Στη Νεφέλη Φασούλη αρέσει η λαϊκότητα των πραγμάτων

Η Νεφέλη Φασούλη είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Γεννήθηκε στην Αθήνα έχει ρίζες που δεν κόβονται, όπως λέει, με την Πελοπόννησο ειδικά με τις παραλίες του νομού Αρκαδίας. Ξεκίνησε από μικρή ηλικία μαθήματα βιολιού σε ωδείο και στη συνέχεια έκανε μαθήματα τζαζ τραγουδιού, φωνητικού αυτοσχεδιασμού και θεωρητικών. Έχει ξεχωριστή φωνή, έχει το θάρρος της γνώμης, είναι ειλικρινής, παραμένει προσγειωμένη, και είναι μία από τις ισχυρές δυνάμεις του νέου ελληνικού τραγουδιού.

Το νέο τραγούδι της έχει τίτλο "Πυρ γυνή και θάλασσα", ακούγεται πολύ, γίνεται viral στα social, και θα αποτελέσει μέρος του soundtrack των καλοκαιρινών εμφανίσεων της. Η πρώτη είναι στις 11 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη στη Μονή Λαζαριστών και η δεύτερη στις 2 Ιουλίου στην Αθήνα στο θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη.

Αν θέλεις να μάθεις για τις εμφανίσεις αυτές αλλά και όλα όσα αφορούν στην μέχρι σήμερα πορεία της διάβασε τις γραμμές που ακολουθούν.

Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος

-Ξεκινάμε από τις φετινές συναυλίες σου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Πώς είναι να ξεκινάς να κάνεις μόνη σου σαν βασικό όνομα, δύο μεγάλες ανοιχτές, καλοκαιρινές συναυλίες; Πώς νιώθεις;

-Θα σου πω, ήρθε κάπως φυσικά, το χτίσαμε δηλαδή, και κάθε χρόνο φροντίζω να κάνω μια ανοιχτή συναυλία. Μέχρι τώρα ήταν σε λίγο πιο μικρούς χώρους. Πέρσι έπαιξα σε θέατρο, ήταν γύρω στα χίλια άτομα οπότε τώρα νομίζω ότι μας έλειψε λίγο το όρθιο. Ήταν καθιστό δηλαδή και ήταν πολύ ωραίο, αλλά φέτος νομίζω είπαμε ότι πρέπει να γίνει ακριβώς όπως το ονειρεύομαι. Και διαλέξαμε εκεί, το Θέατρο Βράχων, στην Αθήνα που είναι και κοντά κι έχει τρομερή άπλα. Είναι μεγάλος χώρος. Μήπως μαζευτούμε λίγο περισσότερο και νομίζω ότι έτσι θα γίνει. Στα Θεσσαλονίκη θα εμφανιστώ στη Μονή Λαζαριστών. Δεν θέλω να το σκέφτομαι. Τον έχω ζήσει αυτό το χώρο.

-Έχεις κάνει και καινούρια τραγούδια έκανες και μια συνεργασία με τον Ορέστη Ντάντο. Τι άλλο καινούριο έχεις κάνει τελευταία;

-Μόλις κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι μου. Ένα δικό μου τραγούδι αυτή τη φορά. Που έγραψα εγώ στίχους και μουσική. Έτσι είναι λίγο cult λίγο κωμικό αλλά λαϊκό. Έχει αρκετά θηλυκό περιεχόμενο. Και νομίζω θα πάει καλά. Βγάζω τραγουδάκια συνέχεια, να ξέρεις.

-Πότε ξεκίνησες να γράφεις τραγούδια μόνη σου;

-Έγραφα πάντα τζαζ μουσική. Γιατί αυτό είχα σπουδάσει. Είχα βγάλει και ένα δίσκο. Αλλά σε ελληνικό στίχο δεν είχα δοκιμαστεί. Και τώρα είναι η πρώτη μου κυκλοφορία.

-Ποιο ήταν το κίνητρο να φύγεις από τη τζαζ και αυτό που σπούδασες για να ασχοληθείς με το σημερινό ελληνικό τραγούδι;

-Το κίνητρο είναι ότι μένω Ελλάδα και με ενδιαφέρει κάπως να νιώθω γιατί μοιράζομαι πράγματα με τους ανθρώπους και δεν ήταν ότι τους αφορούσε και πολύ το άλλο. Οπότε εννοείται ότι το συνεχίζω, το μελετάω για μένα αλλά ήθελα να κάνω κάτι που να αφορά. Ναι, ναι. Να μπορώ να πω, ακούστε τι έβγαλα και να μην λένε οι τρεις στους τέσσερις να κάνουν σκρολ παρακάτω τι είναι αυτό. Ήθελα να τους αφορά ρε παιδί μου. Όχι από ψώνιο, αλλά από μοίρασμα.

-Πόσο εύκολο είναι αυτό; Να βγάλεις δικιά σου μουσική που την υπογράφεις εσύ;

-Δύσκολο. Αλλά πλέον αυτό συμβαίνει.

-Πώς το βλέπεις αυτό, καλό ή κακό. Δηλαδή σε σχέση με το παρελθόν που υπήρχαν κάποια στάνταρ, με ρόλους όπως ο συνθέτης ο στιχουργός ο παραγωγός …

-Το θεωρώ φυσιολογικό αυτό που έγινε γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι πια δεν μπορούν να επιβιώσουν χρηματικά. Δηλαδή επιβιώνεις μόνο αν κάνεις συναυλίες οπότε μου φαίνεται πολύ φυσιολογικό να συμβεί. Δεν με προβληματίζει απλώς μου άρεσε που κάποτε ήταν λίγο πιο συλλογική η δουλειά. Δηλαδή έπαιρνες κάποιο στίχο σου, έπαιρνες έναν άνθρωπο που γράφει μουσική, του έλεγες, για άκουσε αυτό. Ήταν σχετικοί στο χώρο.

-Θα μπορούσες να υπάρξεις σε μια εποχή σαν την προηγούμενη που έμπαιναν στο στούντιο και γράφανε όλοι μαζί ή σου αρέσει περισσότερο τώρα. Ξέρεις που είναι one woman's show, one man's show. Δηλαδή ο καθένας κάνει τα δικά του ή μπορείς ακόμα και στο σπίτι σου να φτιάξεις όλα.

-Εγώ είμαι της ομαδικότητας περισσότερο. Ακόμα και τώρα τα τραγούδια που γράφω μπορεί να πάμε να γράψουμε πλήκτρα αλλά θα πάει όλη η μπάντα μαζί να ακούσουμε το πλήκτρα. Μου αρέσει να υπάρχουν πολλά αυτιά στον χώρο και γνώμες. Του σπιτιού δεν είμαι δηλαδή σίγουρα. Θέλω να βγαίνω από το σπίτι μου, να πηγαίνω κάπου. Μου φαίνεται ότι είναι αυτή η φυσιολογική διαδικασία.

-Πώς μπήκες στο παιχνίδι αυτό; Στο τραγούδι ήσουν από μικρή ή προέκυψε αργότερα;

-Από πιτσιρίκα. Τραγουδούσα ρε παιδί μου από πάντα και πιτσιρίκα με είχε ανακαλύψει ο Βασίλης Καζούλης τυχαία από κάποια βίντεο και με πήρε κατευθείαν στη δουλειά. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν ένα μεροκάματο. Πολύ καλό. 18 χρονών ξεκίνησα, έκανα μαζί του δύο χρόνια. Φουλ περιοδείες, φουλ σε όλη την Ελλάδα. Και απλά έμαθα τη δουλειά.

-Εμπειρικά.

-Ακριβώς. Έτσι τα έκανα. Είχα τότε ανάγκη από δουλειά. Ήμουν φοιτήτρια, δεν είχα να φάω.

-Τι σπούδαζες;

-Νομική. Ωραία ήταν. Το απήλαυσα. Είναι καλό κίνητρο ξέρεις, γιατί μπαίνεις σε ένα άλλο κόσμο. Μαθαίνεις να διαβάζεις, να έρχεσαι σε επαφή με κόσμο που δεν τον φανταζόσουν. Να βλέπεις την μία πλευρά, να βλέπεις και την άλλη, που είναι σημαντικό.

-Φεύγεις από την Νομική, λοιπόν, και πας στο τραγούδι και λες, εγώ αφοσιώνομαι στο τραγούδι. Ποιά ήταν τα πρόσωπα που σε επηρέασαν να πεις θέλω να γίνω κάποια μέρα σαν αυτήν ή να συνεργαστώ με αυτήν, με αυτόν.

-Κοίταξε, δεν άργησε να με βρει ο Φοίβος Δεληβοριάς. Ξεκίνησα από την αρχή και δούλευα με πολλούς ανθρώπους. Ήμουνα με τον Βασίλη. Μετά κάπως τυχαία ξεκίνησα να δουλεύω με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο. Μετά κατευθείαν με πήρε ο Φοίβος, δηλαδή το ένα έφερνε το άλλο και να σου πω την αλήθεια δεν μπορούσα ακριβώς να το σκεφτώ όλο αυτό που μου λες, μακάρι δηλαδή να ήταν καθαρό και να σου πω, εγώ θέλω να κάνω αυτό αλλά ερχόντουσαν οι δουλειές, εγώ τις έπαιρνα, γιατί θέλω να δουλεύω, και πια είμαι τώρα 30 χρονών και καταλαβαίνω. Μου πήρε δηλαδή μια δεκαετία να πω μήπως, αλλά θυμάμαι ότι έλεγα παντού ναι.

-Αυτό τώρα το λες, το μήπως, ή είσαι πλέον πιο επιλεκτική;

-Προσπαθώ να είμαι, είναι πολύ δύσκολο να ξέρεις όταν έχεις μάθει μια μανιέρα να λες ναι σε όλους το να λες όχι ξαφνικά, είναι παλούκι προσπαθώ πάρα πολύ να υψώσω αντιστάσεις, το δουλεύω, αλλά δεν είναι εύκολο. Αν είσαι το καλό παιδί μια φορά, είσαι το καλό παιδί πάντα.

-Σου έτυχε να αντιμετωπίσεις στον χώρο ένα τοίχο μπροστά σου στην προσπάθεια σου να πετύχεις μια συνεργασία; Η να βρεθείς απέναντι σε μια μύτη που ήταν τόσο ψηλά και κοιτούσε περίεργα.

-Όχι μωρέ, κοίταξε η μύτη ψηλά νομίζω είναι ένα κλισέ που το νομίζουμε όλοι για αυτό το χώρο, δεν αληθεύει για μένα αυτό που σίγουρα συναντάς είναι ανασφάλεια, παντού και όλο αυτό το πράγμα προέρχεται από ανασφάλεια δηλαδή όλοι οι άνθρωποι είναι πολύ εκτεθειμένοι σε αυτό το χώρο, ανησυχούν συνεχώς για το πώς φαίνονται για το πώς είναι, όχι όμως από αλαζονεία αλλά από αυτή την αγωνία του πώς θα φανώ τώρα, μη φανώ κάπως μη φανώ αδύναμος και νομίζω ότι από αυτή την ανασφάλεια προκύπτουν όλα οπότε δεν μπορώ να σου πω ότι είδα κάποιον πολύ ψωνισμένο. Αντίθετα και πολύ πληγωμένους ανθρώπους έχω δει και πολύ ανασφαλείς.

-Νεφέλη τι άνθρωπος είσαι; Αν προσπαθήσει κάποιος να βάλει επίθετα σε σένα τι ταιριάζει;

-Είμαι λίγο του δίπολου. Είμαι και πολύ ανασφαλής αλλά και doer. Φοβάμαι αρκετά και τελικά θα πάω να κάνω κάτι που κανείς δεν θα περιμένει ότι θα πάω να το κάνω. Είναι σαν να υπάρχει ένα όραμα στο μυαλό μου και απλά να γκρινιάζω για αυτό δουλεύω μέχρι τελευταίας πτώσεως, Τέτοιος άνθρωπος είμαι. Νομίζω ότι έχω πολύ υπομονή, έχω θέμα με το δίκαιο και το άδικό, ξέρεις ποιος αδικείται και γιατί αδικείται τελικά, είμαι και λίγο αγχώδης, έχω το άγχος μου.

-Όταν τραγουδάς είσαι κάτι άλλο; Όταν βγαίνεις στη σκηνή είναι κάτι διαφορετικό για σένα ή είσαι ίδια;

-Νομίζω ότι είναι το ίδιο πράγμα και γι' αυτό και έχω μαζέψει κοντά μου κόσμο που είναι μέχρι σαράντα χρόνων περίπου. Νομίζω δηλαδή ότι δεν έχω πολλά παιδάκια, δεν έχω δεκαπεντάρηδες, έχω φοιτητές και πάνω, μπορούμε να πούμε ότι έχω ενήλικο κοινό.

-Τι μουσική κάνεις; Πώς τη χαρακτηρίζεις; Ηλεκτρική;

-Θεωρώ ότι είναι ηλεκτρική. Στα αγγλικά το γράφουν Anatolian Rock αυτό που κάνω δύση και ανατολή είναι.  Έχει ηλεκτρικό ήχο αλλά έχει αρκετά ανατολικά στοιχεία. Το Anatolian Rock είναι τουρκικό να ξέρεις, έχει τουρκική προέλευση ως προς το στυλ, γιατί γενικά υπήρχε όντως η τάση όλο αυτό το παραδοσιακό πράγμα να γίνει και να ακούγεται δυτικό, έβαλαν πολύ ηλεκτρική κιθάρα, πολύ διαφορετικά στοιχεία και έτσι κι εγώ κάνω αυτή τη μίξη δύση-ανατολή. Ο ήχος μου έχει φουλ ηλεκτρικά σχήματα και έχω και αρκετά ανατολικά στοιχεία που πια πάω προς το λαϊκό.

-Θα τραγούδαγες κάποια στιγμή εντελώς λαϊκό;

-Ρε παιδί μου εμένα μου αρέσει πολύ το είδος και μου αρέσει και πολύ το στυλ μου αρέσει πολύ και η λαϊκότητα των πραγμάτων. Να είσαι κοντά στον κόσμο κι αισθάνομαι ότι κι αυτοί έρχονται πολύ κοντά μας όταν κάνουμε κάτι τέτοιο.  Εγώ αυτό που επιζητώ πάντα και θέλω να το καταφέρω είναι να έχω και στο εξωτερικό κοινό θέλω να πάω έξω, γι' αυτό ξεκίνησα να πειραματίζομαι με τον ήχο να ξέρεις και δεν ήθελα πια ακουστικά όργανα και ήθελα να το πάω έτσι γιατί βλέπω ότι αυτό ανθίζει έξω σε γλώσσες που απλά είναι λίγο πιο διαδεδομένες τώρα σε σχέση με τη δική που ζορίζει και μερικές φορές βλέπω ότι τρώμε πόρτες λόγω ελληνικών. Θα το παλέψω. Θα σου πω ότι πήγα στην Αμερική έζησα εκεί ένα χρόνο, προσπάθησα να δικτυωθώ και στο τέλος έγραψα ένα άλμπουμ να μου μείνει η εμπειρία.

-Ποια είναι το ιδανικό τοπίο για να ζήσεις και να γράψεις μουσική και να κάνεις αυτά που θέλεις; Εδώ στο κέντρο της πόλης ή να πας κάπου και να χαθείς και να βγαίνεις και να κάνεις αυτά που θέλεις

-Δεν έχω τόσο με το μέρος πρόβλημα όσο με την ησυχία του. Δηλαδή και στην πόλη μέσα αν δεν χτυπάει το τηλέφωνο μου όλη μέρα μια χαρά λειτουργώ απλά νομίζω τώρα είναι αδύνατον να βρω την ησυχία που ζητάω γιατί συνέχεια συμβαίνει κάτι ή συνέχεια κάτι έχω στο μυαλό μου. Δεν θα σου πω ότι θέλω να πάω να βλέπω τη θάλασσα και άλλα τέτοια.  Αν θα πάω να βλέπω τη θάλασσα θα είμαι όλη μέρα μέσα. Νομίζω ότι έχω συνδυάσει την επαρχία με την απόλυτη ελευθερία και το να σου πω ότι θέλω να κάτσω να γράψω μου φαίνεται λίγο σαν εργασία δηλαδή το κάνω στο πλαίσιο της πειθαρχίας μου της καθημερινής

-Πόσες ώρες μπορείς να κάτσεις και να ασχοληθείς με ένα τραγούδι; Υπάρχει κάποιο ρεκόρ σε σχέση με το ετοιμάσεις ένα project;

-Μη φανταστείς πάνω από τρεις ώρες.  Που να βρεις καταρχάς και ησυχία και δεύτερον δεν ξέρω αν το αντέχω περισσότερο. Μετά θέλω να πω stop πάω για ένα ποτάκι και λέω stop ησυχία ίσως και αύριο πάλι. Αλλά σε άλλους ανθρώπους το έχω συναντήσει αυτό με τα ρεκόρ. Έχω συναντήσει ανθρώπους να δουλεύουν επί 12 ώρες μέχρι να τελειώσουν κάτι γιατί δεν μπορούν. Εγώ επειδή παλεύω με έναν πολύ σκληρό κριτή μέσα μου και το να τον ησυχάζω όλη την ώρα δεν μπορώ να κάτσω να γράψω κάτι επί 12 ώρες. Ο εαυτός μου είναι απαιτητικός, είναι πολύ αυστηρός κριτής, οπότε παίρνω τα διαλείμματά μου, ξαναπιάνομαι μετά από μέρες, είμαι έτσι.

-Επόμενοι στόχοι έχουν μπει μετά τις δυο αυτές καλοκαιρινές εμφανίσεις σου;

-Έβγαλα ένα νέο κομμάτι κι έχω κι άλλα στα σκαριά που τα δουλεύω τώρα να τα βγάλω το χειμώνα, να βγάλω ένα δισκάκι ολοκληρωμένο. Εντελώς δικό μου. Αυτό είναι στόχος. Και συμβαίνει γιατί νιώθω ασφαλής, νιώθω ότι τώρα είμαι έτοιμη να πω δικά μου πράγματα.