© Atea Dinaku
Είστε καινούρια μπάντα, δημιουργημένη μόλις το 2023. Πώς συναντηθήκατε, τι σας έφερε κοντά και πώς κύλησαν αυτά τα 3 χρόνια, τα οποία οδηγούν τώρα στην κυκλοφορία του πρώτου σας άλμπουμ "We Will Die Dreaming";
Γνωριστήκαμε στο Μουσικό Σχολείο Αθήνας. Δεν ήμασταν όλοι στην ίδια τάξη και μόνο τρεις ήταν μέλη της ίδιας παρέας. Υπήρχε θέληση από όλους μας να συμμετέχουμε σε εξωσχολική μπάντα και, ψάχνοντας παράλληλα να συμπληρώσουμε μέλη, έτυχε, βρεθήκαμε και ταιριάξαμε. Καθ' όλη την πορεία μας υπήρξαν θέματα συντονισμού λόγω απόστασης και σχολικού προγράμματος, αλλά περνούσαμε καλά παίζοντας μουσική όλοι μαζί και αυτό ήταν αρκετό για να συνεχίσουμε. Τελικά, το σημαντικότερο κίνητρο για να συνεχίσουμε την πορεία μας και να επιδιώξουμε την κυκλοφορία της μουσικής μας ήταν η υποστήριξη που λάβαμε στις ζωντανές εμφανίσεις μας και η θετική ενέργεια που μας έχουν αφήσει οι σχετικές αναμνήσεις. Πλησιάζοντας στο τέλος των σχολικών μας χρόνων, θελήσαμε να διασώσουμε αυτές τις εμπειρίες και να τις μετατρέψουμε σε κάτι διαχρονικό, που να μπορέσει να φτάσει σε περισσότερο κόσμο χωρίς να αλλοιωθεί η αυθεντικότητά του με τον καιρό.
Διαλέξατε για όνομά σας μια ελληνική λέξη γραμμένη με λατινικούς χαρακτήρες, μέσω της οποίας θίγετε την απάθεια των καιρών μας απέναντι σε σημαντικά κοινωνικά γεγονότα. Κάτι που ίσως εκπλήξει τις μεγαλύτερες ηλικίες, καθώς η κυρίαρχη άποψη είναι ότι οι έφηβοι του σήμερα –στους οποίους ανήκετε κι εσείς– κινούνται σε ατομικές διαδρομές, αδιαφορώντας για τα πιο συλλογικά πράγματα. Τι θα απαντούσατε σε μια τέτοια άποψη;
Είναι αλήθεια ότι είμαστε κυρίως "παγιδευμένοι" στην ατομικότητά μας. Αυτό όμως μας έχει επιβληθεί από το κοινωνικό περιβάλλον, το οποίο δεν προβλέπει, αλλά αντιθέτως περιορίζει την υγιή και επαρκή κοινωνικοποίηση που χρειάζεται ένας έφηβος. Παρ' όλα αυτά, την ανάγκη αυτή την αισθανόμαστε και μας απασχολούν εσωτερικά τα κοινωνικά γεγονότα των καιρών μας —άλλους περισσότερο, άλλους λιγότερο. Δεν υπάρχουν επαρκώς διαθέσιμοι τρόποι έκφρασης εντός συλλογικού πλαισίου.
Στα 18, στέκεστε σε ένα καθοριστικό κατώφλι της ζωής. Σας τρομάζουν οι υποχρεώσεις της ενηλικίωσης σε έναν κόσμο που, από τα τραγούδια σας, καταλαβαίνουμε ότι δεν σας εμπνέει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη για τη μελλοντική του πορεία;
Προφανώς και ναι. Η χώρα μας βρίσκεται στη σχετικά προνομιακή θέση να είναι μέλος μίας ισχυρής δύναμης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και παρ' όλα αυτά το όνειρο για την ενήλικη ζωή είναι απλά να βγαίνει το νοίκι και οι λογαριασμοί χωρίς πείνα και ψυχολογική κατάρρευση –κάτι το οποίο βλέπουμε ότι δεν είναι πια αυτονόητο. Έχουμε όρεξη να δουλέψουμε και να ασχοληθούμε με το μέλλον μας, αλλά η χώρα μας και ο κόσμος γενικότερα βάζει φρένο στα όνειρά μας από νωρίς. Είναι πραγματικά τρομακτικό να μεγαλώνεις έχοντας διδαχθεί την αξία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο σχολείο και, πλησιάζοντας στην ενηλικίωση, να διαπιστώνεις την ολοφάνερη υποκρισία αυτού του γεγονότος, παράλληλα με την παραίτηση των μεγαλύτερων. Νιώθουμε σαν να μη μας δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να κάνουμε κάτι.
"Μας λείπει το θράσος", τραγουδάτε στο "Dreamers", "μας λείπει η λάμψη στο μάτι που θυμίζει οργή". Μα, δεν θα περίμενε κανείς να περισσεύουν τέτοια συναισθήματα σε 18άρηδες σαν κι εσάς;
Ο στίχος "μας λείπει η λάμψη στο μάτι που θυμίζει οργή" προέκυψε από τη συνήθη επιλογή κάποιων animators να κάνουν τα μάτια των χαρακτήρων τους να λάμπουν σε στιγμές έντασης και κρίσιμης σημασίας. Οι νέοι σήμερα είμαστε θυμωμένοι μεν, αλλά ταυτόχρονα τόσο αποδιοργανωμένοι και συναισθηματικά "μουδιασμένοι". Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στην "τελική μάχη"· μας λείπει δηλαδή το απαραίτητο "θράσος" για να διεκδικήσουμε τις πραγματικά σημαντικές αλλαγές που θα μας εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον. Ελπίζουμε μέσω των στίχων μας να παίξουμε τον ρόλο μας στο να μετατραπεί η χαώδης συναισθηματική ταραχή που επικρατεί ανάμεσά μας σε συλλογική δράση με θράσος, πυγμή και ηθικά οργανωμένη υπόσταση.
Αλήθεια, γιατί γράφετε πότε στ' αγγλικά, πότε στα ελληνικά; Είστε αναποφάσιστοι για τον στίχο σας; Ή το βλέπετε κάπως αλλιώς;
Ο διχασμός αυτός είναι ένα σύμπτωμα του τρόπου κοινωνικοποίησης και της καθημερινότητας της γενιάς μας διεθνώς. Από τη μία έχουμε την έκφραση μέσω της μητρικής γλώσσας, που φέρει βαρύ συναισθηματικό φορτίο και συχνά βάζει το άτομο σε ψυχικά ευάλωτη κατάσταση. Είναι όμως απαραίτητη για να μιλήσεις στους οικείους σου, γι' αυτό και στο "Όμορφα" απευθυνόμαστε με ευθύτητα στη χώρα μας. Θέλουμε να ταρακουνήσουμε και να διαμαρτυρηθούμε, κυρίως για τις γυναικοκτονίες και κατ' επέκταση για την έμφυλη βία, να θίξουμε με κατανοητή στον κάθε κάτοικο της χώρας μας ειρωνεία την ανεπάρκεια της κοινωνίας μας στην υπεράσπιση και προστασία των θυμάτων. Από την άλλη, στους στίχους του "Feardom" θίγεται η αίσθηση ανημπόριας και παράλυσης που φέρνει ο φόβος που κατακλύζει τις ζωές μας. Η εικόνα που περιγράφεται στο κομμάτι είναι αυτή ενός βιασμού, αλλά, σε αντίθεση με το "Όμορφα", το συναισθηματικό υπόμνημα του "Feardom" αφορά περισσότερο την ατομικά μεμονωμένη ψυχική κατάσταση του οποιουδήποτε παρατηρητή.
Τα αγγλικά η γενιά μας έμαθε να τα χρησιμοποιεί πρωτίστως μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία, παρά τα αμέτρητα προβλήματά τους, έχουν υπάρξει χώρος ανοιχτής επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων. Μάθαμε να μοιραζόμαστε και να παρατηρούμε τα συναισθήματά μας και δημιουργήθηκε έτσι ένα χάσμα μεταξύ ψυχικού κόσμου (αγγλική γλώσσα) και καθημερινότητας (μητρική γλώσσα). Με λίγα λόγια, αν και όλες οι γλώσσες είναι ισάξια αποτελεσματικές στην επικοινωνία τόσο καθημερινών όσο και πολύπλοκων ιδεών και συνειρμών, ο κάθε άνθρωπος και η κάθε κοινωνική ομάδα αποκτά συνήθειες, ευκολίες και δυσκολίες, αλλά και προτιμήσεις. Κατ' επέκταση, η προσπάθεια εξισορρόπησης της παράλληλης έκφρασης του νέου ως μέλους της παγκόσμιας κοινότητας αλλά και της τοπικής του κοινωνίας απαιτεί τους ανάλογους κώδικες και άλλοτε δύσκολες, άλλοτε αυθόρμητες επιλογές.
Τι προσδοκίες υπάρχουν από την επικείμενη συναυλία στο "ILION plus", την Κυριακή 1/3; Τι θεωρείτε ότι έχετε κερδίσει από την έως τώρα ζωντανή σας δράση, π.χ. σε εδραιωμένους θεσμούς σαν το Schoolwave;
Εξαρχής "κυνηγήσαμε" συμμετοχές σε μουσικές σχολικές εκδηλώσεις και φεστιβάλ, γιατί αισθανθήκαμε την ανάγκη να μοιραστούμε τη μουσική μας και τους προβληματισμούς μας με τους γύρω μας, εντός όμως του απελευθερωτικού πνεύματος που επικρατεί σε αυτές τις συναυλίες. Τώρα που τελειώνουμε το σχολείο, θέλουμε να παρουσιάσουμε αυτό το μουσικό έργο των εφηβικών μας χρόνων όσο βρισκόμαστε ακόμα μόλις πριν το πρώτο βήμα της ενήλικης ζωής. Το Schoolwave ειδικά μας απέδειξε ότι μπορεί να υπάρξει συλλογικότητα και μας έδωσε την ευκαιρία να προσφέρουμε ενεργά στην ανάπτυξή της. Ελπίζουμε να μπορέσουμε να αναμεταδώσουμε και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να επαναφέρουμε κοινωνικά, στον βαθμό που μας αναλογεί, το πνεύμα της ελεύθερης έκφρασης.
Μέσω του δελτίου Τύπου, αλλά και της γενικότερης κατεύθυνσης του ήχου που προτείνει το ντεμπούτο σας, προσδιορίζεστε ως alternative indie rock σχήμα. Τι σημαίνει για σας "alternative" και "indie", τώρα που για πολλούς παλιούς θιασώτες τέτοιων ήχων οι έννοιες αυτές έχουν ξεφτίσει και δείχνουν, πια, να "φοριούνται" υπερβολικά εύκολα;
Δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε με την παραπάνω άποψη. Πράγματι, αυτές οι μουσικές "ταμπέλες", όπως και πολλές άλλες, έχουν χάσει πια το αρχικό τους νόημα χωρίς να έχει αντικατασταθεί επαρκώς από κάποιο καινούριο. Η εμπορευματοποίηση της μουσικής απαιτεί κατηγορίες και όρια σε βαθμό που δεν εξυπηρετούν πια τη μουσική έκφραση. Το μόνο που πραγματικά έχει σημασία για εμάς είναι ότι παίζουμε μουσική –μάλλον ροκ, όχι ακριβώς…
Σε μεγάλο κομμάτι του μουσικού Τύπου, αλλά και των social media, παρατηρείται άνθρωποι στα 40 και στα 50 να αγωνιούν να βρουν "τη μουσική που εκφράζει τη σημερινή νεολαία". Τελικά, τι ακούνε οι 17χρονοι και 18χρονοι των καιρών μας;
Σήμερα, το εκάστοτε έφηβο ή νέο άτομο έχει αποκτήσει μια μερική εξάρτηση από το διαδίκτυο και βομβαρδίζεται από αμέτρητα μουσικά (και μη) ερεθίσματα, τόσο σύγχρονα, όσο και παλαιότερα. Σε συνδυασμό με την εμφάνιση του streaming και τη μετάλλαξη που έφερε στη μουσική βιομηχανία, οι τάσεις που σε παλαιότερες δεκαετίες κυριαρχούσαν ή οι σύγχρονες τάσεις που αντιστοίχως θα κυριαρχούσαν τώρα ανά περιοχή, ηλικία, φύλο κλπ. πλέον συνυπάρχουν και μοιράζονται δυναμική.
Τελικά, "τα 17χρονα και 18χρονα των καιρών μας" ακούνε ό,τι γίνεται τάση τη συγκεκριμένη περίοδο ή ό,τι έτυχε να ανακαλύψουν από το περιβάλλον τους. Η μουσική παιδεία δεν είναι ιδιαίτερα προσιτή στη χώρα μας και γι' αυτό υπάρχει έξαρση σε είδη όπως για παράδειγμα η trap, που τελικά επιτρέπει μία συλλογικότητα (ανεξαρτήτως αισθητικής). Δεν υπάρχουν αρκετοί χώροι και πρωτοβουλίες που να προτάσσουν τη μουσική ως απαραίτητο στοιχείο έκφρασης κάθε παιδιού και νέου (όπως π.χ. κάνουν το Schoolwave ή το El Sistema Greece) και, εκτός των μουσικών σχολείων, η μουσική εκπαίδευση έχει οριακά εξαλειφθεί ή είναι πολύ ακριβή. Η θεσμική και ουσιαστική υποτίμηση της ζωντανής μουσικής δεν έχει επιτρέψει τη συλλογικότητα στους νέους, για να πειραματιστούν και να σχηματιστούν μουσικά ρεύματα. Η έκφραση μέσω της μουσικής έχει περιοριστεί κυρίως σε ατομικό επίπεδο.
Και μετά τη βραδιά στο "ILION plus"; Τι σχέδια έχετε;
Δυστυχώς δεν μπορούμε να έχουμε συγκεκριμένα σχέδια για τη μελλοντική μας πορεία, καθώς την προσοχή μας και τις αντοχές μας οριακά μονοπωλεί η διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων, με την οποία οι τέσσερις από τους πέντε είμαστε αντιμέτωποι. Δεν έχουμε αποκλείσει κανένα σενάριο προς το παρόν, γιατί πολύ απλά οι άγνωστοι παράγοντες είναι πάρα πολλοί. Με το live μας την 1η Μαρτίου θέλουμε να κλείσουμε έναν κύκλο και να παρουσιάσουμε τη δουλειά που έχουμε κάνει ως τώρα. Και, με το καλό σαν φοιτητές πλέον, θα εξετάσουμε τις επιλογές μας.
