτόχρονα– μάλλον αποτελώ τριπλή δόση καλής τύχης για τους Ιταλούς. Έτσι, παραμένω κάτι σαν "μύθος" εκεί.
Ίσως λοιπόν εδώ να βρίσκεται η αιτία που αρκετά ιταλικά συγκροτήματα μου έχουν ζητήσει συνεργασία τα τελευταία 54 χρόνια: ο αριθμός φτάνει, πιθανώς, τα 34! Ωστόσο, προσκλήσεις υπήρξαν και από άλλες χώρες, ιδιαίτερα μέσω των Soundbeam Projects: Ιρλανδία (Special Olympics 2003), Ολλανδία (René van Commenée), Γερμανία (Bethel), Σουηδία (Aranäsgymnasiet 2008), Νορβηγία (Grieg Academy), Αρμενία (Mikayel Abazyan).
Για πολλούς μουσικόφιλους, το όνομά σου παραμένει στενά συνδεδεμένο με τους Van der Graaf Generator. Πώς μια τόσο αλληλοεξαρτώμενη ομάδα κατάφερε να διαχειριστεί τις πιέσεις, που θα πρέπει να ήταν τεράστιες κατά καιρούς;
Τα τέσσερα βασικά και μακροβιότερα μέλη ήταν οι Peter Hammill, Hugh Banton, Guy Evans κι εγώ. Ήμασταν πολύ καλοί φίλοι και περνούσαμε υπέροχα σε κάθε πτυχή της ζωής ενός ροκ συγκροτήματος: στη σύνθεση, στις πρόβες, στις ηχογραφήσεις, στα ταξίδια και φυσικά στις συναυλίες, που ήταν και το καλύτερό μας. Συχνά αναρωτιόμασταν, ωστόσο, πώς καταφέραμε να παραμείνουμε μαζί για τόσο μεγάλο διάστημα. Μερικές φορές σκεφτόμασταν ότι ίσως να έπαιζαν ρόλο και τα ζώδιά μας, (αντίστοιχα) Σκορπιός, Ταύρος, Δίδυμοι και Κριός –Γη, Αέρας, Φωτιά και Νερό, η τέλεια κοσμική ισορροπία!
Με κάποιον τρόπο, πάντως, ήμασταν μια αρκετά ισορροπημένη ομάδα, με συμπληρωματικές δεξιότητες και ενδιαφέροντα τα οποία διατηρούσαν την καλή μας διάθεση και την αρμονία. Παρότι υπήρχε και το τεχνικό επιτελείο, για πολλά χρόνια ουσιαστικά οι τέσσερίς μας δημιουργούσαμε τη μουσική και ταξιδεύαμε μαζί με ένα πολύ ωραίο αυτοκίνητο. Κι εγώ απολάμβανα να αναλαμβάνω το μεγαλύτερο μέρος της οδήγησης, κάτι που μάλλον προτιμούσαν και οι υπόλοιποι!
Τι θα πρέπει να περιμένουμε, λοιπόν, από τα Ostomachion Sessions, την Παρασκευή 24/4 στο "Underflow"; Ποια θα είναι η βασική δημιουργική πρόκληση στην αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ακουστικά και ψηφιακά όργανα;
Πάντοτε αγαπούσα τον αυτοσχεδιασμό, ο οποίος ξεκίνησε με το πρώτο μου όργανο –ένα φλάουτο από μπαμπού– σε ηλικία περίπου 5 ετών. Τότε το αποκαλούσα απλώς "επινοώντας μελωδίες". Ξεκίνησα με παιδικά τραγουδάκια και στη συνέχεια τα επέκτεινα. Το μυστικό ήταν να βρίσκω νέους χώρους όπου η ακουστική έκανε τη διαφορά, χαρίζοντας φρεσκάδα και αυθορμητισμό στον ήχο: ένας καθρέφτης σε μια γωνία, ένα μπάνιο, μια αίθουσα, το κενό κάτω από μια σκάλα, μια αυλή, ακόμη κι ένα λατομείο.
Έπειτα, με την έλευση της σύγχρονης μουσικής τεχνολογίας (η οποία δεν ήταν διαθέσιμη σ' εμένα μέχρι την εποχή των Van der Graaf Generator), η δημιουργία άπειρων ηχητικών στολισμών με ενέπνευσε ξανά και ξανά: αντήχηση, ηχώ, φλάντζερ, fuzz, wah-wah, γεννήτριες υπο-οκτάβας κ.ά. Εξακολουθώ να διαθέτω πολλά "μαγικά" τεχνολογικά εργαλεία, τα οποία δεν είμαι ακόμη έτοιμος να αποχωριστώ.
Ωστόσο, ακόμη πιο σημαντική είναι η διαπροσωπική ανταλλαγή, η δράση και η αντίδραση σε μια ζωντανή συνεργασία, ιδίως στον αυτοσχεδιασμό. Η ουσία της ζωντανής μουσικής βρίσκεται στην αντίδραση προς όλα αυτά τα στοιχεία και προς το ίδιο το περιβάλλον. Και, φυσικά, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε το ζωτικής σημασίας κοινό, το οποίο αποτελεί την καθοριστική μεταβλητή που προσδίδει επιπλέον ενέργεια στην όλη "εξίσωση".
Γνωρίζω ότι ο Στέλιος Ρωμαλιάδης είναι ένας εμπνευσμένος μουσικός πάνω στη σκηνή. Έχω επίσης δει σε βίντεο το εκπληκτικό έργο του Γιώργου Βαρουτά και γνωρίζω ότι η ενστικτώδης αντίδρασή του θα μας ωθήσει να επανασυνδεθούμε και να δημιουργήσουμε εντελώς μοναδικές, ανεπανάληπτες και αξέχαστες στιγμές στα Ostomachion Sessions.
Είναι γεγονός ότι ο αυτοσχεδιασμός κατέχει κεντρικό ρόλο στο μουσικό σου λεξιλόγιο. Άντλησες το κυρίως πνεύμα του από τους μεγάλους της τζαζ ή από τις πλούσιες folk παραδόσεις; Αληθεύει ότι σε κρατά διαρκώς στο όριο της δημιουργικότητας;
Όπως ειπώθηκε και πιο πριν, ξεκίνησα σε πολύ νεαρή ηλικία, διδάσκοντας στον εαυτό μου παιδικές μελωδίες και δημιουργώντας παραλλαγές σε ξύλινα φλάουτα. Από την ηλικία των 7 ετών έμαθα πιάνο και φλάουτο στο οικοτροφείο όπου φοιτούσα, ενώ το σημαντικότερο καθήκον μου ήταν το τραγούδι ως πρώτος χορωδός και σολίστ στη σχολική χορωδία μέχρι τα 17½ μου χρόνια. Κατά την εφηβεία με ταλαιπώρησε μια ορμονική ανεπάρκεια, αποτελώντας ένα επιπλέον βάρος, το οποίο επιδεινωνόταν από την αυστηρότητα της επιτηρήτριας, που επέβαλλε "κανόνα χωρίς ρούχα" με την πίσω πλευρά μιας βούρτσας μαλλιών.
Στη διάρκεια των διακοπών είχα ως πρότυπο τον μεγαλύτερο αδελφό μου Michael, ο οποίος έπαιζε κλαρινέτο (και στη συνέχεια σαξόφωνο) εξαιρετικά καλά. Ήταν κλασικά εκπαιδευμένος, αλλά γνώριζε πλήθος τζαζ standards, ενώ αγαπούσε ιδιαίτερα το bebop. Σε κάποια φάση, λοιπόν, μου χάρισε το παλιό και φθαρμένο άλτο σαξόφωνό του και μου δίδαξε τις βασικές τεχνικές. Μετά ξεκινήσαμε παίζοντας το "Throckmorton The Plumber" του Charlie Parker. Στο ίδιο σχολείο, τώρα, συμμετείχα και σε ένα συγκρότημα παραδοσιακής τζαζ, σε ένα μπλουζ συγκρότημα, καθώς και σ' ένα tribute γκρουπ στον Georgie Fame. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών διακοπών, έπαιξα και σε πολλές συναυλίες στην Ουαλία, με την ορχήστρα χορού του Michael. Σε όλα αυτά τα σχήματα ο αυτοσχεδιασμός ήταν απαραίτητος για την επιβίωση!
Από εκεί και πέρα, ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει τις εκατοντάδες ώρες που αφιέρωσα στην ακρόαση και στην εξάσκηση. Τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο υπήρχε χρόνος και χώρος για κάτι τέτοιο. Η τζαζ αποτελούσε μια μορφή αντίστασης στην αυστηρή κλασική παράδοση που χαρακτήριζε τη σχολική μου ζωή. Έτσι, υπήρξα αφοσιωμένος σε μεγάλους δασκάλους του αυτοσχεδιασμού, είτε τους άκουγα στο ραδιόφωνο, είτε σε δίσκους βινυλίου: Paul Desmond, Rahsaan Roland Kirk, Cannonball Adderley, Sonny Rollins, John Coltrane, Bobby Wellins και Paul Horn, για να αναφέρω μόνο μερικούς.
Εκείνα τα χρόνια, τώρα, δεν ήμουν ιδιαίτερα εξοικειωμένος με τη folk μουσική, ούτε και την πολυέβρισκα ελκυστική. Τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, αυτό έχει αλλάξει σημαντικά. Έχω συνεργαστεί με τον Tim Edey, ας πούμε, ο οποίος μου άνοιξε νέους δρόμους. Έχω μάθει πολλούς ρυθμούς (όπως reels και jigs) και τους εξασκώ ως "τονωτικά" για τα δάχτυλα και την αναπνοή μου.
Επίσης, με ελκύει έντονα η αφηγηματικότητα στη μουσική. Τα τραγούδια των Van der Graaf Generator περιείχαν πάντοτε ωραιότατους στίχους και ιστορίες, ενώ το σχήμα Kaprekar's Constant αναζωπύρωσε αυτό το ενδιαφέρον. Μία από τις πιο πρόσφατες αγαπημένες μου ανακαλύψεις είναι οι Quercus, οι οποίοι διαθέτουν όλα τα κατάλληλα στοιχεία, όπως και μια μοναδική, εντυπωσιακή ατμόσφαιρα.
Ανάμεσα στο προωθητικό υλικό για τα Ostomachion Sessions λάβαμε και μια φωτογραφία σου με τον Peter Gabriel από το φεστιβάλ του 1979 στο Reading. Κοιτάζοντας πίσω, πόσο διαφορετικό έμοιαζε το περιβάλλον της ζωντανής μουσικής σε σύγκριση με σήμερα;
Λοιπόν, αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρον και αρκετά επίκαιρο, αφού υπάρχει κι ένας σύνδεσμος προς μια ταινία που δημιούργησα πρόσφατα με τον Jim Christopulos, η οποία αφορά εκείνη την περίοδο του Peter Gabriel! Ο Christopulos είναι ελληνικής καταγωγής, ζει στο Σικάγο και είναι ο συγγραφέας του βιβλίου "Van der Graaf Generator - The Book".
Το περιβάλλον της "ροκ μουσικής", ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 1970, ήταν εκπληκτικό. Καταρχάς, πολλά από τα είδη που σήμερα θεωρούμε δεδομένα δεν είχαν ακόμη εξελιχθεί ή καν οριστεί. Υπήρχαν ουσιαστικά η ποπ, το ροκ και τα μπλουζ. Επιπλέον, λειτουργούσαν μόνο λίγοι μεγάλοι ραδιοφωνικοί σταθμοί και έντυπα με τεράστια κυκλοφορία και επιρροή, γεγονός που σήμαινε ότι όσα συνέβαιναν κρατούσαν αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού. Τωρα υπάρχουν πάνω από 100 έως 150 υποείδη ή υβριδικά ροκ είδη, επομένως τα πράγματα δεν είναι πλέον ίδια. Νομίζω ότι αυτό που κάναμε τότε το αποκαλούμε σήμερα progressive rock.
Ήταν επίσης μια εποχή κατά την οποία συνέβαιναν σοβαρά διεθνή γεγονότα και οι κυβερνήσεις ή τα μέσα ενημέρωσης δεν ήξεραν πάντα πώς να τα διαχειριστούν ή πώς να αντιδράσουν. Οι ροκ μουσικοί, από την άλλη, δεν ήταν τόσο διστακτικοί. Μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το Live Aid του Bob Geldof το 1985, το Perfect Day του Lou Reed το 1997 και η δράση του σερ Elton John για το AIDS το 1992/93. Ωστόσο, ήταν ο Peter Gabriel που πραγματοποίησε μια βαθιά παρέμβαση στο Reading Festival του 1979, με το νεογραμμένο (τότε) τραγούδι του "Biko". Και εγώ συμμετείχα σε αυτό!
Το συγκρότημα ανέβηκε στη μεγάλη σκηνή του φεστιβάλ το σούρουπο με ένα ολοκαίνουριο κι εντελώς άγνωστο τραγούδι, το οποίο είχαμε κυριολεκτικά μόλις μάθει από τον Peter Gabriel στις πρόβες. Εκείνος επαναλάμβανε ρυθμικά το "Biko" και όλοι ένιωσαν αμέσως την αγανάκτηση που εξέφραζε. Το κοινό κατανόησε τη διάθεση και συμμετείχε αυθόρμητα. Θυμάμαι το πλήθος να τραγουδά και να φωνάζει, ενώ άνθρωποι χτυπούσαν παλαμάκια πάνω στον περιμετρικό φράχτη, σχηματίζοντας σιλουέτες στο φως του ηλιοβασιλέματος. Εντωμεταξύ, λόγω της μεγάλης καθυστέρησης στο σύστημα ήχου του φεστιβάλ, τα παλαμάκια ακούγονταν κλιμακωτά καθώς μεταδίδονταν από τη σκηνή, δημιουργώντας την αίσθηση κυμάτων.
Έχεις δύο παιδιά κι έναν εγγονό. Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες μουσικές συζητήσεις σε μια τόσο μουσικοκεντρική οικογένεια;
Το πρώτο ερώτημα είναι συνήθως "με τι ασχολείσαι τελευταία;" και οι απαντήσεις είναι πάντοτε εντυπωσιακές! Ο γιος μου Jake Jackson είναι ηχολήπτης και παραγωγός κι εργάζεται στα Air Studios, τα οποία ίδρυσε ο George Martin. Ασχολείται εκτενώς με μουσική για κινηματογράφο και με ηχητικά τοπία για κορυφαία βιντεοπαιχνίδια, ενώ έχει συνεργαστεί με τον Nick Cave και πολλούς ακόμη γνωστούς καλλιτέχνες. Επίσης, έκανε παραγωγή στο άλμπουμ μου Another Day (2018) με τον David Cross, καθώς και στο πρόσφατο Four Northern Songs με τον διάσημο βαρύτονο σερ Thomas Allen. Αν και υπήρξε εξαιρετικός εκτελεστής του ευφώνιου, πρόσφατα άρχισε να παίζει κιθάρα –τόσο ακουστική, όσο και ηλεκτρική. Έχουμε πραγματοποιήσει αρκετά jam sessions μαζί, τα οποία αποτελούν μια νέα και απολαυστική μορφή οικογενειακής διασκέδασης.
Η κόρη μου Dorie Jackson είναι θαυμάσια τραγουδίστρια και τραγουδοποιός. Έχουμε συνεργαστεί στο συγκρότημα Kaprekar's Constant και αυτή την περίοδο εργαζόμαστε πάνω στο τρίτο της προσωπικό άλμπουμ, μετά τα The Courting Ground (2007) και Stupid Says Run (2025). Εμφανιζόμαστε μαζί με το συγκρότημα The Dorie Jackson Band και ταξιδεύουμε συχνά. Είναι, επίσης, εξαιρετική οδηγός! Οι πρόσφατες συζητήσεις μας αφορούν κυρίως το πώς επιθυμεί να αξιοποιήσει τις ίσως υπερβολικά ενθουσιώδεις συνεισφορές μου στα νέα της τραγούδια, τα οποία επεξεργάζομαι στο οικιακό μου στούντιο. Ο σύζυγός της, ο χαρισματικός τζαζ πιανίστας Jim Watson, έχει επίσης συμβάλει, μαζί με τη Dorie, στο Four Northern Songs και συνεργάζεται με πολλούς θρύλους της βρετανικής τζαζ και ροκ σκηνής. Γεγονός που οδηγεί συχνά σε ενδιαφέρουσες συναντήσεις και αναμνήσεις.
Ο εγγονός μου Herbie, πάλι, είναι 14 ετών και αυτή την περίοδο ακούει χιπ χοπ, grunge, gangsta rap και West Coast rap. Ακούει αποκλειστικά βινύλια με ακουστικά, από σεβασμό προς τις μικρότερες ετεροθαλείς αδελφές του, που θα ενοχλούνταν από τη σκληρή γλώσσα των τραγουδιών. Όταν τον παίρνω με το αυτοκίνητο, ο Herbie αναλαμβάνει ρόλο DJ στο ραδιόφωνο –και μπορώ να πω ότι λαμβάνω μια …ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα μουσική εκπαίδευση!
Τι επιφυλάσσει το μέλλον, μετά τη συναυλία στην Αθήνα;
Υπάρχουν πολλές ηχογραφήσεις που με περιμένουν στον υπολογιστή όταν επιστρέψω στο σπίτι: ένα νέο συνεργατικό άλμπουμ με τον Don Falcone, που βρίσκεται σχεδόν στην ολοκλήρωσή του· ο νέος δίσκος των Ellesmere από τη Ρώμη· μία ακόμη δουλειά με τους ReAgente 6, οι οποίοι δημιουργούν εντυπωσιακή ιταλική μουσική, στην παράδοση του Joe Zawinul· πολλά νέα τραγούδια της Dorie προς ηχογράφηση, ενώ προγραμματίζονται και πολυάριθμες συναυλίες με το πολυγενεακό της συγκρότημα.
Ένα ακόμη σημαντικό γεγονός μετά τα Ostomachion Sessions είναι το Teramo Festival τον Ιούλιο, όπου θα επανενωθώ με τους νεαπολίτικους θρύλους Osanna, με τους οποίους συνεργάζομαι από το 2008. Έχουμε εμφανιστεί μαζί στην Ιαπωνία, στη Βόρεια Κορέα, στο Μεξικό και φυσικά στην Ιταλία.
Ιδιαίτερα σημαντική, όμως, είναι και η συμφωνική/χορωδιακή ηχογράφηση του επικού μου κύκλου τραγουδιών Beam Machine Star Messenger 2989. Η φανταστική ιστορία επιστημονικής φαντασίας που τον συνοδεύει θα αποκτήσει μια νέα αφήγηση, γραμμένη και ερμηνευμένη από τον Judge Smith, ενώ θα παίξουν Νορβηγοί μουσικοί υπό τη διεύθυνση του Ricardo Odriozola. Το εγχείρημα χρηματοδοτείται από το κοινό, μέσω crowdfunding.
Διαβάστε Επίσης
