Τι κρατάμε από το συναυλιακό καλοκαίρι του ’25;

Δεν ήμασταν λίγα φέτος τα μέλη της συντακτικής ομάδας του "α" που βιαστήκαμε να κλείσουμε τα εισιτήριά μας για συναυλίες και φεστιβάλ του εξωτερικού για να ακούσουμε live τους Kneecap, τους Turnstile, τους Fontaines D.C. κ.ά. Όλοι αυτοί, μαζί με άλλα συναυλιακά απωθημένα (βλ. Green Day, Kylie Minogue, Avenged Sevenfold) έκαναν την ανατροπή, βάζοντας τελικά την Αθήνα στο χάρτη των τουρ τους και χαρίζοντάς μας μερικές από τις καλύτερες αναμνήσεις του φετινού καλοκαιριού, που υπήρξε με διαφορά το πιο ιδιόμορφο των τελευταίων χρόνων.

Μια διπλή επέτειος

Οι Green Day εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις 6 Ιουλίου κλείνοντας το Ejekt Festival 2025, που γιόρτασε φέτος 20 χρόνια δράσης, και μετατρέποντας το ΟΑΚΑ σε ορμητήριο pop punk αναμνήσεων. Ο Billie Joe Armstrong και η παρέα του έπαιξαν ένα σετ 21 κομματιών, συνδυάζοντας ύμνους των 90s και 00s με έμφαση στο εμβληματικό "American Idiot", που επίσης συμπλήρωσε δύο δεκαετίες ιστορίας φέτος.

Από το "Boulevard of Broken Dreams" μέχρι το "Basket Case" και το "Jesus of Suburbia", η ενέργεια ήταν αμείωτη, με sing-alongs, χοροπηδητά και μια αίσθηση εφηβικής επανάστασης να πλημμυρίζει το χώρο. Η μπάντα έκλεισε τυλιγμένη με ελληνική σημαία, βαφτίζοντας τη βραδιά "Greek Day" και χαρίζοντας στους 30+ και 40+ θεατές μια ανεπανάληπτη επιστροφή στη νεανική τους αδρεναλίνη.

Ποιος το κάνει "Για την Κουλτούρα";

Ο ΛΕΞ κατέλαβε την Αθήνα στις 28 και 29 Ιουνίου, παρουσιάζοντας στο sold-out ΟΑΚΑ για πρώτη φορά τον νέο του δίσκο "G.T.K." – που έγινε χρυσός σε χρόνο ρεκόρ– και γιορτάζοντας δέκα χρόνια από την πρώτη σόλο κυκλοφορία του, "Ταπεινοί και Πεινασμένοι". Ο Θεσσαλονικιός ράπερ, που κατάφερε μέσα στην τελευταία δεκαετία να κάνει το underground μαζικό, ένωσε τη φωνή του με πάνω από 60.000 ανθρώπους σε μία –ή μάλλον δύο– από τις μεγαλύτερες νύχτες του φετινού καλοκαιριού.

Πού πήγε η ελληνική σκηνή;

Μέχρι την τελευταία στιγμή περιμέναμε να ανακοινωθούν τα πρώτα support acts των μεγάλων φεστιβαλικών διοργανώσεων, που ως τώρα στήριζαν σταθερά την εγχώρια μουσική. Οι ελληνικές μπάντες που παραδοσιακά εμφανίζονταν πρώτες απουσίαζαν φέτος, είτε για οικονομικούς λόγους είτε για λόγους προγραμματισμού, καθώς παρατηρήθηκε συρρίκνωση στα line-ups και νωρίτερη ώρα λήξης. Εξαίρεση στον κανόνα υπήρξε η μοναδική βραδιά του Παύλου Παυλίδη (21/6) με τον Κ. Βήτα και τους Super Stereo, που έστησαν στο Release Athens μια μεγάλη γιορτή του ελληνικού τραγουδιού.

Ποιος νιώθει 30;

Το καλοκαίρι του 2025 ήρθε με γερές ενέσεις νοσταλγίας και την ανάδυση μιας νέας τάσης με αξιοθαύμαστο momentum στη διοργάνωση μεγάλων συναυλιακών events: αυτή της κεφαλαιοποίησης των teen idols. Ακούσαμε τις ανακοινώσεις των εμφανίσεων των Green Day, του Louis Tomlisson (των One Direction) και των Big Time Rush (έρχονται 14/11) με ενδιαφέρον και παρακολουθήσαμε με έκπληξη τις συναυλίες των Erreway να γίνονται απευθείας sold out.

Τα παιδιά που μεγάλωσαν με "Ανυπότακτες Καρδιές", "Σούπερ Κατερίνα" και "Αφισόραμα" κατέκλυσαν το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού (10, 15/7) για δύο βραδιές αγνής, απενοχοποιημένης διασκέδασης και νοσταλγίας.

Φ όπως "Φεστιβάλ"

Από τις πολύ ωραίες προσθήκες στη ρουτίνα της καλοκαιρινής Αθήνας ήταν ο νέος θεσμός των Φ hill Sessions που έδωσαν αρκετούς πολύ καλούς λόγους να δούμε με νέο μάτι ένα από τα πιο όμορφα, πράσινα και δροσερά σποτ της πόλης: το λόφο του Φιλοπάππου. Έτσι, το Θέατρο "Δόρα Στράτου" φιλοξένησε το κινηματογραφικό αφιέρωμα "My Ennio Morricone" από το κουαρτέτο του μεγάλου τζαζίστα Σταύρου Λάντσια, τον Αρμένιο Tigran Hamasyan (9/7), τον βραβευμένο με τρία Grammy Fantastic Negrito (22/7), τους εκρηκτικούς Light in Babylon (28/7) και το ντουέτο των Xylouris White (6/8), μεταξύ άλλων. Θυμίζουμε ότι τα Φ hill Sessions θα συνεχιστούν και τον Σεπτέμβριο.

Για την Παλαιστίνη

"Πώς μπορείς να είσαι καλλιτέχνης και να αγνοείς αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη;" μας έλεγαν οι Bob Vylan λίγες μέρες πριν τους δούμε μαζί με τους Prodigy και τους Pendulum στην Πλατεία Νερού (5/7). Είναι μια από τις δύο μπάντες που βρέθηκαν μετά το Coachella και το Glastonbury σε μπελάδες για την ανυποχώρητη στάση τους να χρησιμοποιούν κάθε βήμα που τους δίνεται για να στρέψουν τα βλέμματα στα εγκλήματα που γίνονται στη Λωρίδα της Γάζας.

Σε αντίστοιχη θέση βρέθηκε και το ιρλανδικό ραπ τρίο των Kneecap που έβαλε φωτιά στο Rockwave (13/7). Αλλά και οι Idles (18/6) και οι Fontaines D.C. (28/6) θύμισαν πως τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να παραμείνουμε άνθρωποι μέσα σε μια συνθήκη που καθημερινά μάς καλεί να επιλέξουμε πλευρά. Από τα πανό και τα μηνύματα στις γιγαντοοθόνες μέχρι τις δηλώσεις στα μικρόφωνα, οι νύχτες που νιώσαμε έστω λίγο συνδεδεμέν@ ήταν αυτές που υπενθύμισαν ότι η σιωπή δεν είναι ποτέ ουδέτερη.

Μια κερδισμένη ευκαιρία

Πόσες φορές έχουμε νιώσει ως κοινό ο τελευταίος τροχός της αμάξης, με τις πανδημικές αναβολές αλλά και τις live αναποδιές (ποιος δεν θυμάται το φιάσκο των Bauhaus στο Release 2022;), τις ακυρώσεις, τις αλλαγές venue την τελευταία στιγμή και τις ανεπάρκειες των συναυλιακών χώρων; Καθόλου λίγες, είναι η απάντηση, έτσι η διαχείριση της ακύρωσης του Morrissey από πλευράς της Release Athens μάς άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις, σε αντίθεση με τον αμφιλεγόμενο Βρετανό καλλιτέχνη. Η είδηση του τραυματισμού ενός μέλους της μπάντας του και η ματαίωση της εμφάνισής του στην Αθήνα άφησαν τους φαν του απογοητευμένους (ξανά) μεν, με την απορία δε αν η προ ολίγων ημερών ανακοίνωση των Smiths να περιοδεύσουν χωρίς τον πρώην frontman τους είχε κάποια σχέση με το αντιδραστικό ghosting. Το φεστιβάλ μετέτρεψε την ατυχία σε ευκαιρία, χαρίζοντας στο κοινό του μια δυναμική βραδιά, με τους Supergrass και The Damned να αναλαμβάνουν τα ηνία, και μάλιστα με δωρεάν είσοδο για όλους τους κατόχους εισιτηρίων (για οποιαδήποτε ημέρα του Release Athens), χωρίς καμία άλλη ενέργεια.

Πόση φάση έχει η φάση του πανηγυριού;

Μπορεί τα τελευταία χρόνια τον "χώρο" του πανηγυριού να τον έχει οικειοποιηθεί μια εναλλακτική μερίδα που ίσως να παραβλέπει ή και να μην αντιλαμβάνεται εξαρχής τα εγγενή συντηρητικά χαρακτηριστικά του – ας μην ξεχνάμε το πρόσφατο σκηνικό σε πανηγύρι της Αμοργού που προκάλεσε μια σημαία της Παλαιστίνης. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια ορατή ανάγκη αυτή που φέρνει στο προσκήνιο τη διονυσιακή συνθήκη του πανηγυριού και τους κυκλωτικούς χορούς που στήνονται πλέον σε year-round βάση στο κέντρο της Αθήνας.

Κάπου θα πήρε το μάτι σας κάποιο στιγμιότυπο από τις συναυλίες του Σωκράτη Μάλαμα, με τις εντυπωσιακές αεροφωτογραφίες χιλιάδων να χορεύουν ικαριώτικο στο Γήπεδο της Ριζούπολης (15, 16/6), αλλά και νέα εγχειρήματα όπως το Baxes Festival που πρωταγωνίστησε στον φετινό προγραμματισμό του CT Gargen Festival, φιλοξενώντας γλέντια με μουσικούς από το Αιγαίο, την Κρήτη, την Ήπειρο, τη Μακεδονία και τη Θράκη. Ακόμα και το ΚΠΙΣΝ μπήκε στο χορό με το "Πάμε πανηγύρι metá?", μια μετα-γιορτή με τα σχήματα Φώνισσες, Κιντέρια και η DJ Kvadosh (17/7).

R.I.P. Ozzy!

Η αυλαία του Release Athens 2025 έπεσε με μια βραδιά-θρύλο αφιερωμένη στον Ozzy Osbourne. Στην Πλατεία Νερού, ανάμεσα σε μπλούζες Sabbath και συνθήματα "Rest in Power", οι Haken, Mastodon και Dream Theater μετέτρεψαν το σετ τους σε μουσική τελετουργία. Από το riff του "Iron Man" μέχρι το "The Spirit Carries On" αφιερωμένο στον "Πρίγκιπα του Σκότους", η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη, σχεδόν μυσταγωγική. Δεν ήταν απλώς το φινάλε ενός φεστιβάλ, αλλά ένας συλλογικός αποχαιρετισμός σε έναν άνθρωπο που όρισε τη ροκ και τη μέταλ, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά που θα ηχεί για πάντα.

Όσα δεν προλάβαμε

Από την ξαφνική ακύρωση του Morrissey μέχρι τα sold out των Erreway και τις νύχτες που τα συνθήματα για την Παλαιστίνη έβαλαν φωτιά στην Πλατεία Νερού, το συναυλιακό καλοκαίρι του ’25 είχε κάμποσες στιγμές που μας ξεγλίστρησαν. Δεν είδαμε όλα όσα θέλαμε, αλλά προλάβαμε αρκετά για να γεμίσουμε ωραίες αναμνήσεις. Οι τελευταίοι μήνες ήρθαν με μια πρωτοφανή υπερπροσφορά συναυλιακών (και πολιτιστικών γενικά) ευκαιριών και ένα πρόγραμμα που θύμιζε μαραθώνιο.

Το ίδιο βράδυ τρέχαμε από τους London Grammar και την Πλατεία Νερού για να προλάβουμε τους Bicep στο Playground της Πειραιώς, ενώ η Cat Power έπαιξε απέναντι στους Murder Capital αλλά και στους Raveonettes κ.ο.κ. Σε κάθε περίπτωση, η αίσθηση "τρέχουμε να τα ζήσουμε όλα" σημάδεψε το καλοκαίρι. Αν μη τι άλλο, μας έμαθε όμως και ότι το FOMO κάνει κακό στην υγεία.