Χθες ήταν Green Day. Ή μήπως "Greek day"; Τα credits για αυτό το οριακά μπούμερ λογοπαίγνιο ανήκει στον frontman του συγκροτήματος, Μπίλι Τζο Άρμστρονγκ, οπότε μην πυροβολείτε τον αγγελιοφόρο! Μιλώντας λοιπόν για γενιές, αυτό ήταν ένα από τα τελευταία συναυλιακά απωθημένα των millennials και geriatric millennials που εκπληρώθηκε κάνοντας τικ σε όλες τις προσδοκίες μιας οργισμένης, μακρινής εφηβείας.
Τα punk rock είδωλα μιας ολόκληρης γενιάς βρήκαν κατά που πέφτει η Ελλάδα στο χάρτη, κάπου 30 χρόνια μετά τις πρώτες μεγάλες επιτυχίες τους, στα πλαίσια του "Ejekt Festival” που γιόρταζε και αυτό τα 20 χρόνια του, και συναντήθηκαν με το ελληνικό τους κοινό την Κυριακή 6 Ιουλίου στο ΟΑΚΑ. Τελευταίος σταθμός της ευρωπαϊκής περιοδείας τους "The Saviors Tour”, λίγο πριν επιστρέψουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού οι Καλιφορνέζοι ήρθαν- συνδέθηκαν με το κοινό- τα έσπασαν- αποχώρησαν.
Αν ο έφηβος εαυτός σου είχε λιώσει την κασέτα του σπουδαίου "Dookie” κάπου εκεί στα 90’s, ο -ήδη μετανιώνω που γράφω αυτή τη λέξη- μεσήλικας χθες δεν σταμάτησε να τραγουδάει κάθε στίχο και να χοροπηδάει. Όσο για την επόμενη ημέρα… αν ήρθε η σκληρή πραγματικότητα μαζί με τα απαραίτητα norgesic και τα ταλαιπωρημένα μυοσκελετικά να υπενθυμίσουν πως θα θέλαμε να βλέπουμε τα εφηβικά μας είδωλα όσο ακόμη έχουμε περίσσευμα ενέργειας, θα απαντήσω (και στον εαυτό μου) "Do you have the time to listen to me whine"?
"Greek Day"
Για την πολυαναμενόμενη πρώτη εμφάνιση των Green Day στην χώρα μας που άνοιξε με τους Inhale και συνέχισε με τους πολύ μελωδικούς -και υποτιμημένους- "The Kooks”, αντιλαμβανόσουν πως το κοινό ήταν σαν έτοιμο από καιρό. Μια πυρίτιδα γεμάτη κυρίως 30ηδες και 40ηδες ανυπότακτους έφηβους που περίμεναν μια μόλις σπίθα για την έκρηξη.
Ακριβώς 21:15 ακούμε Bohemian Rhapsody και Blitzkrieg Bop και σιγοντάρουμε με πάθος σαν να βλέπουμε τους Queen και τους Ramones στην σκηνή όσο το Drunk bunny η μασκότ των Green Day δίνει το τέμπο στο ήδη ξεσηκωμένο κοινό. Και μετά η "παράνοια". Ο Billie Joe Armstrong, ο Mike Dirnt και ο Tré Cool μαζί με τους υπόλοιπους μουσικούς Kevin Preston (ρυθμική κιθάρα), Jason White (lead κιθάρα) και Jason Freese (πλήκτρα) ξεκαθαρίζουν τις προθέσεις τους με το "American Idiot”, ένα από τα μεγαλύτερα χιτ της δεύτερης φάσης της μπάντα από το 2004. Είκοσι χρόνια ακριβώς πριν εκλεγεί για δεύτερη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ. Τυχαία αναφορά για τους λάτρεις των χρονολογικών στατιστικών.
Αφού λοιπόν συστήθηκαν, μας είπαν στα ελληνικά "Yassou Athina” και τόνισαν ότι είναι πρώτη φορά που παίζουν στην Ελλάδα, σχολιάζοντας ότι άργησαν (ε ναι!). Στην συνέχεια έδωσαν ένα σερί με τα πιο δυνατά τους κομμάτια Holiday, Know Your Enemy και Boulevard of Broken Dreams. Από την αρχή η όρεξη περίσσευε και το έβλεπες πως σε κάθε αφορμή επικοινωνούσαν με το κοινό ζητώντας από sing along, μέχρι χοροπηδητά σε συγκεκριμένα σημεία των τραγουδιών. Περσόνα από τις λίγες ο ντράμερ Tré Cool με κοντό καρό σορτς και το πιο cool παίξιμο στο πλανήτη φαινόταν να περνάει πολύ καλά, τόσο που στο τέλος αφού ψιλοδιέλυσε τα ντραμς ρίχνοντας το ένα πάνω στο άλλο, πήρε έναν -μεγάλο- κουβά γεμάτο μπαγκέτες ντραμς και τις πέταξε στους τυχερούς εκεί μπροστά.
Από μια δισκογραφία που μετράει 14 full length albums, το σετ με 21 τραγούδια εκ των οποίων 4 από το νέο τους άλμπουμ (One Eyed Bastard, Dilemma, Bobby Sox και Saviors) δηλώνει πως αναγνωρίζουν πως η πλέον γνώριμη και οικεία μουσική τους φόρμουλα έχει βαθιές ρίζες και ακόμη πιο πιστό fanbase στη δεκαετία του 90 και στις αρχές των 00. Στο 21 Guns, Longview και Wake Me Up When September Ends όλο το ΟΑΚΑ τραγουδούσε συγχρονισμένα ενώ στο Basket Case η παρατεταμένη εφηβεία ξύπνησε για να ακόμη φορά. Κάποια στιγμή ο Billy Joe ξεκινά με το riff του "Iron Man" πριν το "Hitchin’ A Ride", λέγοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Ozzy και στους Sabbath, ίσως και με αφορμή την μεγαλειώδη συναυλία του Σαββάτου στο Μπέρμινχαμ. Ακόμη περισσότερο γκάζι δίνουν στο When I Come Around, όταν ένα λευκό Ζέπελιν που έγραφε "Bad year” άφησε να πέσουν μικρές φουσκωτές οβίδες, μια αναφορά στο εξώφυλλο του Dookie. Λίγο πριν μας αφήσουν στο Jesus Of Suburbia, ο Billie Joe τυλίχτηκε με μια ελληνική σημαία λέγοντας πως αυτή την βραδιά ήταν οι "Greek Day" αυτοί που είδαμε.
Η πρώτη συναυλία των Green Day σε ελληνικό έδαφος ήταν ένα reunion με το alter ego μας, αυτό που κάποτε τραγουδούσε τους στίχους του Basket Case στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου στη διαδρομή για οικογενειακές διακοπές. Ήταν 35 χρόνια punk rock DNA να ξετυλίγονται με σκηνική ενέργεια που σε κάνει να αμφισβητείς τη φθορά του χρόνου. Όχι με παρελθοντολαγνική διάθεση. Αλλά με ολοζώντανη σκηνική παρουσία και ένα setlist καλοκουρδισμένο αλλά όχι μουσειακό, οι Green Day έδωσαν σε μια αγέλη διψασμένων 30+ και 40+ την ευκαιρία να ξαναγίνουν οι ανυπότακτοι έφηβοι που υπήρξαν. Και για αυτό θα τους ευχαριστούμε περισσότερο από το στερεοτυπικό μιας "άρτιας μουσικά" συναυλίας.
