Πολλοί από τους ανθρώπους που δεν αλλάζουν με τίποτα τις εξόδους στο εμπορικό τρίγωνο της πόλης ορκίζονται ότι ο Dear Quentin είναι ο καλύτερος DJ εκεί έξω.
Πολλοί από τους ανθρώπους που δεν αλλάζουν με τίποτα τις εξόδους στο εμπορικό τρίγωνο της πόλης ορκίζονται ότι ο Dear Quentin είναι ο καλύτερος DJ εκεί έξω. Είναι άνθρωποι που αγαπούν τη μουσική, η οποία με τη σειρά της –σου κάνει δεν σου κάνει– επανέρχεται στο προσκήνιο μέσα από τα sets του. «Σίγουρα τους ενώνει η μουσική. Σε κάποιους αρέσει αυτό που ακούνε και σε κάποιους άλλους όχι – και, φυσικά, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτούς. Προσπαθώ, ωστόσο, να τους ικανοποιήσω γιατί η δουλειά μου είναι να το διασκεδάζω. Πρώτα, όμως, πρέπει να διασκεδάζω εγώ ο ίδιος». Γι’ αυτό και οι βραδιές με τον Quentin δεν είναι ποτέ δίχως εκπλήξεις. Τα τραγούδια που παίζει τα ακούς με άλλο αφτί έτσι όπως είναι τοποθετημένα σε μια σειρά εμπνευσμένη και ταυτόχρονα απροσδόκητη.
Με άξονες τον ήχο, τη χρονολογία, τους στίχους, το συναίσθημα ή ακόμη και την ίδια την πρόκληση, στοιχείο που με τη σειρά του γίνεται ακόμη πιο έντονο μέσα από τις θεατράλε εμφανίσεις του: κάθε φορά άλλο make up, άλλο ντύσιμο, άλλο προσωπείο... «Είναι η αποτύπωση του συναισθήματος στην υπερβολή του. Είναι μια τελετουργία μεταμόρφωσης στην οποία το φαντασιακό γίνεται πραγματικό. Αισθάνομαι απελευθέρωση μέσα από αυτό. Το πρόσωπό μου είναι ο δικός μου καμβάς και η μουσική είναι ένα soundtrack» Κι αν μια Παρασκευή ή ένα Σάββατο βράδυ στο «Seven Jokers» ή το «Key Bar» αντίστοιχα, όπου ο Dear Quentin κρατά το ρόλο του resident DJ, είναι συνώνυμα ενός καλού μετα-indie party, τα webcasts που χαρίζει απλόχερα μέσα από την προσωπική του ιστοσελίδα (όπως παλιά συνηθίζαμε να ανταλλάζουμε μεταξύ μας κασέτες) είναι μια άλλη, ακόμη πιο ιδιοσυγκρασιακή ιστορία: «Τo http://dearquentin.net είναι το ημερολόγιό μου. Στα webcasts απλώνομαι κι έχω την άνεση να συμπεριλαμβάνω και πιο δύσκολα ακούσματα που μου αρέσουν. Αποτυπώνω άμεσα τις συναισθηματικές εκτονώσεις, παραστάσεις και σκέψεις μου. Υπάρχουν προκαθορισμένες αρμονίες και προκαθορισμένες δυσαρμονίες. Επίσης, στα webcasts ξέρω ότι θα επικεντρωθείς σε αυτό που ακούς. Και θα το εκτιμήσεις διαφορετικά από ό,τι αν το ακούσεις σε ένα bar. Γιατί υπάρχουν πολλά τραγούδια που απαιτούν την προσοχή μας και είναι καλό να τη δίνουμε. Αν μπορούμε…» Εκ παραδρομής, δεν αναφέραμε στην έντυπη μορφή του "α" (σελ.193) ότι η πρώτη φωτογραφία του κειμένου ανήκει στον φωτογράφο Κώστα Μασσέρα.
